Νεώτερη εκκλησιαστική ιστορία της Ναυπάκτου μέσα από τις αναμνήσεις του Αρχιμ. π. Αρσενίου Κομπούγια (Β)

Η κλήση του Ναυπακτίας Χριστοφόρου προς τον π. Αρσένιο

Ο π. Αρσένιος (τότε Αυγουστίνος μοναχός) τον Οκτώβριο του 1939 παρουσιάσθηκε στον στρατό και κατετάγη στο σύνταγμα Ευζώνων στο Μεσολόγγι.

Κατά την διαμονή του στο Μεσολόγγι γνώρισε τον Μητροπολίτη Ακαρνανίας Ιερόθεο, τον Αυγουστίνο Καντιώτη (τόν μετέπειτα Μητροπολίτη Φλωρίνης) ως Διάκονο-Πρωτοσύγκελλο, τον Κωνσταντίνο Πούλο (τον μετέπειτα Μητροπολίτη Διδυμοτείχου) ως γραμματέα της Μητροπόλεως, τον Δημήτριο Πούλο (τον μετέπειτα Καλλίνικο Μητροπολίτη Εδέσσης) ως πρωτοετή φοιτητή Θεολογικής Σχολής Αθηνών, τον Γεώργιο Αλεξανδρόπουλο (τον μετέπειτα Χριστοφόρο Μητροπολίτη Ναυπακτίας και Ευρυτανίας) ως Θεολόγο Καθηγητή και λαϊκό Ιεροκήρυκα, τον Ηλία Νικολάου (τον μετέπειτα Αμβρόσιο Μητροπολίτη Ελευθερουπόλεως) ως συνάδελφο στον στρατό. Μάλιστα διηγείται ότι ο π. Αυγουστίνος Καντιώτης με την οξυδέρκειά του έλεγε στον μοναχό Αυγουστίνο (π. Αρσένιο) και στον Ηλία: “Τον Ηλία τον βλέπω Δεσπότη μιαν ημέρα· τον Αυγουστίνο τον βλέπω ασκητή να προσεύχεται για μάς”. Και μάλλον δεν έκανε λάθος, αφού ο Ηλίας έγινε αργότερα Μητροπολίτης Ελευθερουπόλεως, ενώ ο π. Αρσένιος έγινε Ιερομόναχος και ίδρυσε το Ησυχαστήριο της Παναγίας της Γοργοεπηκόου στην Ναύπακτο.

Όπως γράψαμε στο προηγούμενο τεύχος της Ε.Π., ο π. Αρσένιος τελικά χειροτονήθηκε Διάκονος στην Αθήνα από τον Αλεξανδρουπόλεως Ιωακείμ, και εκεί συνάντησε ως Πρωτοσύγκελλο του Αθηνών Δαμασκηνού, του εκ Δορβιτσάς, τον Χριστοφόρο Αλεξανδρόπουλο.

Ο Χριστοφόρος, όταν μετά από λίγο εξελέγη Μητροπολίτης Ναυπάκτου, ανεζήτησε στελέχη για να τον βοηθήσουν στο έργο του. Έτσι απέστειλε το από 5-3-1946 χειρόγραφο μήνυμά του προς τον π. Αρσένιο στην Ιερά Μονή Λογγοβάρδας Πάρου, με το οποίο του ζητούσε να τον βοηθήση στο ποιμαντικό έργο της Ιεράς Μητροπόλεως Ναυπάκτου και Ευρυτανίας. Το χειρόγραφο αυτό μήνυμα (βλ. φωτογραφία) έχει ιστορική σημασία για την Μητρόπολή μας, εφ' όσον ήταν η αιτία να έλθη ο π. Αρσένιος στην Ναύπακτο, ο οποίος σύστησε αργότερα στους Μητροπολίτες Χριστοφόρο και Δαμασκηνό αρκετά πρόσωπα που έπαιξαν ρόλο στην πρόσφατη εκκλησιαστική ιστορία να έλθουν στην Ναύπακτο. Ο αείμνηστος Χριστοφόρος στο μήνυμά του έγραφε τα εξής:

“Εν Ναυπάκτω τη 5η Μαρτίου 1946,

Αγαπητέ π. Αρσένιε

Νεώτερη εκκλησιαστική ιστορία της Ναυπάκτου μέσα από τις αναμνήσεις του Αρχιμ. π. Αρσενίου Κομπούγια (Β)Εγενόμην κάτοχος της από 22 π. μηνός επιστολής Σας και θερμώς Σάς ευχαριστώ τόσον δια τας ευχάς Σας, όσον και δια το υπέρ της θεοφρουρήτου Παροικίας μου και ιδία υπέρ της Μονής της Μετανοίας μου Κοζίτσης (Αμπελακιωτίσσης) ενδιαφέρον Σας.

Θα χαρώ και θα θεωρήσω εμαυτόν ευτυχή, εάν ο Κύριος φωτίση και ενισχύση υμάς και τον παναγαπητόν μου Άγιον Ηγούμενον, ώστε να Σας έχωμεν πλησίον μας, μαζί μας μάλλον, έστω και δι' ολίγον καιρόν. Και ημείς, αλλά και οι δι' ούς ανελάβομεν την ευθύνην χριστιανοί μας, έχομεν μεγίστην ανάγκην πνευματικής τονώσεως, δι' αυτό θα κάμητε έργον άγιον, πνευματικής ευγνωμοσύνης, όταν μας έλθητε. Σκεφθείτε ότι δεν έχομεν ιεροκήρυκα, πρωτοσύγκελλον, πνευματικούς κλπ., και ούτε είναι εύκολον να αποκτήσωμεν τοιούτους, όπως μας χρειάζονται. Λοιπόν, το σκεφθήκατε ο Άγιος Ηγούμενος και υμείς; Δεν θα ήθελε να περιλάβη και ημάς εις την ευρυτέραν αυτού περιφέρειαν της πνευματικής του δράσεως; Θα μας υποχρεώση, αλλά και εις την Εκκλησίαν θα κάμη το καθήκον του καλύτερον, διότι θα εργασθή εις μίαν γωνίαν αυτής που έχει περισσοτέραν ανάγκην από κάθε άλλην.

Επίσης υμείς και ο Άγιος Ηγούμενος π. Φιλόθεος, θα ημπορούσατε να μας συστήσητε κανένα καλόν δι' ιεροκήρυκα, πρωτοσύγκελλον κλπ.;

Διαβιβάζετε παρακαλώ ταύτα και εις τον Άγιον Ηγούμενον, εις όν θέσετε υπ' όψει την παρούσαν, και μαζί με τους θερμούς χαιρετισμούς μου συζητήσετε επ' αυτών και γράψατέ μου, ή μάλλον έλθετε.

Σας αναμένω. Θα ευγνωμονώ δια βίου αμφοτέρους Σας.

Μετ' ευχαριστίας, αγάπης και ευχάς

+ο Ναυπακτίας και Ευρυτανίας Χριστοφόρος”.

Ο π. Αρσένιος έλαβε άδεια να επισκεφθή την Ναύπακτο και την ιδιαίτερη πατρίδα του το Καταφύγιο Ναυπακτίας. Εκεί συνάντησε την αδελφή του, η οποία βλέποντάς τον μοναχό ζήτησε να γίνη και εκείνη μοναχή και να τον ακολουθήση. Η επιθυμία της πραγματοποιήθηκε. Έγινε μοναχή, με το όνομα Μακρίνα, και Ηγουμένη στο Ησυχαστήριο που ίδρυσε ο π. Αρσένιος στην Ναύπακτο.

Κατά την διάρκεια που ο π. Αρσένιος βρισκόταν στην Ναύπακτο, ο Γέροντάς του π. Φιλόθεος εισήχθη στον Ευαγγελισμό. Ο αείμνηστος Μητροπολίτης Χριστοφόρος πήρε τον π. Αρσένιο και πήγαν να επισκεφθούν στον π. Φιλόθεο. Στον Ευαγγελισμό ο Χριστοφόρος του ζήτησε να δώση ευλογία του να χειροτονήση τον π. Αρσένιο Ιερέα, διότι υπήρχαν πολλές ποιμαντικές ανάγκες στην Μητρόπολή του. Ο π. Φιλόθεος έδωσε με δυσκολία την ευλογία του, με την προϋπόθεση ότι αν δεν φανή ωφέλιμος στον Μητροπολίτη, να γυρίση πίσω στην Μονή της μετανοίας του. Έτσι, στις 10 Νοεμβρίου 1946 ο π. Αρσένιος χειροτονήθηκε Ιερέας.

Ο π. Αρσένιος, επειδή ήταν ευαίσθητος, σκεφτόταν τον Γέροντά του στην Πάρο και τον απασχολούσε η σκέψη μήπως έκανε κάτι και τον επίκρανε ή μήπως κάποια κίνησή του ήταν βεβιασμένη. Πάνω στον χρόνο, λοιπόν, του απέστειλε γράμμα με το οποίο τον ερωτούσε αν έπρεπε να επιστρέψη πίσω στην Μονή της μετανοίας του. Ο π. Φιλόθεος ζύγιασε με σύνεση την κατάσταση και έθεσε υπ' όψη του με ακρίβεια και ειλικρίνεια τα θετικά και τα αρνητικά σημεία της καταστάσεως. Τελικά, ο π. Αρσένιος επέλεξε και έμεινε στην Ναύπακτο.

Από τότε ρίχθηκε με ζήλο στον αγώνα της κατηχήσεως και του ευαγγελισμού του λαού στην επαρχία της Ναυπάκτου, ξεκινώντας την δράση του από την Ελατού, όπου τον έστειλε ο Μητροπολίτης Χριστοφόρος, κατόπιν αιτήσεως βουλευτού και άλλων παραγόντων του τόπου, οι οποίοι άκουσαν τον χειροτονητήριο λόγο του π. Αρσενίου, εξέφρασαν τις θετικές τους κρίσεις και ζητήσαν από τον Μητροπολίτη να στείλη στο χωριό τους τον νέο Ιερομόναχο.

Α.Κ.

(συνεχίζεται)

  • Προβολές: 1237

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance