Ναυπάκτου κ. Ἱεροθέου: Μαζί στην ζωή, μαζί και στον θάνατο

Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου

Γνώριζα ένα εκλεκτό ανδρόγυνο που ερχόταν στις ομιλίες, στις θείες Λειτουργίες, ιδιαιτέρως όταν λειτουργούσα στην Ιερά Μονή Γενεθλίου της Θεοτόκου (Πελαγίας) και συμμετείχε στις συνάξεις που ακολουθούσαν την θεία Λειτουργία. Πρόκειται για τον Ιωάννη Μαθιουδάκη, Αναπληρωτή Καθηγητή της Ιατρικής Σχολής Αθηνών, και την Σύζυγό του Ελένη Μαθιουδάκη, Καθηγήτρια του Πολυτεχνείου Αθηνών. Δεν είχαν παιδιά και είχαν μεγάλη αγάπη μεταξύ τους.

Ναυπάκτου κ. Ἱεροθέου: Μαζί στην ζωή, μαζί και στον θάνατοΗ γνωριμία μου μαζί τους ήταν ουσιαστική. Ιδιαιτέρως ο Ιωάννης Μαθιουδάκης με πλησίαζε περισσότερο, ενδιαφερόμενος για πνευματικά ζητήματα, ήταν ενθουσιασμένος από το βιβλίο “Ορθόδοξη Ψυχοθεραπεία”, το οποίο μελετούσε επανειλημμένως, και θεωρούσε ότι ήταν βιβλίο σημαντικό για την ζωή του, αλλά και την ζωή της Εκκλησίας στην σύγχρονη εποχή, επειδή παρουσιάζει το θεραπευτικό έργο της Ορθοδόξου θεολογίας, επισκεπτόταν το Άγιον Όρος, αλλά και οι δυο τους είχαν στενό σύνδεσμο με τον αείμνηστο ευλαβή και σεβάσμιο Ιερέα π. Νικόλαο Σάγο. Και οι δυο τους σήμερα ήταν ηλικίας 58 ετών. Ο ίδιος όταν του έστελνα διαφόρους ασθενείς έδειχνε ιδιαίτερο ενδιαφέρον και με πολλή μεγάλη αγάπη αντιμετώπιζε τις καταστάσεις. Επανειλημμένως βοηθούσε οικονομικά την Ιερά Μητρόπολή μας. Είχε μια απλότητα στην συμπεριφορά του και γενικά μια λεβεντιά διέκρινε όλες τις ενέργειές του.

Σε μια ομιλία μου που ήταν και εκείνος παρών, αναφέρθηκα στα σύγχρονα επιτεύγματα της μοριακής βιολογίας, ιδίως στην χαρτογράφηση του γενετικού κώδικα, έκανα λόγο για τα βλαστοκύτταρα και την έρευνα πάνω σε αυτά και στο τέλος ανέπτυξα το γεγονός του θανάτου από βιολογικής πλευράς, όπως και την υπέρβαση του θανάτου από την βίωση της εκκλησιαστικής ζωής. Υπεστήριξα την άποψη ότι ο θάνατος είναι μια αρρώστεια που την έχουμε από την στιγμή της συλλήψεως μας και ότι η εκκλησία βοηθά τον άνθρωπο να νικήση τον θάνατο, πράγμα το οποίο φαίνεται στην αφοβία του θανάτου από τους αγίους και την μετατροπή του σώματός τους σε λείψανο. Εκείνος άκουγε σαν ένας μαθητής, αν και ήταν φθασμένος επιστήμονας ιατρός, Καθηγητής Πανεπιστημίου. Στο τέλος όμως τον ερώτησα αν έκανα κάποιο λάθος, αφού εισήλθα “στα χωράφια του”. Μου απάντησε ότι ενθουσιάσθηκε για τα όσα άκουσε και είπε και μερικά άλλα, τα οποία δεν μπορώ να καταγράψω γιατί αφορούν το πρόσωπό μου.

Τελευταία, η Σύζυγός του Ελένη περνούσε μια μεγάλη δοκιμασία. Η ασθένεια του καρκίνου την βασάνισε πολύ. Ο Σύζυγός της στεκόταν με αφοσίωση στο κρεββάτι της ασθενείας της μαζί με την εξαδέλφη της. Του τηλεφώνησα πριν από έναν μήνα για να δώ πώς είναι η Σύζυγός του και με ευχαρίστησε για το ενδιαφέρον μου.

Δύο ημέρες πριν από την εορτή των Θεοφανείων μου τηλεφώνησε εκείνος. Τον ρώτησα αμέσως για την Σύζυγό του. Μου είπε: “Μας έφυγε η Ελένη”. Αυθόρμητα του είπα: “Χάσαμε την Ελένη;”. Αμέσως μου είπε: “Την χάσαμε Σεβασμιώτατε; Εγώ την αισθάνομαι δίπλα μου, γι’ αυτό και δεν έχω καταρρεύσει”. Του απάντησα ότι αυτή η φράση που είπα ήταν μια λαϊκή έκφραση και μου βγήκε αυθόρμητα, γιατί στην πραγματικότητα μέσα στην Εκκλησία έχουμε κοινωνία με τους ανθρώπους και τους κεκοιμημένους, αφού η Εκκλησία είναι Σώμα Χριστού. Η Εκκλησία του Χριστού δεν είναι χωρισμένη σε δυό-τρείς κατηγορίες, η μία στους ουρανούς και η άλλη στην γη και μεταξύ τους δεν υπάρχει κοινωνία, αφού μία είναι η κεφαλή, ο Χριστός, και ένα είναι το σώμα, στο οποίο μετέχουν όσοι βαπτίσθηκαν και ζουν σύμφωνα με τις εντολές του Χριστού. Επομένως έχουμε κοινωνία. Στην συνέχεια με ευχαρίστησε για τα λόγια αυτά, μου ανέφερε τις τραγικές τελευταίες ημέρες της ζωής της Συζύγου του, και μου είπε ότι μετά την κηδεία και την ταφή της θα ήθελε να πυκνώσουμε την επικοινωνία, ότι θα έλθη στην Ναύπακτο να συζητήσουμε διάφορα θέματα, γιατί έχει μερικά σχέδια στην ζωή του.

Σχετικά με την εξόδιο ακολουθία της Συζύγου του μου είπε ότι θα γίνη την ημέρα των Θεοφανείων στο χωριό Κοσμά της Κυνουρίας από όπου καταγόταν η Σύζυγός του και του το είχε ζητήσει η ίδια. Βεβαίως, δεν μπορούσα την ημέρα εκείνη να παρευρεθώ στην εξόδιο ακολουθία, αλλά τελικά έγινε την επομένη ημέρα, εορτή του αγίου Ιωάννου, γιατί είχε δείξει ιδιαίτερο ενδιαφέρον ο Σεβ. Μητροπολίτης Καρυστίας κ. Σεραφείμ, που κατάγεται από το ίδιο χωριό, τον Κοσμά, και ήταν γνωστός τους, αφού γνώριζε από τα μικρά της χρόνια την Ελένη, να παρευρεθή στην εξόδιο ακολουθία.

Την ημέρα των Θεοφανείων εκκλησιάσθηκε και κοινώνησε του Σώματος και του Αίματος του Χριστού και την επομένη ημέρα, της εξοδίου ακολουθίας της Συζύγου του, αλλά και ημέρα της ονομαστικής του εορτής, ταξίδευε μαζί με την εξαδέλφη της αείμνηστης Συζύγου του και κάποια άλλη κυρία προς το χωριό για την εξόδιο ακολουθία. Του είπαν να μη οδηγήση μόνος του, γιατί ήταν κουρασμένος και στενοχωρημένος. Του είπαν να μη πάη στο χωριό, αλλά η εξόδιος ακολουθία να γίνη στην Αθήνα και στην συνέχεια να μεταφερθή το σκήνωμά της στο χωριό. Εκείνος δεν δεχόταν αυτές τις συμβουλές –προτάσεις, γιατί ήθελε από αγάπη προς την Σύζυγό του να ικανοποιήση όλες τις επιθυμίες της.

Ταξιδεύοντας προς τον Κοσμά Κυνουρίας παρεξέκλινε από τον δρόμο, μεταξύ Τριπόλεως και Σπάρτης, και τραυματίσθηκε θανάσιμα αυτός και η εξαδέλφη της Συζύγου του, που περιποιείτο την Ελένη, κατά την δίχρονη δοκιμασία της ασθενείας της. Μέχρι στιγμής πληροφορήθηκα ότι η αιτία που έχασε τον έλεγχο του αυτοκινήτου ήταν η ανακοπή της καρδιάς. Πριν πεθάνη πρόλαβε να δώση την πληροφορία στους τροχονόμους ότι πήγαινε για την κηδεία της Συζύγου του Ελένης, και η Τροχαία ειδοποίησε το χωριό, την ώρα που περίμεναν για να αρχίση η κηδεία της Συζύγου του. Έτσι κατά την ώρα που έγινε η κηδεία της Ελένης διαβάστηκαν και τα ονόματα του Συζύγου της και της εξαδέλφης της και την επομένη ημέρα έγινε ο ενταφιασμός των δύο Συζύγων στον ίδιο τάφο και της εξαδέλφης σε άλλον.

Η ατμόσφαιρα κατά την διάρκεια της κηδείας ήταν συγκλονιστική, τραγική. Μόνη ελπίδα παρηγορίας η παρουσία του Σεβ. Μητροπολίτου Καρυστίας κ. Σεραφείμ, ο οποίος με τον παρήγορο λόγο του και την όλη προσωπικότητά του προσπάθησε να καθησυχάση τις ταραγμένες καρδιές των παρόντων.

Είπαν πολλά για το γεγονός αυτό. Μου είπαν ότι η Ελένη είχε ζητήσει από τον Θεό να πραγματοποιηθούν τρεις επιθυμίες της. Να φύγη από την ζωή αυτή πριν τα εξήντα της χρόνια για να μη αισθανθή το γήρας, να τελειώση με την ασθένεια του καρκίνου για να προετοιμασθή καλύτερα για την άλλη ζωή, και να κοιμηθή την ίδια μέρα με τον άνδρα της. Και είπαν ότι ο Θεός άκουσε την προσευχή της και της ικανοποίησε και τα τρία αιτήματά της. Όμως δεν γνωρίζει κανείς τις βουλές του Θεού και γιατί επέτρεψε να γίνη αυτό το κατά τα ανθρώπινα τραγικό γεγονός. “Τις γαρ έγνω νουν Κυρίου ή τις σύμβουλος αυτού εγένετο;”. Εμείς στεκόμαστε αποφατικά στο γεγονός αυτό και έχουμε πίστη στην Πρόνοια του Θεού που διευθύνει τον κόσμο, άλλοτε κατ’ ευδοκίαν και άλλοτε κατά παραχώρηση και κατ’ οικονομία.

Το γεγονός όμως αυτό, εκτός από την πίστη που έχουμε στον Θεό, είναι κατά τα ανθρώπινα τραγικό, επίκρανε την καρδιά μου, μου δημιούργησε έντονη μνήμη θανάτου και συνεχή προσευχή στον Θεό για τις ψυχές των δύο αυτών αγαπημένων Συζύγων που έζησαν μαζί, αγάπησαν τον Θεό μαζί, πορεύθηκαν την πνευματική-εκκλησιαστική πορεία τους μαζί, έφυγαν από την ζωή αυτή μαζί, κηδεύθηκαν μαζί και ενταφιάσθηκαν μαζί. Έζησαν αγαπημένοι στην ζωή τους, και με την εξόδιο ακολουθία και των δύο έγινε ένας παράδοξος γάμος, αλλά και ενταφιάσθηκαν στον ίδιο χώρο για να είναι πάντα ενωμένοι και αγαπημένοι.

Θα μείνη χαραγμένη πάντα μέσα στην καρδιά μου η ευγενική μορφή τους, ιδιαιτέρως η ευγένεια, η καλωσύνη και η απλότητα του Ιωάννη Μαθιουδάκη που γνώρισα καλύτερα.

Η μνήμη τους να είναι αιωνία, ο Θεός να αναπαύση την ψυχή τους, να τους κατατάξη εν σκηναίς δικαίων και να ευχηθούμε καλή ανάσταση και καλή αντάμωση.

  • Προβολές: 1026

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance