Γεγονός καὶ Σχόλιο: Το κλάμα πλένει την ψυχή

Διαβάζοντας κανείς τον ημερήσιο τύπο παρακολουθεί την επικαιρότητα, άλλά συγχρόνως βλέπει και τις ποικίλες αντιδράσεις των ανθρώπων πάνω στα κοινωνικά φαινόμενα και γεγονότα. Πολλές φορές σε συνεντεύξεις βλέπει κανείς τις καταθέσεις της ψυχής των ανθρώπων. Κάθε άνθρωπος είναι μια ξεχωριστή ιστορία, με τα θετικά και αρνητικά, κρύβει μέσα του το μεγαλείο της δημιουργίας του και της οντολογίας του, αλλά και τις προσωπικές του πτώσεις.

Μου αρέσει, όταν έχω χρόνο, να διαβάζω τις συνεντεύξεις των ανθρώπων, γιατί μέσα από αυτές τις αυθόρμητες συζητήσεις φαίνεται ο εσωτερικός τους πόνος, πόθος, τραγωδία και αναζήτηση. Λέγεται ότι μέσα σε κάθε άνθρωπο επαναλαμβάνεται όλη η παγκόσμια ιστορία με τους πολέμους και τις ειρηνικές καταστάσεις, με την τραγωδία και την ελευθερία.

Σε μια τελευταία συνέντευξη που έδωσε ο στιχουργός Άρης Δαβαράκης είδα μια κατάθεση ψυχής που μου έκανε εντύπωση. Πρόκειται για τον στιχουργό πολλών τραγουδιών που πέρασε έξι μήνες στον «Κορυδαλλό» «ύστερα από οκτώ συλλήψεις και κατασχέσεις ναρκωτικών χαπιών και κοκαΐνης». Στην συνέντευξή του περιγράφει τις δύσκολες συνθήκες που έζησε στην φυλακή, ακόμη και την άδικη, κατ’ αυτόν, τιμωρία που του επεβλήθη.

Μεταξύ των άλλων σε ερώτηση του δημοσιογράφου «έτυχε και να κλάψετε;», απάντησε: «Αν έτυχε… Ξάπλωνα στο κρεβάτι, γύριζα στο πλάι κι έκλαιγα. Επίσης έκλαιγα στο ντουζ (επειδή στο κελλί υπήρχαν και άλλα τρία άτομα). Έτρεχε το νερό με δύναμη και είχα κάλυψη. Ξέρετε, το αγαπώ πολύ το κλάμα, το φχαριστιέμαι, πλένει την ψυχή σου…» (Ελευθεροτυπία 1-10-2005).

Το κλάμα λειτουργεί θεραπευτικά, ακόμη και από ψυχολογικής πλευράς. Όταν κλαίη κανείς, δείχνει ότι έχει μια ευαίσθητη καρδιά, αισθάνεται τον πόνο –καί είναι πολύ θετικό που αισθάνεται κανείς αυτόν τον πόνο και δεν είναι αναίσθητος– καταλαβαίνει το βάθος της ζωής, και μέσα από αυτό το κλάμα, όχι μόνον ανακουφίζεται, αλλά και αποκτά μια ευαισθησία και έτσι συλλαμβάνει καταστάσεις που δύσκολα τις προσεγγίζει αυτός που ζη με την σκληρή λογική.

Το κυριότερο όμως είναι ότι το κλάμα έχει μεγάλη αξία από ορθοδόξου εκκλησιαστικής πλευράς. Γι’ αυτό οι Πατέρες της Εκκλησίας, ιδίως οι νηπτικοί, που ασχολήθηκαν περισσότερο με τον ησυχασμό, δίνουν μεγάλη σημασία στο κλάμα, κυρίως το κλάμα της ψυχής. Το κλάμα γίνεται με την αίσθηση των αμαρτιών και όχι με το αίσθημα της αδικίας, με την αίσθηση της απώλειας της σχέσης και της κοινωνίας με τον Θεό, με την νοσταλγία και τον πόθο του αιωνίου και την αίσθηση ότι έχει απομακρυνθή από αυτό. Και αυτό το κλάμα δεν είναι ψυχολογικής υφής και προέλευσης, αφού δεν οδηγεί στην απόγνωση και την απελπισία, ούτε οδηγεί σε μια ψυχολογική ανακούφιση, αλλά ενεργείται με την δύναμη και την έμπνευση της Χάριτος του Θεού και οδηγεί σε μια οντολογική κοινωνία και σχέση με τον Θεό. Γι’ αυτό και οι Πατέρες της Εκκλησίας προτρέπουν τους ανθρώπους να κλαίνε, διότι έτσι καθαρίζεται η ψυχή.

Φυσικά, αυτό το κλάμα ενεργείται μέσα στο κλίμα της μετανοίας, όπως την διασώζει η Εκκλησία μας, η οποία μετάνοια είναι συνέργεια Θεού και ανθρώπων, αφού ο Θεός στέλλει την Χάρη Του και έτσι ο άνθρωπος βλέπει την πτώση του και στην συνέχεια συνεργεί σε αυτήν την Χάρη. Και ακόμη η μετάνοια συνδέεται και με το μυστήριο της εξομολογήσεως, διότι με τις συμβουλές του πνευματικού πατρός ο άνθρωπος λαμβάνει οδηγίες-καθοδήγηση για να θεραπευθή. Αν κανείς επισκέπτεται τον γιατρό για εξέταση, αλλά δεν ακολουθεί την θεραπεία που του δίνει δεν θεραπεύεται.

Επομένως, είναι καλό το κλάμα, όχι μόνο το ψυχολογικό, αλλά κυρίως το πνευματικό, γιατί έτσι πλένεται η ψυχή. Και η ψυχή μας, ιδιαιτέρως στην εποχή αυτή που ζούμε, δέχεται πολλές προκλήσεις, πολλά «μπάζα», και μοιάζει με μια υπαρξιακή χαβούζα, μια υπαρξιακή ζούγκλα, που θέλει καθάρισμα για να αποκτήση την υπαρξιακή της ευαισθησία.

Όλα αυτά οδηγούν στην ανάγκη να λουσθή η ψυχή μας με το υγιές κλάμα. Και κάνω λόγο για υγιές κλάμα, γιατί το αρρωστημένο κλάμα συνδέεται με τον λογισμό της αισθήσεως των αδικιών που οι άλλοι μας κάνουν, οπότε έχει το στοιχείο του εγωϊσμού και της εμπαθείας, ενώ το υγιές κλάμα έχει μέσα του την αίσθηση της προσωπικής μας ευθύνης σε όλα τα γεγονότα της ζωής. Το να κλαίμε είναι οδηγία και εντολή του Χριστού («μακάριοι οι κλαίοντες νύν, ότι γελάσετε» -Λουκ. στ΄, 21) και των Πατέρων μας, γιατί καθαρίζει την ψυχή που τόσο έχουμε ανάγκη.

Ν.Ι

Ετικέτες: ΓΕΓΟΝΟΣ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΟ

  • Προβολές: 1214

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance