Ἀπὸ τὸ Ἁγιολόγιο τοῦ μηνός: Ὅσιος Γρηγόριος ὁ Σιναΐτης, 6 Απριλίου

Πρωτ. π. Γεωργίου Παπαβαρνάβα

 Ὅσιος Γρηγόριος ὁ Σιναΐτης, 6 ΑπριλίουΟ όσιος Γρηγόριος ο Σιναΐτης γεννήθηκε το 1255 στις Κλαζομενές, αρχαία πόλη της Μ. Ασίας, σαράντα χιλιόμετρα Νοτιοδυτικά της Σμύρνης. Οι γονείς του ήσαν πλούσιοι, αλλά και ευσεβείς και τον ανέθρεψαν “εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου”. Δεν αγάπησε τον υλικό πλούτο, τις σωματικές ανέσεις και τις αισθησιακές απολαύσεις, αλλά την ησυχαστική ζωή, που βοηθά τον άνθρωπο να βρη τον εαυτό του και να πραγματώση τον σκοπό της υπάρξεώς του, που είναι η αγαπητική κοινωνία με τον Θεό και τους ανθρώπους. Πήγε κατ’ αρχάς στην Κύπρο, κατόπιν στην Αλεξάνδρεια και μετά από πολλές περιπέτειες έφθασε στο όρος Σινά, όπου και εκάρη μοναχός. Με την άσκηση και την υπακοή ανέβηκε σε υψηλά μέτρα πνευματικής ζωής και αυτό κίνησε τον φθόνο ορισμένων μοναχών, με αποτέλεσμα να αναχωρήση για τα Ιεροσόλυμα και από εκεί στην Κρήτη. Στην συνέχεια, πήγε στο Άγιον Όρος, όπου συγκέντρωσε γύρω του αρκετούς μοναχούς. Οι επιδρομές των Αγαρηνών τον ανάγκασαν να μετακινηθή πρώτα μέσα στο Άγιον Όρος και στην συνέχεια να ταξιδεύση στις πόλεις Θεσσαλονίκη, Χίο, Μυτιλήνη και Κωνσταντινούπολη, για να επανέλθη και πάλι μετά από μικρό χρονικό διάστημα στο Άγιον Όρος.

Τελικά, κατέληξε στην Αδριανούπολη, στο Κατακεκρυωμένο όρος όπου έκτισε Μοναστήρι και εκεί ετελείωσε ειρηνικά την περιπετειώδη ζωή του ή μάλλον “ετελειώθη εν ειρήνη”.

Ο βίος και η πολιτεία του οσίου Γρηγορίου μας δίνουν την αφορμή να τονίσουμε τα εξής:

Πρώτον. Ο άγιος Γρηγόριος, όπως είδαμε, αναγκαζόταν εκ των πραγμάτων να αλλάζη συχνά τόπο διαμονής, αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε από το να αγωνίζεται να ζη κατά Θεόν και να προοδεύση πνευματικά. Πραγματικά, εάν κάποιος επιθυμή να ζη σύμφωνα με το θέλημα του Θεού δεν υπάρχει τίποτε που να μπορή να τον εμποδίση. Οι διάφορες δικαιολογίες για την πνευματική μας αδιαφορία και αφροντισιά δεν είναι τίποτε άλλο από “προφάσεις εν αμαρτίαις”. Όποιον τρόπο ζωής και εάν έχη επιλέξει κανείς έχει την δυνατότητα να πραγματώση τον σκοπό της ζωής του, που είναι η κοινωνία με τον Θεό, εάν βέβαια το επιθυμή πραγματικά. Το Ευαγγέλιο, όπως έχουμε τονίσει και σε προηγούμενο άρθρο, είναι ένα για όλους τους ανθρώπους. Από αγιορείτη Γέροντα άκουσα ότι γνώρισε κάποιον έγγαμο και μάλιστα πολύτεκνο, που ζούσε στον κόσμο και ήταν επαγγελματίας οδηγός φορτηγού αυτοκινήτου, ο οποίος είχε φθάσει σε υψηλά μέτρα πνευματικής ζωής και είχε αδιάλειπτη νοερά προσευχή.

Φυσικά, δεν είναι δυνατόν να λείψουν από την ζωή οι δυσκολίες και τα προβλήματα, αλλά και αυτά βοηθούν στην πνευματική πρόοδο, όταν αντιμετωπίζονται με τον σωστό τρόπο. Δηλαδή, με υπομονή και με την ακράδαντη πεποίθηση ότι όλα τα επιτρέπει ο Θεός για τον καταρτισμό μας. Ειδικά οι Άγιοι αντιμετωπίζουν στην ζωή τους πολλούς πειρασμούς και θλίψεις, αλλά βιώνουν και πνευματικές χαρές και ευλογίες. Συμπάσχουν με τους ανθρώπους, προσεύχονται για όλον τον κόσμο και σηκώνουν την θλίψη και τον πόνο όλης της οικουμένης, ωστόσο όμως έχουν εσωτερική πληρότητα και ειρήνη και γι’ αυτό κοντά τους ειρηνεύουν χιλιάδες άνθρωποι. Αλλά και τα άλογα ζώα, ακόμη και αυτά τα λεγόμενα άγρια, αισθάνονται την αγάπη τους και ημερεύουν κοντά τους.

Δεύτερον. Οι Άγιοι αποτελούν την πνευματική καρδιά της κοινωνίας. Γιατί, όπως η σαρκική καρδιά διοχετεύει το αίμα σε όλο το σώμα, επειδή αν το κρατήση για τον εαυτό της θα διαρραγή και θα επέλθη ο θάνατος, κάτι ανάλογο κάνουν και οι Άγιοι. Επειδή έχουν υπερβεί την ιδιοτέλεια και τον ατομισμό και απέκτησαν την τέλεια αγάπη, νοιάζονται για όλους τους ανθρώπους και δεν κρατούν τα υλικά και τα πνευματικά αγαθά που κατέχουν μόνον για τον εαυτό τους, αλλά τα διοχετεύουν στο κοινωνικό σώμα. Πάνω απ’ όλα θεραπεύουν πνευματικά τους ανθρώπους, τους παρηγορούν, τους στηρίζουν και τους βοηθούν να αποκτήσουν σωστό προσανατολισμό και νόημα ζωής.

Όσο ο άνθρωπος παραμένει κλεισμένος στην φιλαυτία, τον ατομισμό και την ιδοτέλειά του και δεν νοιάζεται για τους άλλους, δημιουργεί σοβαρά προβλήματα στο κοινωνικό σώμα, αλλά και στον εαυτό του. Όταν όμως αποφασίση να σπάση το κέλυφος της φιλαυτίας του με την ειλικρινή μετάνοια και να κινηθή αγαπητικά προς τους άλλλους, τότε γίνεται αληθινός άνθρωπος και πραγματικός ευεργέτης της ανθρωπότητος. Αλλά αυτό δεν γίνεται χωρίς την Χάρη του Θεού, η οποία όμως δεν παραβιάζει την ανθρώπινη ελευθερία, αλλά ενεργεί μόνον όταν και ο άνθρωπος συνεργή. Όσοι έχουν διώξει από την ζωή τους τον Άγιο Τριαδικό Θεό και την Εκκλησία Του και παράλληλα αγωνίζονται να μεταμορφώσουν την κοινωνία αυτοί ματαιοπονούν, επειδή τα πάθη είναι αδύνατο να νικηθούν μόνον με τις ανθρώπινες δυνάμεις. Όπου όμως υπάρχουν άνθρωποι που αγωνίζονται να μεταμορφώσουν τα πάθη τους με την Χάρη του Αγίου Πνεύματος, εκεί παρατηρείται πρόοδος, αφού επικρατεί εμπιστοσύνη και ειλικρίνεια στις μεταξύ τους σχέσεις.

Επίσης, πρέπει να σημειωθή ότι εκείνοι που σηκώνουν καθημερινά με υπομονή τον σταυρό τους, μετέχοντας έτσι στα παθήματα του Χριστού, και υφίστανται ατιμώσεις, συκοφαντίες και διάφορους άλλους πειρασμούς για την αγάπη Του, αυτοί βιώνουν και την δόξα του Χριστού και την χαρά της Αναστάσεώς Του, αλλά και της προσωπικής τους αναστάσεως από το μνήμα των παθών και της αμαρτίας.

Η πρόοδος στην πνευματική ζωή, αλλά και γενικότερα στις καθημερινές δραστηριότητες του κάθε ανθρώπου, εξαρτάται κυρίως από την θέληση και τον προσωπικό του αγώνα, καθώς και από την υπομονή και την εμπιστοσύνη του στην Αγάπη του Θεού και όχι τόσο από τις εξωτερικές συνθήκες. Η αποφυγή φθηνών δικαιολογιών και η ανάληψη των προσωπικών ευθυνών φανερώνει ωριμότητα και πνευματική ανδρεία.–

Ετικέτες: ΑΓΙΟΛΟΓΙΟ

  • Προβολές: 1281

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance