Γεγονός καὶ Σχόλιο: Πλούσιοι Χριστιανοί

Στις εφημερίδες δημοσιεύθηκαν τον τελευταίο καιρό πολλά περιστατικά από διαθήκες πλουσίων Χριστιανών, καθώς επίσης και τα όσα διαμείφθησαν μεταξύ των κληρονόμων τους και των συγγενών τους.

Δεν θα ασχοληθώ με την πλευρά αυτή του θέματος, αλλά θα σημειώσω μια άλλη παράμετρο που με ενδιαφέρει περισσότερο.

Διαβάζοντας τα κείμενα που έχουν γραφή για το θέμα αυτό δεν μπόρεσα να καταλάβω πώς είναι δυνατόν να είναι κανείς ευσεβής Χριστιανός και να συσσωρεύη πολλά κτήματα και χρήματα, αγροκτήματα, διαμερίσματα και μετρητά σε Τράπεζες του εξωτερικού, για να τα έχη για τα γεράματά του! Μου είναι ακατανόητη η σύνδεση μεταξύ πνευματικής ζωής και φιλοπλουτίας - φιλοχρηματίας.

Πράγματι, η συσσώρευση μεγάλου πλούτου και πολλών υλικών αγαθών δείχνει μια ανασφάλεια και απώλεια της προσωπικής πίστης στον Θεό. Εκείνος που πιστεύει στον Θεό, μπορεί να έχη ένα μικρό ποσό και κάτι απαραίτητα για τις πρώτες ανάγκες του, αλλά δεν μπορεί να έχη κολλημένο τον νού του στα χρήματα και τα κτήματα.

Ακόμη η φιλοκτημοσύνη και η φιλαργυρία δείχνει και μια ανελεήμονα καρδιά. Δεν μπορώ να καταλάβω τί είδους χριστιανική καρδιά έχει αυτός που δεν συγκινείται από την φτώχεια και την δυστυχία που επικρατεί γύρω μας και γι’ αυτό συγκεντρώνει χρήματα και κτήματα, κάνει αγοραπωλησίες σε προχωρημένη ηλικία για να τα απολαμβάνη, για να αυξάνη το εισόδημα. Αυτή η νοοτροπία μόνον χριστιανική δεν είναι.

Βέβαια, μπορεί μέσα του ο άνθρωπος της κατηγορίας αυτής να έχη ως σκοπό να συγκρεντρώνη χρήματα, ώστε να τα δωρήση μετά τον θάνατό του σε αγαθοεργούς σκοπούς. Αλλά και εδώ κρύπτεται μια σκοπιμότητα, αφού διακρίνεται από την νοοτροπία του να απολαμβάνη κανείς τα υλικά αγαθά όσο ζη και όταν δεν τα χρειάζεται να τα δίνη σε άλλους, για να τον θυμούνται. Δηλαδή, πριν τον θάνατο ο άνθρωπος αυτός καλλιεργεί την φιλοκτημοσύνη, μετά τον θάνατο καλλιεργεί την φιλοδοξία με την υστεροφημία.

Τέτοιες υστερόβουλες πράξεις συνήθως δεν τις ευλογεί ο Θεός, ο Οποίος θέλει να μη κολλάμε τον νού μας σε υλικά αγαθά, αλλά να συγκινούμαστε από το δράμα των πτωχών συνανθρώπων μας, να πεθαίνουμε ως πτωχοί, και να μη ενδιαφερόμαστε για το πάθος της φιλοδοξίας μετά τον θάνατό μας. Απόδειξη του ότι μάλλον δεν ευλογεί ο Θεός τέτοιες νοοτροπίες είναι το γεγονός ότι συνήθως όσα αποκτούνται με τέτοιους τρόπους και κληρονομούνται με τέτοιους σκοπούς κατασπαταλούνται και εξανεμίζονται εύκολα. Γι’ αυτό και χαίρομαι για εκείνους που αποφασίζουν και γίνονται δωρητές και ευεργέτες ή διαθέτουν την περιουσία τους σε πτωχούς, όσο ζούν.

Ο άνθρωπος, ιδιαιτέρως ο Χριστιανός, πρέπει να εμπνέεται από φιλάνθρωπα αισθήματα και κυρίως να διακρίνεται από ένα βαθύ αίσθημα ότι ο κόσμος ανήκει στον Θεό και εμείς, που είμαστε παιδιά Του, έχουμε ίσα δικαιώματα απέναντι στην πατρική κληρονομιά. Οπότε δεν έχουν νόημα οι ιδιοκτησίες και κυρίως οι υπερβολικές. Και όσοι έχουν υλικά αγαθά θα πρέπη να τα προσφέρουν στα άλλα αδέλφια τους που υποφέρουν, όχι ωσάν να είναι γενναιόδωροι και να προκαλούν την ευγνωμοσύνη τους, που μπορεί να θεωρηθή μια μορφή δουλείας, αλλά ως οφειλέτες στον Θεό που είναι Κύριος του κόσμου και ως διαχειριστές του Θεού προς τους συνανθρώπους τους που είναι παιδιά Του και δικά τους αδέλφια.

Δεν μπορώ να καταλάβω το να είναι κανείς Χριστιανός πλούσιος! Και μάλιστα δεν μπορώ να καταλάβω να είναι κανείς μοναχός, Κληρικός και Επίσκοπος πλούσιος!

Ν.Ι.

Ετικέτες: Γεγονὸς καὶ σχόλιο

  • Προβολές: 902

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance