Γραπτό κύρηγμα: Κυριακή, 3 Ιουλίου “Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς”

Κυριακή 3 Ιουλίου

Στα φετεινά κηρύγματα, αγαπητοί μου αδελφοί, στους δύο αυτούς καλοκαιρινούς μήνες, θα αναλύσουμε με συντομία την “Κυριακή προσευχή” που είναι το γνωστόν “Πάτερ ημών”. Λέγεται “Κυριακή προσευχή”, γιατί την δίδαξε ο Χριστός και γι’ αυτό η Εκκλησία την ενέταξε στις καθημερινές της ακολουθίες, ακόμη δε και στο υπερφυέστατο Μυστήριο της θείας Ευχαριστίας.

Είναι γνωστόν ότι η προσευχή αυτή είναι τμήμα της επί του όρους ομιλίας του Χριστού που αποτελεί τον Καταστατικό Χάρτη του Χριστιανισμού. Οι Πατέρες της Εκκλησίας αγάπησαν πολύ την προσευχή αυτή, επειδή ακριβώς την δίδαξε ο Χριστός και έχουμε εντολή από τον Ίδιο τον Χριστό να προσευχόμαστε με τα λόγια αυτά της προσευχής, που έχει μεγάλη δύναμη. Στα κηρύγματα αυτά θα στηριζόμαστε στην ερμηνευτική παράδοση της Εκκλησίας, όπως διατυπώθηκε από τους Πατέρας της Εκκλησίας και άλλους ερμηνευτές.

Κατ’ αρχάς από τους ερμηνευτές γίνεται η επεξήγηση ότι άλλο είναι η ευχή και άλλο η προσευχή. Η ευχή είναι υπόσχεση - τάξιμο προς τον Θεό, ενώ η προσευχή είναι αίτηση των αγαθών, πράγμα που ισχύει στην περίπτωση της προσευχής του “Πάτερ ημών”. Στην σύγχρονη ορολογία ευχή είναι οι ευχές που διατυπώνουμε για τους άλλους, για παράδειγμα να είναι καλά, να έχουν υγεία κλπ., ενώ προσευχή είναι η δέηση στον Θεό.

Η πρώτη φράση της προσευχής είναι η επίκληση στον Θεό: “Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς”. Σε δύο σημεία θα επικεντρώσουμε την προσοχή μας.

Το πρώτο είναι η επίκληση “Πάτερ ημών”. Με την προσηγορία αυτή ο Θεός ονομάζεται Πατέρας και έτσι εκδηλώνουμε την βεβαιότητα και την πίστη ότι έχουμε πατέρα και δεν είμαστε ορφανοί. Και ο Θεός Πατέρας μας θα μας ικανοποιήση όλα τα αιτήματα της προσευχής, αν βέβαια έχουμε ακράδαντη πίστη σ’ Αυτόν, γιατί κανένας πατέρας δεν στερεί τα αγαθά του από τα παιδιά του, όταν του τα ζητήσουν. Αποκαλώντας τον Θεό Πατέρα ομολογούμε την κατά Χάρη υιοθεσία, ότι αξιωθήκαμε να είμαστε υιοί κατά Χάρη του Θεού και εκτός από όλα τα άλλα αγαθά που θα λάβουμε είναι ότι έχουμε αδελφική σχέση με τον Μονογενή Υιό του Θεού, και λαμβάνουμε την χορηγία του Αγίου Πνεύματος. Επομένως έχουμε κοινωνία με τον Τριαδικό Θεό.

Φυσικά, όταν αποκαλούμε τον Θεό Πατέρα σημαίνει ότι πρέπει να έχουμε μια πολιτεία - ζωή, ώστε να μη φανούμε ανάξιοι μιας τέτοιας μεγάλης ευγένειας, και γι’ αυτό πρέπει να αγωνιζόμαστε για να ανταποκριθούμε σε αυτήν την ευγενική μας καταγωγή.

Επειδή η προσευχή γίνεται σε πληθυντικό αριθμό, αφού λέμε “Πάτερ ημών” γι’ αυτό με αυτήν την φράση δείχνουμε ότι έχουμε και άλλους αδελφούς, δεν είμαστε μόνοι μας πάνω στην γή, και δεν έχουμε μόνον εμείς Πατέρα τον Θεό, δηλαδή δεν είμαστε μοναχοπαίδια. Έτσι, κυρίως μέσα στην Εκκλησία, υπάρχει η πνευματική συγγένεια μεταξύ όλων των ανθρώπων, ανεξάρτητα από τις ποικίλες διαιρέσεις, από πλευράς αξιωμάτων και υλικών αγαθών. Και επειδή υπάρχει αυτή η πνευματική συγγένεια, γι’ αυτό δεν μπορεί να βλάπτεται ο άνθρωπος από την γήινη συγγένεια και τις γήινες διαιρέσεις μεταξύ των ανθρώπων. Επομένως, στην πρώτη αυτή φράση της προσευχής στηρίζεται η ισότητα και η αδελφότητα μεταξύ των ανθρώπων.

Το δεύτερο σημείο είναι η φράση “ο εν τοις ουρανοίς”. Με αυτή την φράση δηλώνουμε ότι ο Πατέρας μας κατοικεί στους ουρανούς.

Το ότι ομολογούμε ότι ο Πατέρας μας κατοικεί στους ουρανούς δεν σημαίνει ότι πρέπει να περικλείσουμε τον Θεό στους ουρανούς, αλλ’ ότι την ώρα της προσευχής μας πρέπει να απομακρύνουμε τον νου μας από την γη και να τον προσηλώσουμε στον ουρανό. Η προσευχή πρέπει να γίνεται με συγκεντρωμένο τον νου, ώστε να έχουμε επικοινωνία με τον Θεό. Και με αυτόν τον τρόπο ο Χριστός μας έδειξε την πραγματική μας πατρίδα που είναι ο ουρανός, όπου βρίσκεται ο πατρικός μας οίκος. Εδώ στην γη είμαστε ξένοι, πάροικοι και παρεπίδημοι, οπότε πρέπει να αισθανόμαστε ότι το πολίτευμά μας είναι στον ουρανό. Ποιός από μας δεν θα ήθελε να επιστρέψη στην Πατρίδα του από τον τόπο της εξορίας; Και λέγοντας ουρανό δεν εννοούμε το διάστημα πέρα από την γή, αλλά την τεθεωμένη και αγιασμένη ζωή, την απηλλαγμένη από την αμαρτία, τα πάθη και τον θάνατο.

Η πρώτη αυτή φράση της Κυριακής προσευχής ανυψώνει τον νου μας στον Πατέρα μας και μας προσανατολίζει στην πραγματική μας πατρίδα. Όμως οι περισσότεροι από μας που προσευχόμαστε μηχανικά, λέμε αυτήν την προσευχή, αλλά ζούμε ωσάν να είμαστε ορφανοί και ωσάν να θέλουμε να παραμείνουμε αθάνατοι σε αυτήν την γη, με τα θέλγητρά της, που είναι πρόσκαιρα ή ακόμη προσευχόμαστε ωσάν να είμαστε τα μοναχοπαίδια του Θεού. Οπότε η έναρξη της προσευχής προσανατολίζει τον νου μας και τον κατευθύνει στην Πατρίδα μας και μας κάνει να επιθυμήσουμε και τον Πατέρα και την ουράνια Πατρίδα, αλλά και να αποκτήσουμε βαθυτάτη αίσθηση της εν Χριστώ αδελφότητος και της πνευματικής μας συγγένειας με τους αγίους και τα άλλα μέλη της Εκκλησίας.

† Ο Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου ΙΕΡΟΘΕΟΣ

Ετικέτες: Γραπτὰ Κηρύγματα

  • Προβολές: 1125

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance