Γραπτό κύρηγμα: Κυριακή 31 Ιουλίου “Τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν σήμερον”

Κυριακή 31 Ιουλίου

Ο Χριστός, αγαπητοί μου αδελφοί, γνωρίζει ότι είμαστε άνθρωποι και το σώμα μας έχει ανάγκη υλικών τροφών. Και ο Ίδιος είχε σάρκα και έτρωγε, αν και στον Χριστό η πείνα και η δίψα δεν ενεργούσαν αναγκαστικά, αλλά εκούσια και θεληματικά. Όμως ο άνθρωπος έχει ανάγκη της υλικής τροφής και επομένως δεν συμβαίνει ό,τι με τους αγγέλους στον ουρανό που δεν έχουν σώμα και γι’ αυτό δεν τρέφονται υλικά. Έτσι, ενώ στο προηγούμενο αίτημα της Κυριακής προσευχής ο Χριστός έκανε λόγο για το ότι πρέπει να ζούμε σαν τους αγγέλους, έρχεται στην συνέχεια, με το άλλο αίτημα που θα ερμηνεύσουμε, να συγκαταβή στην ασθένειά μας και να μας διδάξη ότι πρέπει να προσευχόμαστε στον Θεό Πατέρα μας και για τον καθημερινό μας άρτο. Ο άνθρωπος δεν είναι όμοιος κατά πάντα με τους αγγέλους, αφού έχει σώμα και πρέπει να τραφή. Γι’ αυτό και μας δίδαξε να παρακαλούμε τον Θεό να μας δώση τον καθημερινό άρτο.

Κατ’ αρχάς ο Χριστός κάνει λόγο για άρτο και όχι για χρήματα, τρυφηλό βίο, πολυτελή ενδύματα και όλα εκείνα για τα οποία ενδιαφέρεται υπερβολικά ο άνθρωπος. Με αυτό το αίτημα μας διδάσκει να ζητούμε από τον Θεό τα απαραίτητα και να μη ενδιαφερόμαστε για την συσσώρευση πολλών υλικών αγαθών. Άλλωστε, αυτό το αποκλείει το γεγονός ότι η προσευχή μας γίνεται προς τον κοινό μας Πατέρα και αυτό σημαίνει ότι υπάρχουν και άλλα παιδιά του Πατρός και εμείς έχουμε και άλλους αδελφούς. Οπότε όλα τα παιδιά του Θεού έχουν τα ίδια δικαιώματα πάνω στην πατρική περιουσία και δεν είναι δυνατόν ο ένας να ενεργή σε βάρος των άλλων αδελφών.

Έπειτα, ο άρτος αυτός λέγεται “επιούσιος”, δηλαδή αναγκαίος για την σύσταση του σώματος, απαραίτητος για την ουσία της βιολογικής μας ζωής, “εφήμερος”, αφού είναι ο άρτος της ημέρας εκείνης, ο καθημερινός. Πράγματι, ο άρτος είναι απαραίτητος για την συντήρησή μας. Και το σπουδαίο είναι ότι ζητούμε από τον Θεό να μας τον δώση, για πολλούς και διαφόρους λόγους. Ο ένας γιατί, όπως διδάσκουν οι άγιοι Πατέρες, μέσα στην κτίση και την γη υπάρχει η ενέργεια του Θεού, που συντελεί στην καρποφορία. Αν ο καιρός δεν είναι κατάλληλος, αν δεν βρέξη, αν δεν υπάρχουν τα αναγκαία συστατικά στην γή, δεν μπορεί να αυξηθή και να καρποφορήση ο σπόρος στην γή. Έπειτα, πρέπει να έχουμε και υγεία για να εργαζόμαστε προκειμένου να εξοικονομούμε τα απαραίτητα προς το ζήν. Καί, βεβαίως, μπορούμε να τραφούμε και να ζήσουμε όχι διότι τρώμε την υλική τροφή, αλλά γιατί η Χάρη του Θεού μας συντηρεί δια των τροφών. Απόδειξη του γεγονότος αυτού είναι ότι ο άνθρωπος όσο και αν τρώγη, αν έχη κάτι που τον “τρώγει” μέσα του, δεν μπορεί να έχη υγεία. Καθώς επίσης, σε έναν οργανισμό που είναι ετοιμοθάνατος, όποια τροφή και να του δώση κανείς, δεν θα μπορέση να τον διατηρήση στην βιολογική ζωή.

Με το αίτημα αυτό ο Χριστός μας διδάσκει να αποβάλλουμε την πολλή και μεγάλη μέριμνα. Αυτήν την έννοια έχει το “σήμερον”. Ο Χριστιανός δεν πρέπει να συσσωρεύη πολλά υλικά αγαθά , όπως έκανε ο άφρων πλούσιος της Παραβολής που είπε ο Χριστός, γιατί με τον τρόπο αυτόν δείχνει αφ’ ενός μεν ότι δεν έχει αγάπη στους αδελφούς του, αφ’ ετέρου δε δεν έχει εμπιστοσύνη στην Πρόνοια του Θεού, αλλά εμπιστεύεται υπερβολικά τον εαυτό του. Και αυτό στην πραγματικότητα είναι μια απιστία στην πράξη.

Κάνοντας λόγο για τον “επιούσιον άρτον” πρέπει να έχουμε υπ’ όψη μας ότι με την δέηση αυτή δεν αναφερόμαστε μόνον στον υλικό άρτο, αλλά και σε δύο άλλους πνευματικούς άρτους, ο ένας είναι ο λόγος του Θεού και ο άλλος είναι το Σώμα του Χριστού. Άλλωστε αυτοί οι δύο πνευματικοί άρτοι είναι εκείνοι που κατά κυριολεξία είναι “επιούσιοι”, δηλαδή συντελούν στην σύσταση της ουσίας μας.

Ο λόγος του Θεού είναι οι εντολές του Θεού, που πρέπει να τηρούμε στην καθημερινή μας ζωή και έτσι δια του τρόπου αυτού λαμβάνουμε την Χάρη του Θεού, που είναι κρυμμένη μέσα στις εντολές αυτές. Είναι γνωστή η απάντηση του Χριστού στον πρώτο πειρασμό που δέχθηκε στην έρημο, όταν μετά την πείνα, ο διάβολος του υπέδειξε να μεταβάλη τις πέτρες σε ψωμιά. Ο Χριστός απάντησε: “ουκ επ’ άρτω μόνω ζήσεται άνθρωπος, αλλ’ επί παντί ρήματι εκπορευομένω δια στόματος Θεού” (Ματθ. δ΄,4). Δηλαδή ο άνθρωπος δεν ζη μόνον με το ψωμί, αλλά με κάθε λόγο που βγαίνει από το στόμα του Θεού. Εάν για τα ανθρώπινα ισχύη η παροιμία “ο λόγος σου με χόρτασε και το φαΐ σου φάτο”, πολύ περισσότερο αυτό συμβαίνει με τον λόγο του Θεού που είναι η Χάρη του Θεού.

Ο άλλος πνευματικός άρτος είναι ο ευχαριστιακός Άρτος, το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Ο Ίδιος ο Χριστός απεκάλεσε τον Εαυτό Του άρτον που κατέβηκε από τον ουρανό (Ιωάν. στ΄ 41), και ο οποίος είναι ανώτερος από το μάννα που έτρωγαν οι Ιουδαίοι στην έρημο. Και το ότι η Εκκλησία καθόρισε να απαγγέλλουμε το “Πάτερ ημών” στην θεία Λειτουργία και μάλιστα λίγο πριν από την θεία Κοινωνία του Σώματος και του Αίματος του Χριστού, αυτό σημαίνει ότι το αίτημα αυτό αναφέρεται στον ουράνιο και πνευματικό άρτο που μας στηρίζει και μας αγιάζει και είναι το Σώμα και το Αίμα του Χριστού.

Γι’ αυτό κάθε φορά που πρόκειται να γευθούμε τον υλικό άρτο -το πρωΐ, το μεσημέρι, το βράδυ- και τον πνευματικό άρτο, ήτοι να μελετήσουμε την Αγία Γραφή και προ παντός να κοινωνήσουμε το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, θα πρέπη να απαγγέλλουμε με κατάνυξη και προσοχή την Κυριακή προσευχή, και ιδίως να στεκόμαστε στο αίτημα αυτό που σχολιάσαμε σήμερα και να ζητούμε τον πνευματικό άρτο, τον Ίδιο τον Χριστό, που θα ικανοποιήση την πνευματική μας πείνα.

† Ο Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου ΙΕΡΟΘΕΟΣ

Ετικέτες: ΓΡΑΠΤΑ ΚΥΡΗΓΜΑΤΑ

  • Προβολές: 1012

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance