Κύριο ἄρθρο: Η σύγχυση και η διάκριση των εξουσιών

Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου

Τον καιρό αυτό γίνονται συζητήσεις για την ανάδειξη του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας, αν θα εκλεγή με συναίνεση των κομμάτων για να αποφευχθούν νέες εθνικές εκλογές ή αν θα οδηγηθούμε στην προκήρυξη νέων εθνικών εκλογών σε περίπτωση που δεν θα υπάρξη συναίνεση, ώστε να αναδειχθή από την νέα Βουλή ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Δεν θα ήθελα να εισέλθω στην ουσία του θέματος, αλλά να θίξω ένα άλλο θέμα που νομίζω είναι σοβαρό και δημιουργεί προβλήματα σε αυτήν την ίδια την δημοκρατία. Και αυτό έχει σχέση με την σύγχυση που υπάρχει μεταξύ των τριών εξουσιών που συνιστά ένα έλλειμα δημοκρατίας.

Ο αείμνηστος π. Ιωάννης Ρωμανίδης, ένα πραγματικά ανήσυχο “πνεύμα”, ο οποίος μεγάλωσε στην Αμερική και γνώριζε πολύ καλά την νοοτροπία της, ένα μήνα σχεδόν πριν κοιμηθή (2001) μου απέστειλε ένα τηλεομοιότυπο (Fax) στο οποίο έγραφε τα εξής:

“Πριν το νέον κράτος των Ελλήνων ήτο έτοιμον να σχηματίσει την πρώτην του κυβέρνησιν ο Αδαμάντιος Κοραής είχε ήδη προτείνει το εξής: "Εις την παρούσαν της Ελλάδος κατάστασιν, το μόνον πολιτικόν σύνταγμα συμφέρον εις αυτήν είναι των Αγγλοαμερικανών το σύνταγμα…" (Α. Κοραής, Άπαντα, τόμ. 2, σελ. 222) "Αρκεί ότι ευρίσκονται εις αυτό (τό πολίτευμα) τα κυριώτερα, η διαίρεσις, λέγω, και η απ' αλλήλων ανεξαρτησία των τριών εξουσιών, και η κατ' έτος (τελικά έγινε κάθε 4 χρόνια) εκλογή των αντιπροσώπων." (Αυτόθι σελ. 247).

Το Αμερικανικόν Σύνταγμα διακρίνει σαφώς μεταξύ των τριών εξουσιών, 1) του Εκτελεστικού, 2) του Νομοθετικού και 3) του Δικαστικού.

Ο Πρόεδρος και ο Αντιπρόεδρος εκλέγονται κατ' ευθείαν από τους πολίτας.

Οι Γερουσιασταί και Βουλευταί εκλέγονται κατ' ευθείαν από τους πολίτας.

Τα μέλη του Αρείου Πάγου προτείνονται δια ισοβίαν θητείαν από τον πρόεδρον και εγκρίνονται από την Γερουσίαν.

Ο Πρόεδρος προτείνει τα μέλη του υπουργικού του συμβουλίου των οποίων τα προσόντα ελέγχονται από γερουσίαν. Αν ο πρόεδρος προτείνει ως υπουργόν ένα γερουσιαστήν ή βουλευτήν παραιτείται από την Γερουσίαν ή Βουλήν. Αυτό συμβαίνει σπανίως”.

Και αφού καταγράφει την πρόταση του Αδαμαντίου Κοραή και το τί ακριβώς συμβαίνει στην αμερικανική κοινωνία, στην συνέχεια έγραφε με αρκετή κριτική το γιατί οι Έλληνες απέρριψαν την πρόταση του Αδαμαντίου Κοραή, και βεβαίως γιατί, κατά την γνώμη του, έγινε αυτό. Γράφει:

“Φαίνεται ότι ο λόγος που οι Έλληνες πολιτικοί απέφυγαν να υιοθετήσουν την ανωτέραν πρότασιν του Κοραή είναι ότι άπαξ εκλεγούν βουλευταί του κυβερνώντος κόμματος, αυτομάτως γίνονται υποψήφιοι υπουργοί οι οποίοι κυβερνούν υπουργεία με τεραστίους προϋπολογισμούς. Με άλλα λόγια ψηφίζουν τον προϋπολογισμόν καί, αν είναι τυχεροί, και να βοηθούν να τα εξοδεύσουν. Ένας καλός αρχηγός κόμματος φροντίζει να αλλάζει υπουργούς ώστε να μετέχουν περισσότεροι”.

Το “ρωμανιδικό” αυτό κείμενο βρήκα προχθές ψάχνοντας τον ειδικό φάκελλο έργων του αειμνήστου Καθηγητού και το θεώρησα πολύ επίκαιρο, τώρα που γίνονται έντονες συζητήσεις για την ανάδειξη Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Πράγματι παρατηρεί κανείς στην Ελλάδα ότι υπάρχει μια σύγχυση μεταξύ των τριών εξουσιών, δηλαδή της νομοθετικής, της εκτελεστικής και της δικαστικής. Παραμένω μόνον σε αυτές τις εξουσίες, γιατί δεν θα ήθελα να αναμείξω και την τετάρτη, πέμπτη και έκτη εξουσία στις οποίες ανήκει ένα τμήμα από τα λεγόμενα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, ο έντυπος και ηλεκτρονικός Τύπος.

Παρατηρείται, λοιπόν, το φαινόμενο ότι ο λαός εκλέγει βουλευτές για να ψηφίζουν στο Κοινοβούλιο τους καταλλήλους νόμους, τους οποίους νόμους θα εφαρμόση η εκτελεστική εξουσία, δηλαδή η Κυβέρνηση. Όμως, το κόμμα που σχηματίζει Κυβέρνηση έχει την πλειοψηψία στο Κοινοβούλιο, οπότε στο σημείο αυτό συγχέεται η νομοθετική με την εκτελεστική εξουσία. Αν σκεφθή κανείς ότι το ίδιο και το αυτό πρόσωπο ψηφίζει νόμους στην Βουλή και ως Υπουργός τους εφαρμόζει, τότε βλέπει πώς συγχέεται η νομοθετική με την εκτελεστική εξουσία.

Στην συνέχεια η Κυβέρνηση που συγκροτείται από το Κόμμα που έχει τους περισσότερους Βουλευτάς, επιλέγει και διορίζει την ηγεσία της δικαστικής εξουσίας (Άρειο Πάγο και Συμβούλιο της Επικρατείας) οπότε η δικαστική εξουσία δεν είναι ελεύθερη να επιλέξη τους προϊσταμένους που εκείνη επιθυμεί.

Ακόμη η Κυβέρνηση, αν έχη την απόλυτη πλειοψηφία, εκλέγει τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, ή αν έχη σχετική πλειοψηφία έχει την δυνατότητα να κάνη διάφορες επιλογές προκειμένου να επιτύχη τους ενδεχομένους πολιτικούς της στόχους, είτε επιτύχει τον σκοπό της είτε όχι.

Οπότε ο εκλεγμένος Βουλευτής έχει νομοθετική εξουσία, μπορεί να ασκήση συγχρόνως και την εκτελεστική εξουσία, αν είναι Υπουργός της Κυβερνήσεως, έχει αποφασιστικό ρόλο στην επιλογή της Ηγεσίας της δικαστικής εξουσίας, καθώς επίσης έχει και την δύναμη να εκλέξη ακόμη και Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας. Αυτό σημαίνει ότι στην Ελλάδα δεν υφίσταται η διάκριση των τριών εξουσιών.

Νομίζω ότι κάτι πρέπει να γίνη για τον διαχωρισμό των εξουσιών. Και η απλή πρόταση, που δεν γνωρίζω πώς και με ποιό τρόπο μπορεί να υλοποιηθή, είναι να επικρατήση το ασυμβίβαστο μεταξύ βουλευτικού και υπουργικού αξιώματος, δηλαδή ο Πρωθυπουργός να επιλέγη ως Υπουργούς εξέχοντες πολίτες με έγκριση του Κοινοβουλίου, η δικαιοσύνη να αφεθή στο να εκλέγη μόνης της τα ηγετικά της στελέχη, και ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας να εκλέγεται απ’ ευθείας από τον λαό.

Γνωρίζω ότι υπάρχουν πολλές αντιρρήσεις και αντίθετες απόψεις, τις οποίες άκουσα όπου έθεσα το θέμα αυτό. Ξέρω ότι πολλοί είναι έτοιμοι να πούν διάφορα. Θα μου πούν γιατί ασχολείσαι με αυτά τα ζητήματα; Είναι και αυτό μια άποψη την οποία προσέχω και γι' αυτό δεν ασχολούμαι με τέτοια ζητήματα. Πάντοτε σχεδόν ασχολούμαι με τα θεολογικά. Αλλά, έστω και ως εξαίρεση, εντόπισα κάτι, ως πολίτης, και έκανα μια απλή και ενδεχομένως άκομψη πρόταση προς συζήτηση και γονιμοποίηση, κατά το γνωμικό “δίδου σοφώ αφορμήν και σοφώτερος έσται” (Παρ. θ΄, 9).

Ετικέτες: Κύριο Ἄρθρο

  • Προβολές: 1096

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance