Γεγονότα καὶ Σχόλια: Επίγειο και ουράνιο πολίτευμα - Η καταπίεση των υβριστών

Επίγειο και ουράνιο πολίτευμα

Το πολίτευμα των Χριστιανών είναι «εν ουρανοίς». Δεν έχει, δηλαδή, καμμιά σχέση με τα επίγεια ανθρώπινα πολιτεύματα, τα οποία σε μικρό η και μεγάλο βαθμό συνδέονται με την βία και τον καταναγκασμό. Οι κοσμικές εξουσίες, όσο δημοκρατικές και αν είναι, χρειάζονται την αστυνομία, δηλαδή, την νόμιμη βία, προκειμένου να επιβάλλουν τους στοιχειώδεις κανόνες της αρμονικής συμβίωσης των ανθρώπων. Χρειάζονται περιοριστικούς νόμους για να αναστέλλουν την εξέλιξη του κακού, όταν εκδηλώνεται. Το «εν ουρανοίς» πολίτευμα των Χριστιανών χαρακτηρίζεται από την ελευθερία των τέκνων του Θεού. Το συγκροτεί η αγάπη, που είναι καρπός του Αγίου Πνεύματος.

Η καταπίεση των υβριστών

Μέσα στους περιορισμούς που επιβάλλει η ισχύουσα ελληνική νομοθεσία είναι και η απαγόρευση της δημόσιας και κακόβουλης καθύβρισης του Θεού με οποιονδήποτε τρόπο. Σύμφωνα με το άρθρο 198 του Ποινικού Κώδικα το παραπάνω αδίκημα τιμωρείται με φυλάκιση. Αυτό το άρθρο, όπως και τα παρεμφερή 199 και 200, δέχθηκαν επίθεση από άρθρο που καταχωρήθηκε στην ιστοσελίδα της «Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και του Πολίτη», το οποίο προτείνει την πλήρη κατάργηση των αδικημάτων της κακόβουλης βλασφημίας του Θεού, της καθύβρισης θρησκευμάτων και της διατάραξης θρησκευτικών συναθροίσεων. Χαρακτηρίζει, μάλιστα, την πρόταση αυτή «υπέρβαση του κοινωνικού σκοταδισμού».

Σοφιστικά ο αρθρογράφος ισχυρίζεται ότι «σκοπός της απαγόρευσης της βλασφημίας δεν είναι η προστασία του θρησκευτικού συναισθήματος των πιστών, όπως συχνά αναφέρεται...», αλλά «η έννοια/ύπαρξη του Θεού και η εξασφάλιση του σεβασμού στα θεία... Έτσι το συνταγματικό κράτος αναγνωρίζει την ύπαρξη του θείου και απαγορεύει στους πολίτες του να το προσβάλλουν επί ποινή φυλακίσεως». Στην συνέχεια διαπιστώνει αντίφαση μεταξύ του Ποινικού Κώδικα και του Συντάγματος, το οποίο κατά την γνώμη του «εγγυάται ότι καθένας μπορεί να έχει διαφορετική αντίληψη για το θείο, άρα να το αρνείται και να δραστηριοποιείται εναντίον θρησκευτικών πεποιθήσεων με επιστημονικά επιχειρήματα, με πολιτική δράση, με καλλιτεχνικές δημιουργίες...». Τό άρθρο, όμως, 14 §1 στο οποίο παραπέμπει, χωρίς να το αναφέρη, λέει: «Ο καθένας μπορεί να εκφράζη και διαδίδη προφορικά, γραπτά και δια του τύπου τους στοχασμούς του τηρώντας τους νόμους του Κράτους». Ομοίως, το άρθρο 16 § 1, στο οποίο επίσης παραπέμπει, χωρίς να το αναφέρη, διαλαμβάνει: «Η ακαδημαϊκή ελευθερία και η ελευθερία της διδασκαλίας δεν απαλλάσσουν από το καθήκον της υπακοής στο Σύνταγμα». Εφόσον, λοιπόν, σύμφωνα με το Σύνταγμα η ελευθερία της διαδόσεως των στοχασμών μας δεν μας απαλλάσσει από την υποχρέωση της υπακοής στους νόμους του Κράτους, πως μπορεί να κατοχυρωθή συνταγματικά η ελευθερία της βλασφημίας των θείων; Που υπάρχει, επίσης, αντίφαση μεταξύ Συντάγματος και Ποινικού Κώδικα;

Πέρα, όμως, από τα «συνταγματικά» και τα «ποινικά», πως μπορεί ένας ώριμος πνευματικά άνθρωπος να υπερασπίζεται την καθύβριση προσώπου που για κάποιους άλλους είναι ιερό, είναι το νόημα της ζωής τους; Τελικά σε ποιών τις απόψεις βρίσκεται ο σκοταδισμός;

π. Θ.Α.Β.

Ετικέτες: ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑ

  • Προβολές: 1181

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance