Κύριο θέμα: Από την ποιμαντική της Εκκλησίας μας το καλοκαίρι - Θέρος «Θερισμός»

«Χρυσίζοντα στάχυα», «άρρητες ευωδίες», «δροσιστικές αύρες», «ρόδινα ακρογιάλια», «γαληνιώσα θάλασσα», «άπειρος σκιαυγή θέα», «ψίθυρος αύρας», «αμμόστρωτος αγκάλη του γιαλού», «δροσερόν άφθονον νάμα», «άπειρος αγκάλη»… Με χίλιες δυό παρόμοιες φράσεις-στολίδια φιλοτεχνεί ο κυρ-Αλέξανδρος τον πίνακα του θέρους, του καλο-καιριού, στο ευλογημένο ελληνικό τοπίο.

Και ανάμεσα στην κτίση θέτει και τον άνθρωπο, που με την εργασία του μετατρέπει την αρά σε ευλογία: «…όλα έργα των μόχθων ενός ανθρώπου, καθρεπτίζει την φιλοπονίαν και την αγνότητα της ψυχής του Γιώργη του Σαρρή… Οι σπινθήρες, τους οποίους ανέλαμπε προσκρούουσα εις λίθους η σκαπάνη του, έπιπτον ως ψήγματα χρυσού περί τους πόδας του μοχθούντος ανθρώπου, οι ιδρώτες του στέρνου και των χειρών του έρρεον ως μαργαριτάρια…».

Κτίση και άνθρωπος… Και επειδή η ομορφιά της δημιουργίας έχει αξία όταν την θωρή ο άνθρωπος, γι' αυτό και η περιγραφή της, όταν είναι αντάξιά της, αξίζει περισσότερο από αυτήν την ίδια· τότε στην ομορφιά της προστίθεται η ομορφιά του «ευχαριστώ» που δια του πολύτιμου λόγου ο άνθρωπος αναπέμπει προς τον Δημιουργό για τα δώρα Του.

Πολλές φορές, όμως, αυτόν τον πανέμορφο πίνακα του καλοκαιριού που πλάθει με την πένα του ο κυρ-Αλέξανδρος με μια κίνηση και πάλι της πένας του τον ξεσκίζει, θαρρείς, και τον καταστρέφει: «Φευ! Τις μοι δώσει ύδωρ, και δάκρυα;…». Ο κυρ-Αλέξανδρος γνώριζε την πίκρα του θανάτου, την αστάθεια των κτιστών πραγμάτων, την σκληρότητα των ανθρωπίνων παθών. Εγνώριζε ότι ακόμη και μέσα στον Παράδεισο ο κάθε άνθρωπος είναι ικανός να οικοδομήση –καλύτερα να λαγουμίση– μια δική του, προσωπική κόλαση, αφού η κόλαση υπάρχει εξ επόψεως του ανθρώπου και όχι του Θεού. Μια κόλαση που έχει αντίκτυπο, κατά φυσικό τρόπο, και στην κοινωνία και την ιστορία.

Δεν είναι όμως μέσα στην οντολογία της δημιουργίας να τέμνεται από τον θάνατο και τα πάθη. Ωστόσο, αυτό είναι μια (μεταπτωτική) πραγματικότητα και δεν πρέπει να λησμονήται.

Και η Εκκλησία μας δεν επιθυμεί την κατάτμηση του θαυμαστού «πίνακα» της δημιουργίας, την κατάτμηση του ανθρώπου. Γνωρίζει, όμως, τον υπαρκτό κίνδυνο. Γι' αυτό, χωρίς να απορρίπτη την φυσική και κοινωνική επιφάνεια, εστιάζει στο βάθος των πραγμάτων, στο βάθος της ανθρώπινης ψυχής, εκεί που ελαχιστοποιείται ο κίνδυνος της άξαφνης και τραγικής διακοπής της χαράς, της ελευθερίας, της ευχαριστίας…

Έτσι εντείνει τις προσπάθειές της και κατά την διάρκεια του καλοκαιριού, που είναι εποχή ξεκούρασης για άλλους, ώστε ο άνθρωπος να μετατίθεται από τα επιφανειακά και επίγεια και να ανάγεται στα ασάλευτα-τα ουράνια, και το καλοκαίρι να παραμένη πάντα «καλό», να μη κρύβη παγίδες και μεταπτώσεις, να φέρνη καρπούς αγαθούς στις ψυχές των ανθρώπων και την κοινωνία και να τους γεμίζη κουράγιο και έμπνευση για την συνέχιση της επί γης τους πορείας.

Στα πλαίσια αυτά εντάσσονται οι λατρευτικές συνάξεις της Τοπικής μας Εκκλησίας, τα καλοκαιρινά εκκλησιαστικά πανηγύρια, ο εορτασμός «του Πάσχα του καλοκαιριού» (Κοίμηση της Θεοτόκου), η τέλεση της θείας Λειτουργίας σε κάθε Ενορία μέχρι το σπήλαιο της Βαράσοβας, οι περιοδείες του Σεβασμιωτάτου, των Ιεροκηρύκων και των Πνευματικών, το θείο Κήρυγμα (βλ. και σελ. 6-7), οι παιδικές και νεανικές Κατασκηνώσεις (βλ. και σελ. 1, 5), οι διάφορες Ημερίδες (Φοιτητών-Αποφοίτων, Ομογενών) κλπ.

Στην προοπτική αυτή κινούνται και τα άρθρα του παρόντος τεύχους. Κυρίως να υπενθυμίσουμε το άρθρο του Σεβασμιωτάτου «Η ουσία του Χριστιανισμού», που αναφέρεται στην αγιογραφική οριοθέτηση της Εκκλησίας και την διάκρισή της από τις θρησκείες, μια διάκριση που της επιτρέπει να προσεγγίζη θεολογικά τον κόσμο και την ιστορία, παραμένοντας ελεύθερη από τα σχήματα του κόσμου και διαφυλάσσοντας την ελευθερία των προσώπων-μελών της, με άλλα λόγια επιτρέπει στην Εκκλησία να παραμένη πάντα Κιβωτός «καλοκαιρίας» μέσα στις τρικυμιώδεις κακοκαιρίες του παρόντος βίου. Επίσης να υπενθυμίσουμε την ομιλία του Πρωτοπρ. π. Γεωργίου Μεταλληνού, την οποία έκανε στην εκδήλωση του Συνδέσμου Αγάπης του Αγίου Δημητρίου (βλ. τ. 121) και αναφέρεται στην διαχρονική αξία της Εκκλησιαστικής Ορθοδόξου Παραδόσεως, όπως αυτή αποκρυσταλλώθηκε στο έργο ενός ηγιασμένου Επισκόπου της Τοπικής μας Εκκλησίας, του Δαμασκηνού του Στουδίτου. Άλλα άρθρα αναφέρονται στην Παναγία Μητέρα του Θεού (σελ. 1, 4, 16), στο «Περιβόλι της Παναγίας» (σελ. 14), σε αγίους του καλοκαιριού (σελ. 2, 6-7), στην «ταπεινή προσκυνήτρια», δηλ. στην Στέλλα Μιτσακίδου για την οποία αναφερθήκαμε στο προηγούμενο τεύχος και της οποίας η ζωή απετέλεσε ένα αμείωτο «καλοκαίρι» μέσα στο εξωτερικό «χειμωνιάτικο τοπίο», στον Εδέσσης Καλλίνικο, που μετέδιδε το καλοκαίρι της καρδιάς του σε μια ολόκληρη Επισκοπή (σελ. 15), κ.α.

Ελπίζουμε να συμβάλλουμε, κατά το δυνατόν, για ένα καλό καλοκαίρι!

Α.Κ.

Ετικέτες: ΚΥΡΙΟ ΘΕΜΑ

  • Προβολές: 1061

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance