Γεγονότα καὶ Σχόλια: Αντιδράσεις στα πειράματα της προσευχής

Σε άρθρο της εφημερίδας Καθημερινή (16–10–2004), με τίτλο: “Θεραπεύει η προσευχή;” και υπότιτλο: “Αμφιβολίες και αντιδράσεις πυροδοτεί έρευνα για τις ιαματικές ιδιότητές της”, γίνεται αναφορά στις αντιδράσεις που δημιουργούν οι έρευνες που γίνονται στις Η.Π.Α., για την θεραπευτική δύναμη της προσευχής.

Το συγκεκριμένο άρθρο μας δίνει την αφορμή να επισημάνουμε ορισμένα αυτονόητα, αλλά ίσως παραθεωρημένα πράγματα.

1. Ένας πιστός ορθοδοξος Χριστιανός γνωρίζει πολύ καλά ότι η προσευχή συνδέεται με όλες τις πτυχές της ζωής του, τον καθημερινό βιοτικό και πνευματικό του αγώνα, αλλά προπαντός με τις οριακές καταστάσεις της ασθένειας και του θανάτου. Δεν την θεωρεί αποκλειστικά ως δύναμη που θεραπεύει το σώμα. Γνωρίζει ότι η προσευχή ενώνει τον άνθρωπο, που προκαθάρθηκε από τις άλλες ευαγγελικές αρετές, με τον Θεό. Τον αναβαθμίζει ως ύπαρξη σε άλλο επίπεδο ζωής, στο οποίο κυριαρχεί η ανιδιοτέλεια και η αφοβία της ασθένειας και του θανάτου.

2. Στον τρόπο της έρευνας των Αμερικανών ελλοχεύει ο κίνδυνος να αντιμετωπισθή η προσευχή σαν μια μαγική δύναμη, που ενεργεί ανεξάρτητα από την πίστη των ανθρώπων ή, ακόμη, να θεωρηθή σαν μια φυσική δύναμη, που ενεργοποιείται με κάποιες τεχνικές μεθόδους αυτοσυγκέντρωσης. Η ορθόδοξη προσευχή είναι η ενεργοποίηση της προσωπικής σχέσης με τον Θεό, η οποία δεν μπορεί να περικλεισθή στα όρια του αισθητού κόσμου. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να μελετηθούν οι επιπτώσεις της στους ανθρώπους και στα γεγονότα. Γνωρίζουμε από τα κείμενα της Εκκλησίας, ότι οι προσευχές των αγίων στηρίζουν –αποδεδειγμένα– την οικουμένη. Άλλωστε, ο ίδιος ο Χριστός μας μίλησε για τις “φυσικές” επιπτώσεις της “αδιάκριτης” πίστης των αγίων, η οποία έχει την δύναμη να μετακινή βουνά. Η προσευχή αυτής της πίστεως μπορεί να “μεταρρυθμίζει” τον ρυθμό του “φυσικού κόσμου” και να “εκτρέπη” την ροή των γεγονότων. Γι' αύτό μπορεί να γίνη αντικείμενο επιστημονικής-εμπειρικής έρευνας.

3. Η άποψη που εξέφρασε ο Ρίτσαρντ Τζ. Νάλι, ψυχολόγος στο Χάρβατ, ο οποίος είπε: “Η μεσολάβηση της προσευχής προϋποθέτει κάποιου είδους υπερφυσική παρέμβαση κι αυτό εξ ορισμού είναι αντιεπιστημονικό”, είναι μια άποψη που περιορίζει πολύ την επιστημονική έρευνα. Της βάζει μεταφυσικά όρια. Ο επιστήμονας οφείλει να μελετά τις παρατηρήσιμες επιπτώσεις οποιασδήποτε ενέργειας ή δράσης. Και η προσευχή είναι η ισχυρότερη δραστηριότητα του πιστού ανθρώπου, η οποία έχει προσωπικές και κοινωνικές επιπτώσεις. Αυτό αποδεικνύουν τα συναξάρια της Εκκλησίας. Αυτό, προς το παρόν, αποδεικνύει και η απροκατάληπτη επιστημονική έρευνα, όσον και αν κάποιοι δεν μπορούν να δεχθούν την κυβερνητική ενέργεια του Θεού, ο οποίος εισακούει τις “ευχές της πίστεως”.

Βέβαια, σε έρευνες σαν και αυτές που ενεργούν οι αμερικανοί επιστήμονες δεν μπορούμε να έχουμε αξιόπιστα μετρήσιμα αποτελέσματα, γιατί το “πείραμα” της προσευχής δεν είναι ένα “αιτιοκρατικό πείραμα”, αλλά ένα “πείραμα θεανθρώπινης σχέσης”.

π.Θ.Α.Β.

Ετικέτες: ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑ

  • Προβολές: 1087

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance