Ανάδειξη Κληρικών

“…Υπάρχουν και άλλα πολλά προσόντα που πρέπει να κατέχη ο ιερωμένος και εγώ τα στερούμαι. Και πρώτον απ' όλα τούτο: να μη έχη φωλιασμένη στην ψυχή του την φιλόδοξη επιθυμία του αξιώματος αυτού. Διότι αν συμβή να ποθή το αξίωμα αυτό με πάθος, μόλις το καταλάβη, η φλόγα του πάθους ανάβει ισχυρότερη και τότε παραδίδεται σε αυτό το πάθος και χρησιμοποιεί κάθε μέσο για να κρατή το αξίωμα με ασφάλεια· κολακεύει, συμπεριφέρεται με δουλοπρέπεια και αναξιότητα, ξοδεύει άφθονα χρήματα… Εγώ λοιπόν νομίζω ότι κάθε άνθρωπος πρέπει να τρέφη τόση ευλάβεια προς το αξίωμα, ώστε να το αποφεύγη λόγω του ύψους του, και αν το καταλάβη, μόλις συμβή να υποπέση σε αμάρτημα άξιο καθαιρέσεως να μη περιμένη την απόφαση άλλων, αλλά να παραιτήται προηγουμένως μόνος του. Έτσι υπάρχει ελπίδα να ελκύση την ευσπλαχνία του Θεού…”

“Άλλοι δε προσθέτουν και άλλες προφάσεις ακόμη πιο άτοπες. Μερικοί, π.χ., εκλέγονται Ιερείς (εκβιάζοντας) για να μη προσχωρήσουν στους αιρετικούς ή σχισματικούς, άλλοι δε εκλέγονται λόγω της πονηρίας τους, δηλαδή (εκβιάζοντας και απειλώντας) για να μη προξενήσουν κακά στην Εκκλησία εξ αιτίας του αποκλεισμού τους από την ιερωσύνη. Υπάρχει άραγε μεγαλυτέρα παρανομία από το να εξυπηρετούνται και ν΄ ανεβάζωνται στην ιερατική αξία άνθρωποι γεμάτοι από πονηρία και πολλή κακία, λόγω ακριβώς των ελαττωμάτων τους αυτών, ενώ θα έπρεπε να τιμωρηθούν και να μη δικαιούνται να περάσουν ούτε καν το κατώφλι της Εκκλησίας;”

“Εγώ δε επιθυμώ να ερωτήσω στο σημείο αυτό: Τί μπορεί να κάνη ο Επίσκοπος όταν μάχεται με τόσους ανέμους; Πώς θ' αντισταθή στα τόσα κύματα; Πώς θ' αντικρούση όλες αυτές τις επιθέσεις;

Αν μεν πολιτευθή ορθώς, όλοι γίνονται εχθροί και πολέμιοι και αυτού και των εκλεγέντων (Κληρικών) και αντενεργούν σε όλες τις πράξεις του, δημιουργώντας καθημερές φιλονεικίες και στάσεις εναντίον αυτού και απευθύνοντες μυρίους χλευασμούς προς τους εκλεγέντας, μέχρις ότου ή εκδιώξουν αυτούς ή εισάγουν τους προστατευομένους των. Και γίνεται κάτι παρόμοιο προς ό,τι συμβαίνει με κυβερνήτη που έχει μέσα στο πλοίο του κατά τον πλούν πειρατές ως συνταξειδιώτες, οι οποίοι επιβουλεύονται και αυτόν και τους ναύτες και τους επιβάτες.

Εάν δε ο Επίσκοπος προτιμήση να κάνη σε αυτούς την χάρη παρά να εξασφαλίση την σωτηρία του, και δεχθή στην ιερωσύνη αναξίους, θα έχη τον Θεό ως εχθρό αντί εκείνων, πράγμα ακόμη χειρότερο από πρίν, διότι όλοι εκείνοι θα συμπράττουν πλέον και θα καταστούν ισχυρότεροι. Όπως, όταν συγκρούωνται άγριοι άνεμοι πνέοντες από αντιθέτους διευθύνσεις, το ήσυχο προ ολίγου πέλαγος γίνεται ξαφνικά κυματώδες και τρικυμιώδες, και ανατρέπει τα πλοία, έτσι και η γαλήνη της Εκκλησίας, όταν δέχεται ανθρώπους διαφθορείς, γεμίζει με σάλον και πλημμυρίζει από άφθονα ναυάγια”.

(αγ. Ιωάννου Χρυσοστόμου, έργα, Εκδ. Μερετάκη, τόμος 28)

Ετικέτες: χωρίο

  • Προβολές: 1387

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance