Ευαγγελίας Γεωργουλέα: Τὸ ταξεῖδι μου στὴν Ὀρθοδοξία (Esther Williams)

της Ευαγγελίας Γεωργουλέα

(αναδημοσίευση από το περιοδικό “Ο κόσμος της Ελληνίδος” τ. 469, Μάϊος 2000)

Πριν αρκετούς μήνες διάβηκα την πύλη ενός ευλογημένου γυναικείου μοναστηριού κάπου στην Βοιωτία. Ένα μοναστηράκι που απέπνεε πνευματικότητα, αγώνα άσκησης, αδελφοσύνη και προσέγγιση καρδιών.

Μετά τη θεία λειτουργία και όπως είναι συνήθεια περάσαμε στο αρχονταρίκι για ένα κέρασμα. Στα ράφια ωραία βιβλία και διάφορα είδη εκκλησιαστικής και λειτουργικής χρήσεως.

Ανάμεσα στα βιβλία βρήκα αρκετά μεταφρασμένα στ΄ αγγλικά από την Έστερ Γουΐλλιαμς. Θέλησα να μάθω περισσότερα για την μεταφράστρια, γιατί το όνομά της μου θύμισε την περίφημη κολυμβήτρια της δεκαετίας του 1950.

Πράγματι, σε λίγες μέρες, βρέθηκα να συζητώ με μια σοφή γυναίκα, που η αναζήτηση της αλήθειας την οδήγησε στην ΄Ορθοδοξία.

Μαζί της και η διανοούμενη φίλη της Ρόσσλυν Νίκολας. Έτσι, αντί η συνάντησή μου να γίνη με μία κυρία, συνάντησα δύο προσωπικότητες, δύο σπουδαίες γυναίκες, που ταπεινά διακονούν η κάθε μια στον τομέα της, την ορθόδοξη Παράδοσή μας, όπου κι αν βρεθούν.

Είναι πολύ ενδιαφέρον να παρακολουθήσουμε το ταξίδι της Έστερ μέσα στο χρόνο, έτσι όπως είναι καταγραμμένο στο οδοιπορικό της.

*

“Γεννήθηκα στο Σικάγο το 1914. Σπούδασα Γεωλογία στην Πενσυλβάνια και κατόπιν στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια της Νέας Υόρκης από όπου πήρα μάστερ στα Μαθηματικά.

Οι θρησκευτικές μου ρίζες πάνε, βεβαίως, πολλά χρόνια πίσω, πριν ακόμα γεννηθώ. Στο οικογενειακό μου δένδρο υπήρχαν βαθειές χριστιανικές ρίζες στους Βρεττανο-αμερικανούς προγόνους μου, που ήσαν Πρεσβυτεριανοί από την μια μεριά, αλλά και στους Νορβηγούς προγόνους μου που ήσαν Λουθηρανοί. Μάλιστα ο παππούς και ο προπάππος μου ήσαν ιερείς.

Η συνεισφορά των γονέων μου στον κρυμμένο τελικό μου προσανατολισμό προς την ΄Ορθοδοξία ήταν η ευπρέπεια, η ευγένεια και το αγαθό τους ενδιαφέρον που πήραμε ως παράδειγμα, αλλά και ο κόσμος της μουσικής και της τέχνης με τον οποίο μας έφεραν σε επαφή.

Όμως, υπήρχε μια καθοριστική θλίψη ενός κενού στο κέντρο της ψυχής μου, έως ότου με απορρόφησαν οι σπουδές. Η μουσική ήταν η μεγάλη μου αγάπη. Αισθανόμουν ότι είχε μια βαθύτατη μυστηριώδη έκταση μέσα μου.

῎Ημουν περίπου είκοσι πέντε χρόνων, όταν ο Θεός έγινε μια πραγματικότητα και αποτέλεσε κεντρικό στοιχείο της ζωής μου. Αυτό έγινε κατά τη διάρκεια ενός γάμου κοντά στη Φιλαδέλφεια, στην εκκλησία των Κουακέρων. Αυτοί οι άνθρωποι λάτρευαν το Θεό με αποφατικό τρόπο, δηλαδή με σιωπή, βυθίζοντας το νού μέσα στην καρδιά τους, όπου ο Θεός εν τη αγάπη Του μπορεί να γίνη αισθητός και είναι δυνατόν να επικοινωνήση κανείς μαζί Του. Δεν αναφέρονταν στη θεολογία, παρά ταύτα ενθάρρυναν τη μελέτη των βίων των αγίων και συζητούσαν γι΄ αυτούς. Μπήκα σ΄ αυτήν την εκκλησία και δίδαξα στο κατηχητικό σχολείο εκεί, όπου έδωσα μια σειρά μαθημάτων με θέμα: “Πώς μπορούμε να βρούμε το Θεό από τα θαυμάσια της φύσης, διότι υπάρχουν σημάδια της παρουσίας Του”. Οι σπουδές μου μου είχαν δώσει άφθονο υλικό.

Κάποια στιγμή η διδασκαλική μου καρριέρα με οδήγησε στη Φινλανδία, όπου εγκαταστάθηκα και τελικώς έγινα πολίτης της χώρας αυτής. Δίδασκα σε κάποιο διεθνές Κολλέγιο, όπου η σιωπηλή λατρευτική ζωή ήταν μέρος του προγράμματος. Το καλοκαιρινό σεμινάριο του 1961 ήρθε να παρακολουθήση μία κυρία που τη συνάντησα μέσα στο εστιατόριο, να στέκεται με πολύ σεβασμό μπροστά στο φαγητό της και να κάνη το σημείο του σταυρού πάνω στο στήθος της πριν καθήση να φάη.

Ρώτησα τη διευθύντρια του Κολλεγίου τί ήταν αυτό που έκανε η κοπέλλα. Αυτή σιγανά μου απάντησε:

-Έκανε το σταυρό της. Είναι ΄Ορθόδοξη.

Μου κεντήθηκε τότε το ενδιαφέρον και παρακάλεσα την ορθόδοξη κυρία να πάμε μια μέρα στην εκκλησία της στο Ελσίνκι.

Έτσι πήγα σε μια αγρυπνία, ένα Σάββατο βράδυ, και διεπίστωσα πώς όχι μόνο δεν ήταν τίποτα λάθος, αλλά υπήρχε μια θαυμάσια ζωή και ευρύτητα στους στόχους, αλλά και απέραντη ομορφιά.

Και τότε ένιωσα πώς αυτό ζητούσε η ψυχή μου. Τότε είπα:

-Αυτό είναι για μένα!

Και ρώτησα:

-Τί μπορώ να διαβάσω για να μάθω τί είναι ΄Ορθοδοξία και τί πρεσβεύει;

Μου υπέδειξαν ν΄ αρχίσω με το βιβλίο του Βλαδιμίρ Λόσσκυ “Μυστική θεολογία της Ανατολικής Εκκλησίας”. Αυτό το βιβλίο ήταν αρκετό να με φωτίση. Έτσι μπήκα στη ζωή της Ορθόδοξης Εκκλησίας, συμμετείχα στη χορωδία ψάλλοντας στα ρωσικά, αλλά και στα φινλανδικά. Τα περισσότερα βιβλία που διάβαζα ήταν στις δύο αυτές γλώσσες κι έτσι άρχισα από τότε να μεταφράζω για δικό μου όφελος, αλλά και για άλλους αγγλόφωνους.

Είχα διδαχθή την ελληνική γλώσσα στο σχολείο κι έτσι, όταν η πηγή των μελετών μου, που ήταν τα ρωσικά βιβλία, άρχισε να λιγοστεύη (Σ.Σ. μιλάει για τη σοβιετική περίοδο), άκουσα για πολύ καλές εκδόσεις στα ελληνικά. Ηρθα τότε στην Ελλάδα, το 1965, με την νεοφώτιστη φίλη μου Ρόσσλυν Νίκολας και διαλέξαμε μερικά βιβλία. Η Ρόσσλυν, που είναι βαπτιστική μου, γεννήθηκε στη Νότια Ουαλία στη Μ. Βρεττανία, έχει μάστερ του Πανεπιστημίου του Λονδίνου στη Βιβλιοθηκονομία και είναι και δασκάλα. Δίδασκε και αυτή στη Φινλανδία, όταν συναντηθήκαμε, και βαπτίσθηκε ορθόδοξη εκεί το 1965. Έχει επισκεφθή δεκατέσσερεις χώρες σταλμένη από το Βρεττανικό Συμβούλιο, για να διδάξη πώς οργανώνεται μια Βιβλιοθήκη. Έτσι αρχίσαμε, σχεδόν κάθε καλοκαίρι, να ερχόμαστε στην Ελλάδα. Περίπου το 1992 διάλεξα ένα βιβλίο του Αρχιμανδρίτου τότε Ιεροθέου Βλάχου. Το μετέφρασα χωρίς να το ξέρη, τον επόμενο χρόνο του το πρόσφερα, κάνοντάς τον να εκπλαγή κι εκείνος με πολλή χαρά το εξέδωσε.

Αυτή ήταν η αρχή της νέας μου ζωής στην ελληνική ορθόδοξη οικογένεια, που δείχνει να αυξάνη συνεχώς. Η Ρόσσλυν κι εγώ σάς ευγνωμονούμε που μας δεχθήκατε”.

*

Έτσι κλείνει το σημείωμά της που έχει τίτλο: “Το ταξίδι μου στην ΄Ορθοδοξία”.

Ας μας επιτραπή να συμπληρώσουμε ό,τι αλλο έπεσε στην αντίληψή μας κατά τις ώρες της συναναστροφής μας.

Είναι εντυπωσιακό πώς η ταπεινή αυτή γυναίκα, που κρύβεται στην κυριολεξία, κατανοεί δέκα γλώσσες, ενώ γράφει σε αρκετές από αυτές. Είχε, βεβαίως, διδαχθή την αρχαία ελληνική στα νεανικά της χρόνια, όμως, τώρα έχει φθάσει σε τέτοια πρόοδο, ώστε να μεταφράζη την γλώσσα των Πατέρων με εξαιρετική πιστότητα. Αρχίζει την εργασία της πολύ πρωΐ. Έμαθε, τώρα, σ΄ αυτήν την ηλικία, να χειρίζεται κομπιούτερ, για να κερδίζη χρόνο, να μπορέση να γίνη πιο αποδοτική. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο λόγος της “άλατι ηρτυμένος”, γεμάτος από λεπτόπτατο αλλά και οξύτατο χιούμορ, που δημιουργεί μια εξαιρετικά ευχάριστη ατμόσφαιρα στη συζήτηση.

Με μεγάλη ταπείνωση λέει:

-Έχω την αισθηση ότι τόσα χρόνια δεν έκανα τίποτε για το γενικό καλό. Τώρα με αυτές τις μεταφράσεις, ίσως, μπορούμε να πούμε ότι κάτι προσφέρω.

*

Η ιστορία μας, φίλοι αναγνώστες, δεν χρειάζεται επίλογο. Όμως, αξίζει να θυμηθούμε εκείνη την άγνωστή μας Φινλανδή, που με τόση συναίσθηση έκανε το σταυρό της σ΄ ένα δημόσιο χώρο, πριν καθήση να πάρη το γεύμα της. Και ήταν αυτή η αγιασμένη κίνηση, που προκάλεσε σεισμό στην ψυχή της Έστερ.

Όταν την ρωτήσαμε τί θέλει να διαμηνύση στις Ελληνίδες μας είπε, απλώνοντας το χέρι της στο χώρο του μοναστηριού:

-Έχετε τόσους θησαυρούς. Μείνετε κοντά στα μοναστήρια σας. Μείνετε κοντά στην Εκκλησία σας. Σε μάς, την Ρόσσλυν και μένα, η αγκαλιά η ζεστή και η αγάπη του Μοναστηριού μας συγκλόνισε. Μείνετε κοντά στην Εκκλησία...

 

  • Προβολές: 1209

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance