Γεγονότα καὶ Σχόλια: Ποδοσφαιρικός εθνικός συναγερμός - Η απειλή της ευθανασίας...

Ποδοσφαιρικός εθνικός συναγερμός

Η στήλη αυτή μπορεί να μην είναι αθλητική, συγκατατέθηκε, όμως, στον πειρασμό να αναφερθή στο ποδόσφαιρο. Όχι, βέβαια, για στενά ποδοσφαιρικό θέμα, αλλά για την ποδοσφαιρική ανάσταση της εθνικής μας συνείδησης, χάρη στις επιτυχίες της εθνικής μας ομάδας του ποδοσφαίρου στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα της Πορτογαλίας. Ήταν πράγματι συγκινητικό να βλέπη κανείς Έλληνες νέους, αλλά και μεγάλους, τυλιγμένους με την γαλανόλευκη σημαία μας να φωνάζουν παθιασμένοι για την Ελλάδα, εντός και εκτός των ελληνικών συνόρων. Από μια άποψη αυτή η εικόνα μπορεί να στηρίξη την ελπίδα μας, ότι η αγάπη για την πατρίδα δεν έχει χαθεί, ότι η πολιτιστική παγκοσμιοποίηση δεν έχει σβήσει το εθνικό μας φιλότιμο.

Ο κακός λογισμός, όμως, που μας προσβάλλει και μετριάζει την συγκίνηση, ρωτάει: Πώς αντιλαμβάνονται την Ελλάδα και την ελληνικότητα όλοι οι νεαροί, κυρίως, πανηγυριστές των ποδοσφαιρικών μας επιτυχιών; Τί είναι γι’ αυτούς η “ελλαδάρα του Ρεχάγκελ”; Θα μπορούσαν, άραγε, να πανηγυρίσουν την ήττα μας μαζί με τους αντιπάλους μας, όπως έκαναν μαζί μας οι “αιρετικοί” Πορτογάλοι; Έχουν, δηλαδή, την οικουμενικότητα και την αρχοντιά του ελληνικού πνεύματος, όπως διευρύνθηκε και βάθυνε από το πνεύμα του Χριστιανισμού; Παιχνίδια, άλλωστε, κάναμε· δεν αγωνιζόμασταν για τα όσια και ιερά του έθνους μας, ούτε για την διατήρηση της σωτήριας πίστης μας, ούτε για το αιώνιο νόημα της ζωής μας.

Αφήνοντας στην άκρη τα ερωτήματα του κακού λογισμού, πρέπει να σημειώσουμε, ότι ο ποδοσφαιρικός συναγερμός του έθνους έδειξε ότι για να κινηθή η εθνική συνείδηση χρειάζεται εθνικό όραμα, έστω και τιποτένιο, όπως είναι οι επιτυχίες στο ποδόσφαιρο και γενικά στον αθλητισμό. Βέβαια, το ζητούμενο δεν είναι απλά και μόνο το ξύπνημα της εθνικής συνείδησης. Είναι η κινητοποίησή της μέσα στο σήμερα με το οικουμενικό πνεύμα και την αρχοντιά του εκχριστιανισμένου ελληνισμού.

Η απειλή της ευθανασίας...

Σε έρευνα που έγινε σε 16 ευρωπαϊκές χώρες –μεταξύ αυτών και στην Ελλάδα– έδειξε ότι μεγάλα ποσοστά γιατρών χορηγούν επίτηδες φάρμακα για να επισπεύσουν τον θάνατο σε ασθενείς, που δεν έχουν ελπίδες να αναρρώσουν και να αποκτήσουν μια ζωή με στοιχειώδη ποιότητα. Καταφεύγουν, δηλαδή, στην ευθανασία, είτε την ενεργητική είτε την παθητική, οι οποίες, βέβαια, από ηθικής απόψεως δεν διαφέρουν.

Προς το παρόν η ευθανασία σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες –εκτός από την Ολανδία και το Βέλγιο– είναι παράνομη. Παρά ταύτα στην Ελλάδα τρεις στους δέκα γιατρούς-εντατικολόγους ενεργεί την ευθανασία, ακόμα και όταν δεν τους ζητηθεί από τους πάσχοντες ή τους συγγενείς τους. Δηλαδή, είναι μια απειλή για όσους επιθυμούν την ζωή παρά τα δεινά τους.

Η ευθανασία δείχνει το σκληρό πρόσωπο της σύγχρονης ιατρικής επιστήμης και τεχνολογίας, αφού θέλει μόνη να αποφασίζη αν αξίζει για τον πάσχοντα η ζωή ή όχι. Η αξία του πόνου και το ενδεχόμενο του θαύματος της είναι αδιάφορα.

π.Θ.Α.Β.

Ετικέτες: Γεγονότα καὶ Σχόλια

  • Προβολές: 1103

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance