Γεγονότα καὶ Σχόλια: Περί θησαυροφυλακίου συγκινήσεων...

Ο Κωστής Παπαγιώργης σε άρθρο του στον Κόσμο του Επενδυτή (14-15 Μαΐου 2005), με τίτλο: “Άνθρωποι παλαιάς κοπής”, σημειώνει: “Ο άνθρωπος ήταν αιχμάλωτος του παρελθόντος, ζούσε σαν θησαυροφυλάκιο παρωχημένων συγκινήσεων που δεν ήταν αθανατισμένες και βαλσαμωμένες στο νου του, αλλά διεκδικούσαν το παρόν δικαιωματικά. Το να είσαι “αρχείο”, να ζης σαν “αρχείο” και να φέρεσαι σαν “ναυαγοσώστης” του παρελθόντος σημαίνει ότι υποφέρεις ο ίδιος από την απώλεια”.

Ο λόγος είναι για τον δημοσιογράφο Γεραμάνη, που πρόσφατα έφυγε από αυτή την ζωή. Πιο συγκεκριμένα, οι παραπάνω πολύ καίριες παρατηρήσεις ήλθαν μετά από αναφορά στην “απίθανη μνήμη” του, η οποία δεν ήταν “απλώς καρπός αγάπης και μελέτης”, αλλά ένα “γεγονός αλλόκοτο”. Από το παραπάνω απόσπασμα αξίζει να επισημάνουμε τρία σημεία.

Πρώτον, το ότι ο Γεραμάνης “ζούσε σαν θησαυροφυλάκιο παρωχημένων συγκινήσεων”. Δηλαδή, ζούσε σε άλλη εποχή. Αφού οι συγκινήσεις που κουβαλούσε μέσα του ήταν παρωχημένες, σημαίνει ότι δεν είχαν καμμιά σχέση με το παρόν. Ο ίδιος, όμως, αισθανόταν “θησαυροφυλάκιο” αυτών των συγκινήσεων. Πράγμα που σημαίνει ότι γι’ αυτόν ήταν ένας θησαυρός. Αν περάσουμε σε άλλο επίπεδο –στα ιερότερα της ζωής– μπορούμε εύκολα να διαπιστώσουμε ότι αυτό που συνέβη στον θιασώτη και μελετητή της παράδοσης του λαϊκού τραγουδιού, πολύ περισσότερο συμβαίνει στον φορέα της παραδόσεως των Αποστόλων και των αγίων Πατέρων. Τα μεγέθη είναι, προφανώς, δυσαναλόγως ασύμμετρα, εν τούτοις, όμως, υπάρχουν ομοιότητες. Διότι και ο φορέας της ιεράς Παραδόσεως αισθάνεται “θησαυροφυλάκιο”, επειδή η ζωή που ρέει μέσα του είναι για τον ίδιο ένας ανεκτίμητος θησαυρός. Δεν είναι απλώς ανθρώπινες, αισθητικές συγκινήσεις. Είναι αληθινή, ειλικρινής σχέση με το πρόσωπο που είναι η Αλήθεια, που είναι η Ζωή. Αυτός ο θησαυρός, βέβαια, είναι για πολλούς –αμέτοχους αυτής της δωρεάς– “παρωχημένος”, είναι ένα παρελθόν μουσιακής μόνο αξίας.

Δεύτερον, οι “παρωχημένες συγκινήσεις”, “δεν ήταν αθανατισμένες και βαλσαμωμένες στο νου του, αλλά διεκδικούσαν το παρόν δικαιωματικά”. Η μνήμη συνδεόταν με το παρόν. Οι συγκινήσεις του παρελθόντος ήταν συγκινήσεις και του παρόντος. Έτσι συμβαίνει με όλους τους ανθρώπους, που δεν έχουν διαφθείρει το νου τους από τον ασύνετο έρωτα του καινούριου, έστω και αν αυτοί δεν έχουν κάποια φανερή σχέση με την παράδοση της Εκκλησίας. Πολύ περισσότερο, βέβαια, αυτό συμβαίνει με εκείνους που ζουν στην Θεία Λειτουργία τον Χριστό, ως τον σωτήρα που ήλθε, έρχεται και τα έλθη στην τελευταία ένδοξη παρουσία Του.

Διότι, τρίτον, δεν θα είχε νόημα να μιλάμε για το παρελθόν, όσο θαυμαστό και αν ήταν, αν δεν μπορούσαμε μέσα στο σήμερα να γευόμαστε τα αγαθά του. Με λίγα λόγια, ο αληθινά πιστός δεν αισθάνεται “αρχείο” ή “ναυαγοσώστης του παρελθόντος”, διότι κάτι τέτοιο “σημαίνει ότι υποφέρει ο ίδιος από την απώλεια”. Δείχνει την κενότητα της ζωής, που δεν την θεραπεύουν οι ωραίες αναμνήσεις ή οι αναφορές στην μακραίωνη ιστορία, αλλά μόνον το παρόν της ζωής που νίκησε τον θάνατο.

π.Θ.Α.Β.

Ετικέτες: ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑ

  • Προβολές: 1196

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance