Χρυσούλας Ευθυμιοπούλου: «Ελληνική ώρα»

της Χρυσούλας Ευθυμιοπούλου, δασκάλας 4ου Δημ. Σχολείου

(Πανηγυρικός λόγος στην 28η Οκτωβρίου, ενώπιον των αρχών και των πολιτών της πόλεως Ναυπάκτου, 28-10-2005).

Σεβασμιώτατε, κ. εκπρόσωπε της Κυβέρνησης, κ. εκπρόσωπε του Νομάρχη, κ. Δήμαρχε, κυρίες και κύριοι εκπρόσωποι των πολιτικών, στρατιωτικών και δικαστικών αρχών, των συλλόγων και σωματείων.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, εκλεκτοί παρευρισκόμενοι, αγαπητοί μαθητές και μαθήτριες

Σήμερα μας δίνεται η ευκαιρία να ζωντανέψουμε στη μνήμη μας και στην καρδιά μας ένα πρόσφατο, απίστευτης γενναιότητας και ομοψυχίας γεγονός, που μας βοηθά να συλλογιστούμε το σήμερα και να στοχοθετήσουμε το αύριο. Να σκεφτούμε μαζί με τον Μυριβήλη «από που ήρθαμε, ποιές στράτες περάσαμε, σε ποιό ριζικό τραβάμε».

Όλοι θυμόμαστε το ιστορικό της επετείου, αλλά και κάθε ένας απο εμάς γνωρίζει μία τουλάχιστον ξεχωριστή ιστορία από τις μαρτυρίες και τις αφηγήσεις των γονιών και των παππούδων του η από ανάγνωση καταγεγραμμένων προσωπικών μαρτυριών, Ελλήνων και ξένων.

Ενδεικτικά, το κλίμα των ημερών με μεστότητα, πληρότητα και σαφήνεια αποτυπώθηκε σε έγγραφο των Ελλήνων διανοουμένων εκείνης της εποχής ως εξής: «Ένα τελεσίγραφο μοναδικό στα διπλωματικά χρονικά των Αθηνών για το περιεχόμενον, την ώρα και τον τρόπο που το παρουσίασεν, η Ιταλία κάλεσε την Ελλάδα να της παραδώση τα εδάφη της, να αρνηθή την ελευθερία της και να κατασπιλώση την τιμή της. Οι Έλληνες δώσαμε στην ιταμή αυτή αξίωση της φασιστικής βίας την απάντηση που επέβαλαν τριών χιλιάδων ετών και πλέον παραδόσεις, χαραγμένες βαθιά στην ψυχή μας, αλλά γραμμένες στην τελευταία γωνιά της ιερής γης με το αίμα των μεγαλυτέρων ηρώων της ανθρωπίνης ιστορίας. Και αυτή τη στιγμή κοντά στο ρεύμα του Θυάμιδος και στις χιονισμένες πλαγιές της Πίνδου πολεμούμε, τις περισσότερες φορές με τη λόγχη, αποφασισμένοι να νικήσουμε η να αποθάνουμε μέχρις ενός». Και ο Άγγλος ανταποκριτής David Walker προσθέτει: «Ο Ελληνικός στρατός πολέμησε με την ξιφολόγχη. Τούτο προκάλεσε την οργή του ιταλικού τύπου που τη χαρακτήρισε «βάρβαρο όπλο». Ήταν όμως σχεδόν το μόνο όπλο που είχαν οι Έλληνες».

Η ξιφολόγχη, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, τσάκισε το ιταλικό ηθικό. Η ξιφολόγχη, σύμβολο της αναπόφευκτης προσωπικής αναμέτρησης, της εκβιασμένης λύσης. Θέλει να πιστεύης ακλόνητα στη μάχη που πολεμάς η ξιφολόγχη. Τουλάχιστον όσο κι εκείνος που κρατούσε το δόρυ και την σπαρτιατική ξυάλη, το ανήμερο κοντό ξίφος με τη διπλή κόψη. Οι Ιταλοί συνήλθαν από την όποια πίστη τους σε εκείνη τη γελοία κατακτητική τους εξόρμηση, όταν αντίκρυσαν την ξιφολόγχη και εκείνους που την κρατούσαν. Και ποιοί ήταν αυτοί; Πεζοναύτες; Ειδικές δυνάμεις; Κομάντος; Όχι. Ήταν φοιτητές και έμποροι, γιατροί και εργάτες, δικηγόροι, ψαράδες, υπάλληλοι, αγρότες, δάσκαλοι και οι «Κατελάνοι» του Καραγάτση. Οι Έλληνες άντρες. Που μύριζαν ταμπάκο και μονοφορεμένο ρούχο. Που δεν φοβόντουσαν. Κι όσοι φοβόντουσαν δεν το δείχνανε. Κι ανάμεσα στους στρατιώτες μας οι γυναίκες της Πίνδου, χωρίς τις οποίες ο ανεφοδιασμός θα είχε διαταραχθή νωρίς.

Κυρίες και κύριοι,

Τα ιστορικά γεγονότα όμως δεν έχουν ακαδημαϊκή και μόνο σημασία. Από αυτά δεν αντλούμε απλά και μονοσήμαντα εγκυκλοπαιδικές γνώσεις, αλλά παίρνουμε διδάγματα και χρεωνόμαστε παρακαταθήκες. Από αυτά πηγάζει το θάρρος, που μας είναι απαραίτητο στους σύγχρονους αγώνες. Η 28η Οκτωβρίου μας άφησε κληρονομιά την ψυχική δύναμη και τον αέρα της ελευθερίας, για να αντιμετωπίσουμε ομόθυμα τις μεγάλες προκλήσεις της εποχής μας.

Ο κυρίαρχος συμβολισμός της επετείου ας είναι η εθνική αλληλεγγύη εκδηλωμένη γύρω από έναν γενικότερα ενωτικό σκοπό. Ζούμε σε μια εποχή κριτικής των εξουσιαστικών δομών. Η κριτική αυτή αμφισβητεί παραδοσιακές πεποιθήσεις, επίσημες διακηρύξεις καλών προθέσεων και εξαγγελίες για το κοινό καλό. Υπό τις συνθήκες αυτές ο δρόμος της ιστορικής μνήμης έγινε δύσβατος. Η 28η Οκτωβρίου ως οδοδείκτης έχει ζωντανό μήνυμα και ερμηνεύεται σύγχρονα. Τότε η αντίδραση του Ελληνικού λαού ήταν εκπληκτική! Επρόκειτο για μια έκρηξη συλλογικότητας εναντίον του ατομικισμού, των προσωπικών σχεδίων και διαγκωνισμών ανέλιξης. Δεν ήταν συμπτωματική και στιγμιαία εκδήλωση περιστάσεων, αλλά συνειδητή έκφραση πεποιθήσεων. Μονομιάς ενεργοποιήθηκαν, αλλάζοντας ρότα, οι πιο διαφορετικές κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές δυνάμεις.

Σήμερα, πόσα κοινά σημεία έχουμε ως συλλογική ψυχοσύνθεση εμείς με τους Έλληνες του ’40; Πόσο πορευόμαστε όλοι μαζί; Η επέτειος του «ΟΧΙ» επαναφέρει στη μνήμη μια παράδοση ψυχικής και κοινωνικής ενότητας, από την οποία αντλούμε δυνάμεις, για να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα του παρόντος σε μια εποχή που οι έννοιες της προσφοράς, της προσωπικής ευθύνης, της εθνικής αξιοπρέπειας, ακόμη και της ηθικής δέσμευσης, γίνονται διφορούμενες η υπηρετούν ιδιοτέλειες και συνεπώς αλλάζουν παντελώς νόημα. Γυρίζουμε λοιπόν σ’ αυτήν τη θαυμάσια ελληνική ώρα μόνο για να δοξολογήσουμε κατορθώματα και θυσίες, μόνο για να εκτελέσουμε ένα χρέος προς όσους έγιναν μικροί η μεγάλοι ήρωες η για να κάνουμε μια σωτήρια ανανέωση;

Πόσα ομόφωνα «ΟΧΙ» θα είμαστε έτοιμοι να πούμε στις ποικιλόμορφες προκλήσεις που υψώνονται γύρω μας, όταν προσπαθούμε να ανταποκριθούμε σε απαιτήσεις και επιταγές μιας εποχής, που δοκιμάζεται από ευτελή συμφέροντα και ανώφελες επιρροές, από την περιστολή της αειφόρου ανάπτυξης, από την κυριαρχία της παραπληροφόρησης, του ηλεκτρονικού επικοινωνιακού ιλίγγου, την άσκοπη καταλάνωση και τον κοινωνικό αποκλεισμό ευαίσθητων ομάδων;

Η απάντηση επαφίεται στον Πατριωτισμό των Ελλήνων.

  • Προβολές: 909

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance