Ομιλία του Οικουμενικού Πατριάρχου, εν τω Ιερώ Ναώ Αγίου Θεοδώρου Μαλακόπης

Ομιλία της Α. Θ. Παναγιότητος του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ.Βαρθολομαίου

κατά τον Εσπερινόν εν τω Ιερώ Ναώ Αγίου Θεοδώρου Μαλακόπης (02/07/2005)

Ιδόντες και αύθις το ιλαρόν φώς, το εσπερινόν φώς, εις τον ιερόν τούτον χώρον της ηγαπημένης Καππαδοκίας, υμνούμεν Πατέρα, Υιόν και Άγιον Πνεύμα Θεόν, τον Θεόν των Αγίων Πατέρων μας, τον Θεόν των μακαρίων προγόνων μας, τον Θεόν τον άχρι μυελού και οστέων διαπεράσαντα τούτους και αναδείξαντα εν τω ξηρώ φαινομένω και ηφαιστειογενεί περιβάλλοντι, εις το οποίον και ημείς σήμερον ιστάμεθα, πλήθη ασκητών, οσίων, μαρτύρων, ομολογητών, οι οποίοι στολίζουν με καταπληκτικήν έκφρασιν πνευματικότητος ακόμη τους τοίχους των διασωθέντων σπηλαιωδών ναών, περιπολεύοντες εις την άφθαρτον και άσειστον βασιλείαν των Ουρανών, την κοινήν και ποθητήν πατρίδα όλων των Χριστιανών.

Διατί, αδελφοί ηγαπημένοι και τέκνα εν Κυρίω, ερχόμεθα και επανερχόμεθα και πάλιν θα ερχώμεθα μακρόθεν, έως ότου χαρίζη εις ημάς ζωήν ο Πανάγαθος Κύριος, εις τους τόπους τούτους; Ποίον είναι το κινούν αίτιον των επισκέψεών μας; Δεν μας αρκεί, ότι έχομεν περιλάμπρους και εστεγασμένους Ναούς εις τους τόπους της μονίμου κατοικίας μας, με εικόνας και όλον τον άλλον εκκλησιαστικόν εξοπλισμόν; Είναι τούτο μία ευλαβής ιδιοτροπία μας ή έστω μία καλή προσκυνηματική συνήθεια;

Τίποτε εκ τούτων όλων! Εδώ εις τον Καππαδοκικόν χώρον, και όπου αλλού έζησαν άνθρωποι θεοφόροι, έχει εξαγιασθή το περιβάλλον και έως συντελείας των αιώνων τα ενταφιασμένα και εν τόποις αγνώστοις υπάρχοντα ή διαλυθέντα εις τα εξ ών συνετέθησαν λείψανα των Ορθοδόξων Χριστιανών έγιναν λίπασμα αιωνιότητος δια πάσαν την ανά την οικουμένην Εκκλησίαν και από του βάθους των αιώνων διακηρύττουν αγλώττως και σιωπηλώς την εμμονήν εις την πίστιν του Χριστού, εις τον ασκητικόν τρόπον του Ορθοδόξου βίου, δίδοντα την απάντησιν της πληθύος των θαυμάτων εις τα συναξαριακά κείμενά μας. “Ο τόπος εν ω ιστάμεθα” αίσθανόμεθα μυστικώς, ότι εκπέμπει αγιότητα, οσιότητα, μαρτυρικότητα, ευαγγελικότητα! και ημείς ερχόμεθα και θα επανερχώμεθα ως πεινώντες και διψώντες να πίνωμεν και να τρώγωμεν εν Θείαις Λειτουργίαις το Σώμα και Αίμα του Κυρίου εδώ όπου λειτουργικώς ζώντες εβίωσαν οι αοίδιμοι Καππαδόκαι Ορθόδοξοι, έχοντες πάντοτε ανοικτά τα μυστικά ώτα των καρδιών μας δια να ενωτιζώμεθα όσα ούτοι εκ των ανύδρων τρωγλών και των σπηλαιωδών κατοικιών και των αγνώστων τάφων των μεγαλοφώνως διδάσκουν εις κάθε καλόψυχον προσκυνητήν.

Ερχόμεθα και θα ερχώμεθα δια να εκφράσωμεν την ευγνωμοσύνην μας εις τα άπειρα πλήθη των κεκοιμημένων και εν χερσί Θεού αναπαυομένων ομοπίστων μας, διότι παρά τας συνεχείς ιστορικάς εναλλαγάς εις τας οποίας εκάστοτε ο τόπος ευρίσκετο, όμως τίποτε και ουδέν και ουδείς κατώρθωσε να μεταστήση τούτους εκ της ομολογίας εις την Θεότητα του Χριστού, απεναντίας δε μάλιστα τους ενέπνεε να γίνωνται εν βαθυτέρα επιγνώσει ευαγγελικοί άνθρωποι, έχοντες εις τον νουν και εις τας καρδίας των την μέλλουσαν πόλιν, της οποίας τεχνίτης και δημιουργός ο Χριστός, ο αρχηγός και τελειωτής της πίστεώς μας.

Ερχόμεθα και θα ερχώμεθα εδώ, αδελφοί και τέκνα, δια να επαναβαπτιζώμεθα εις το προσευχητικόν κλίμα το οποίον περιρρέει τον όλον υποβλητικόν χώρον, με τους υψιτενείς γεωλογικούς σχηματισμούς να μας προτρέπουν διαρκώς “άνω σχώμεν τας καρδίας”.

Ερχόμεθα και θα ερχώμεθα πάλιν, διότι αισθανόμεθα ενταύθα πληρέστερον το μυστήριον της εν Χριστώ αγιότητος και της πραγματικότητος της ενότητος της Εκκλησίας ως ενός μυστικού σώματος του Χριστού, εις το οποίον συμμετέχουν οι προ ημών, οι σύγχρονοι ημών και όσοι μεθ' ημάς θα έχουν λάβει το χριστοσφράγισμα του Αγίου Βαπτίσματος, ζήσαντες, ζώντες και ζήσοντες επ' ελπίδι ζωής αιωνίου.

Τέκνα εν Κυρίω και αδελφοί ηγαπημένοι,

Του Κυρίου η γη και το πλήρωμα αυτής, η οικουμένη και πάντες οι κατοικούντες εν αυτή, διακηρύσσει ο προφητάναξ Δαβίδ. Όμως, γεγονός αδιαμφισβήτητον είναι ότι “αστήρ αστέρος διαφέρει εν δόξη”. Και εάν τούτο συμβαίνη εις τον φυσικόν χώρον, πολύ περισσότερον εις τον πνευματικόν τοιούτον. Αι άκτιστοι ενέργειαι του Θεού δεν αγιάζουν μόνον τους ευαγγελικώς ζώντας πιστούς, αλλ' εξαγιάζουν δια της παρουσίας των και τον περιβάλλοντα χώρον και τον κατακαλλύνουν με μίαν ουράνιον και μυστικήν ωραιότητα, παραδεισίου κάλλους, εσωτερικής αισθήσεως, άλλου πνεύματος.

Ταύτην την πνευματικότητα εκπέμπει ο χώρος ούτος, ο ως ένας τεράστιος Ναός του Θεού αναδειχθείς και εισέτι παραμένων. Όποιον σπήλαιον και αν επισκεφθώμεν, όποιον λίθον και αν εγγίσωμεν, όπου και αν σταθώμεν θα αισθανθώμεν μίαν ουρανόφθογγον μυστικήν μελωδίαν να αντηχή εις την Καππαδοκικήν ταύτην γην λέγουσαν: “Αινείτε τον Κύριον πάντα τα έθνη, επαινέσατε Αυτόν πάντες οι λαοί ... νεανίσκοι και παρθένοι, πρεσβύτεροι μετά νεωτέρων”, ότι ενταύθα “υψώθη το Όνομα Αυτού μόνου”. Το Όνομα Κυρίου, το υπέρ πάν Όνομα, το Οποίον είη ευλογημένον από του νυν και έως του αιώνος διότι μας ηξίωσεν και πάλιν να συναχθώμεν εις τον Ιερόν Ναόν τούτον του μεγάλου οσίου και ασκητού Θεοδώρου του Καππαδόκου μεν το φθαρτόν γένος, οικουμενικού δε καταστάντος μεσίτου της ανθρωπότητος προς τον Θεόν.

Ευλογητός ο Θεός, αδελφοί και τέκνα, ευλογητός ο Θεός των Πατέρων ημών, δι' ευχών των οποίων είθε να ενισχύη ημάς πάντας εις την πορείαν του πολυπλάγκτου βίου και να μας καταστήση κατά το μέγα έλεος και την άπειρον φιλανθρωπίαν Του συγκοινωνούς τούτων εν τη Βασιλεία των Ουρανών. Αμήν.

  • Προβολές: 908

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance