Συνέντευξη του Μητροπολίτου Ναυπάκτου κ.Ιεροθέου στην δημοσιογράφο Άντζυ Σταθάτου - Εκκλησία - Πολιτεία

Ερώτηση 1η: Στην συνεδρίαση της Ιεραρχίας ζητήσατε να συσταθή Επιτροπή που θα μελετήση τις σχέσεις Κράτους και Εκκλησίας. Η πρότασή σας δεν έγινε δεκτή. Πιστεύετε πώς το ζήτημα χωρισμού Κράτους και Εκκλησίας θα επανέλθη;

Απάντηση: Λαμβάνοντας αφορμή από την εισαγωγική ομιλία του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Χριστοδούλου, επανέφερα και πάλι την παλαιότερη πρότασή μου για συγκρότηση μιας Επιτροπής που θα μελετήση την αναθεώρηση των σχέσεων μεταξύ “Εκκλησίας και Κράτους”, ώστε να είμαστε έτοιμοι να δώσουμε τις σωστές λύσεις, εάν και όταν θα τεθή επισήμως το θέμα αυτό από την Πολιτεία. Βρίσκω την ευκαιρία να τονίσω και πάλι ότι δεν ομιλώ για χωρισμό Κράτους και Εκκλησίας, αλλά για αναθεώρηση των σχέσεων μεταξύ εκκλησιαστικής και πολιτικής διοίκησης. Αυτή είναι η ορθότερη έκφραση στην περίπτωση αυτή.

Στην πρότασή μου ο Αρχιεπίσκοπος έδωσε ικανοποιητικές εξηγήσεις, ότι δηλαδή δεν μπορούσε να συζητηθή το θέμα αυτό στην έκτακτη αυτή σύγκληση της Ιεραρχίας, η οποία έκτακτη όπως προβλέπεται από τον Καταστατικό Χάρτη, συζητά τα θέματα της Ημερησίας Διατάξεως. Επίσης είπε ότι το θέμα μελετάται με υπευθυνότητα καί, όταν θα τεθή κατά τον οιονδήποτε τρόπο, θα δοθούν από πλευράς Ιεράς Συνόδου οι δέουσες απαντήσεις. Υπάρχει δε και σχετική παλαιότερη πείρα από συζητήσεις που έγιναν την δεκαετία του ‘80.

Τελικά, το θέμα αυτό δεν είναι ένα απλώς εκκλησιαστικό θέμα, ούτε θέμα απλώς εκσυγχρονισμού του Κράτους, αλλά θέμα κοινωνικό, πολιτιστικό, πολιτικό και εθνικό. Υπάρχουν πολλές παράμετροι που πρέπει να συζητηθούν, όπως η κοινωνική αναταραχή, η πολιτιστική ιδιομορφία, το Οικουμενικό Πατριαρχείο, η Συνθήκη της Λωζάνης, η νομική προσωπικότητα των άλλων θρησκευτικών κοινοτήτων κλπ.

Πάντως έχω έναν προβληματισμό που έχει δύο σκέλη. Το ένα ότι ενώ στην Ελλάδα γίνεται λόγος για αναθεώρηση των σχέσεων μεταξύ Εκκλησίας και Πολιτείας, σε άλλες χώρες, όπως την Ρωσία, την οποία πρόσφατα επισκέφθηκα και συζήτησα το θέμα σε Διεθνές Συνέδριο, όπου και εγώ ήμουν εισηγητής, το Κράτος προσπαθεί να βρη τρόπο συνεργασίας με την Εκκλησία για την αντιμετώπιση διαφόρων προβλημάτων και επιστρέφει περιουσία στην Εκκλησία. Το άλλο σκέλος ότι δεν πρέπει να αναμένουμε νέα όξυνση για να αρχίσουμε πάλι την συζήτηση για τις σχέσεις μεταξύ Εκκλησίας και Πολιτείας. Η όλη συζήτηση πρέπει να γίνη σε περίοδο νηφαλιότητας και ηρεμίας, ακόμη και με πρωτοβουλία της Εκκλησίας.

Δυστυχώς, πολλές φορές ομοιάζουμε με επιβάτες ενός αυτοκινήτου, που ξυπνούν όταν ο οδηγός από ένα κίνδυνο φρενάρει απότομα και στην συνέχεια πάλι κοιμούνται.

 

 

Ερώτηση 2η: Πρόσφατα κάποιοι πολιτικοί ζήτησαν την απομάκρυνση των εικόνων από τα σχολεία και τα δημόσια κτίρια καθώς και να διακοπή η μισθοδοσία των Κληρικών από το Δημόσιο. Πιστεύετε πώς κάτι τέτοιο μπορεί να εφαρμοσθή; Θα είναι η Εκκλησία έτοιμη να αντιμετωπίση ένα τέτοιο ενδεχόμενο;

Απάντηση: Δυστυχώς μερικές δηλώσεις πολιτικών γίνονται χάρη μιας εσωτερικής κατανάλωσης ή φανερώνουν μια άγνοια των πραγμάτων.

Το θέμα των σχέσεων μεταξύ Εκκλησίας και Πολιτείας έχει πολλές πλευρές. Πρέπει να διευκρινισθή ακόμη περισσότερο η διακριτότητα των ρόλων μεταξύ εκκλησιαστικής και πολιτικής διοίκησης και κυρίως θα πρέπη να εντοπισθή ότι η νομοθεσία δεν πρέπει να εισέρχεται και να καθορίζη την εσωτερική πνευματική και λατρευτική ζωή της Εκκλησίας. Άλλες πλευρές είναι ο πολιτιστικός τομέας που δεν μπορεί να αλλοιωθή με τον χωρισμό, η ελευθερία της θρησκευτικής συνειδήσεως που δεν μπορεί να παραβιασθή, η μισθοδοσία του Κλήρου που διέπεται από σχετικές δεσμευτικές για το Κράτος συμβάσεις και το Κράτος έχει υποχρέωση να τις τηρήση, το μάθημα των θρησκευτικών που αφορά την επιθυμία των γονέων των παιδιών, όπως γίνεται σε όλα τα Ευρωπαϊκά Κράτη κλπ.

Η αφαίρεση των εικόνων από τους δημόσιους χώρους δεν είναι τελικά προσβολή της Εκκλησίας, αλλά προσβολή του θρησκεύοντος λαού και του ιδιαίτερου πολιτισμού. Επίσης η ενδεχόμενη διακοπή μισθοδοσίας του Κλήρου, όπως και η τροποποίηση του μαθήματος των θρησκευτικών, ή η ενδεχόμενη κατάργησή του θα δημιουργήσουν κοινωνικά προβλήματα και ενδεχομένως θα αυξήσουν ακόμη περισσότερο την εκμετάλλευση του θρησκευτικού συναισθήματος του λαού.

Τελικά, νομίζω ότι δεν είναι τόσο πρόβλημα το εάν η Εκκλησία είναι έτοιμη να ανταποκριθή σε τέτοιες αλλαγές, αν και πρέπει να προετοιμασθή, αλλά το εάν είναι έτοιμη η Πολιτεία να αναλάβη την ευθύνη και το κόστος των κοινωνικών, πολιτικών, πολιτιστικών και εθνικών προβλημάτων που θα εμφανισθούν. Γι’ αυτό και χρειάζεται μια στενή συνεργασία μεταξύ Ιεράς Συνόδου και Πολιτείας για επίλυση μερικών θεμάτων που θα γίνεται με υπευθυνότητα, ειλικρίνεια και γνώση των συγχρόνων προβλημάτων.

Πάντως πιστεύω ότι εκείνο που πρέπει πρωτίστως να γίνη είναι ότι οι Κληρικοί στα κηρύγματά μας και στις συναναστροφές μας δεν πρέπει να πολιτικολογούμε, ή να αναμειγνυόμαστε στις κομματικές διαμάχες, αλλά να ασχολούμαστε με την ορθόδοξη κατήχηση και την ποιμαντική καθοδήγηση των ανθρώπων που συνδέονται με την Εκκλησία. Τότε νομίζω ότι δεν θα γίνεται λόγος για τον λεγόμενο χωρισμό Εκκλησίας και Πολιτείας.

 

 

Ερώτηση 3η: Θεωρείτε πώς η Εκκλησία έχει πετύχει την κάθαρση στους κόλπους της, όπως είχε υποσχεθή ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος κ. Χριστόδουλος;

Απάντηση: Τα περιστατικά που ήλθαν στο φως της δημοσιότητας αντιμετωπίσθηκαν από την Ιερά Σύνοδο, σύμφωνα με τους ιερούς Κανόνες και τους νόμους της Πολιτείας.

Γενικά, η λεγομένη κάθαρση των μελών της Εκκλησίας δεν έχει αρχή και τέλος, γι’ αυτό και δεν μπορούμε να κάνουμε λόγο για το εάν έχη περατωθή ή έχη επιτευχθή η κάθαρση. Τίποτε δεν είναι στατικό και μηχανικό. Η λεγομένη κάθαρση είναι μια συνεχής διαδικασία που έχει σχέση με την ευθύνη που αισθάνεται κανείς μέσα στην Εκκλησία και γίνεται με αγάπη και φιλανθρωπία. Η τελεία καθαρότητα της κοινωνίας - το “αψεγάδιαστο”, και η τελειομανία είναι εκφράσεις μιας σχιζοφρενούς ζωής.

Πρέπει να γίνη κατανοητό ότι το σύστημα διοικήσεως της Εκκλησίας είναι Συνοδικό, καθώς επίσης ότι κάθε Ιερά Μητρόπολη είναι μία αυτόνομη εκκλησιαστική επαρχία και γι’ αυτό δεν ευθύνεται για όλα τα θέματα ούτε η Ιερά Σύνοδος, ούτε ο Αρχιεπίσκοπος. Δεν υπάρχει μια αντιστοιχία μεταξύ του τρόπου που διοικείται η Εκκλησία με τον τρόπο που διοικείται η Πολιτεία.

Έπειτα, οι διάφορες αλλαγές και διορθώσεις μέσα στην Εκκλησία, όπως και στην κοινωνία και την Πολιτεία, γίνονται με αργούς ρυθμούς και στην προοπτική της φιλανθρωπίας. Δεν μπορούμε εν ονόματι μιας ιδέας να “σκοτώνουμε” τους ανθρώπους. Πολλά εγκλήματα μέσα στην ιστορία, πολλές εθνοκαθάρσεις και κοινωνικές εκκαθαρίσεις έγιναν εν ονόματι μιας αφηρημένης και απρόσωπης ιδέας. Οι βίαιες και επιπόλαιες ενέργειες, όχι μόνον δεν διορθώνουν τα λάθη, αλλά τα περιπλέκουν ακόμη περισσότερο. Δεν είναι δυνατόν με κοσμικούς τρόπους και ανθρωποκεντρικές ενέργειες, με απρόσωπες ιδεολογίες να επιλύωνται σοβαρά εκκλησιαστικά ζητήματα που αφορούν την σωτηρία των ανθρώπων.–

Ετικέτες: Συνεντεύξεις

  • Προβολές: 1262

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance