Γραπτά Κυρήγματα: Κυριακή 27 Αυγούστου, Ο όσιος Ποιμήν

Ο όσιος Ποιμήν, που σήμερα εορτάζει η Εκκλησία μας, ανήκει στην μεγάλη χορεία των οσίων και ασκητών, που υπήρξαν συνεχιστές των Μαρτύρων, οι οποίοι μαρτύρησαν κατά την διάρκεια των διωγμών, κατά τους πρώτους αιώνας του Χριστιανισμού. Δηλαδή, όταν τελείωσαν οι διωγμοί, τότε το μαρτυρικό «πνεύμα» του Χριστιανισμού συνεχίσθηκε με τους οσίους και ασκητάς, που προσπάθησαν σε όλη τους την ζωή να τηρήσουν τις εντολές του Χριστού, και μάλιστα στον πιο τέλειο βαθμό.

Ο όσιος Ποιμήν γεννήθηκε στην Αίγυπτο περί το 340 μ.Χ. και από την νεότητά του έζησε ασκητικά, ενώ δε βρισκόταν στην ηλικία των 15 ετών εγκαταβίωσε σε Ιερά Μονή στην Λιβύη. Στην αρχή φάνηκε «σκληρός» στην μητέρα του, που πήγε να τον συνάντηση στην Σκήτη και εκείνος το απέφυγε, αλλά αυτό το έκανε μέσα στα πλαίσια της ασκήσεως, πράγμα που κατάλαβε και η ίδια του η μητέρα του, η οποία απεχώρησε με χαρά, παρ’ ο,τι δεν τον συνάντησε. Στην συνέχεια, ο όσιος Ποιμήν γνώρισε όλη την μέθοδο της ορθοδόξου ασκητικής ζωής, καθάρισε τα πάθη του με πολλές πνευματικές ασκήσεις και απέκτησε αγάπη για όλον τον κόσμο. Παροιμιώδης είναι η αγάπη του οσίου Ποιμένος, όπως φαίνεται στα αποφθέγματά του που διασώζονται στο βιβλίο που λέγεται «Γεροντικό».

Θα αναφέρω μερικά από αυτά, που είπε στους επισκέπτας του και δείχνουν την πνευματική του ωριμότητα.

Όταν κάποιος αδελφός τον ρώτησε τι είναι η πίστη που καθαρίζει τον άνθρωπο από τα πάθη, εκείνος απάντησε: «πίστη είναι το να διάγη κανείς με ταπεινοφροσύνη και να κάνη ελεημοσύνη». Βεβαίως, η πίστη είναι η αποκεκαλυμμένη αλήθεια που παρέδωκε ο Χριστός στους Αποστόλους και εκείνοι στους διαδόχους τους και διεφύλαξε η Εκκλησία με τα δόγματα. Αλλά εδώ εννοείται η εμπειρική πίστη, που είναι βίωση της αποκεκαλυμμένης αλήθειας, που είναι η ταπείνωση και η αγάπη προς τους άλλους.

Κάποιος αδελφός είχε πονηρούς λογισμούς και ήθελε να απαλλαγή από αυτούς. Ρώτησε τον αββά Ποιμένα γι’ αυτό και εκείνος τον οδήγησε έξω στον αέρα και του είπε να απλώση το χέρι του και να πιάση τους ανέμους, γιατί σαν τον άνεμο ομοιάζουν οι λογισμοί. Και όταν εκείνος του απάντησε ότι δεν μπορούσε να το κάνη, ο όσιος Ποιμήν, απάντησε: «Εάν δεν μπορής να πιάσης τους ανέμους, τότε ούτε τους λογισμούς μπορείς να τους εμποδίσης να έλθουν, αλλά μπορείς όμως να αντισταθής σε αυτούς», δηλαδή να μη κάνης αυτό που σου λέγουν. Πόση αλήθεια κρύβει αυτή η συμβουλή του οσίου Ποιμένος και πόσο μας βοηθά που συνήθως ταρασσόμαστε από διαφόρους λογισμούς!

Ο αββάς Ποιμήν δίδαξε ότι οι άνθρωποι μπορούν να σωθούν όπου κι αν ευρίσκονται και όποιο έργο κι αν εξασκούν. Είπε: «Εάν βρίσκονται μαζί τρεις άνθρωποι, και ο ένας ησυχάζει καλώς, δηλαδή ζη την ησυχαστική μέθοδο, μακρυά από τους ανθρώπους και προσευχόμενος αδιαλείπτως, ο άλλος είναι άρρωστος και ευχαριστεί τον Θεό, και ο τρίτος υπηρετεί τους ανθρώπους με καθαρό λογισμό, χωρίς υπερηφάνεια και υστεροβουλία, και οι τρεις εξασκούν την ίδια εργασία». Ετσι, λοιπόν, όπου ζη κανείς και σε όποια κατάσταση βρίσκεται, μπορεί να σωθή αν ζη με πίστη στον Θεό, αγάπη στους αδελφούς και καθαρό λογισμό.

Στους πνευματικούς αγώνες χρειάζεται να υπάρχη μέτρο, να μη γίνωνται υπερβολές. Ο αββάς Ποιμήν με την διάκριση που τον χαρακτήριζε, και γι’ αυτό ονομάσθηκε «λύχνος διακρίσεως», και αυτό ήταν απόρροια του μακροχρονίου αγώνα του εναντίον των παθών και του διαβόλου, είπε κάποτε: «τα υπέρμετρα πάντα των δαιμόνων εστίν», δηλαδή όσα ξεπερνούν το μέτρο είναι των δαιμόνων. Ο άνθρωπος και στην αμαρτία και στον πνευματικό του αγώνα πρέπει να διακρίνεται για το μέτρο, να μη καταλαμβάνεται ούτε από απελπισία, ούτε από υπερηφάνεια. Πάντοτε τα υπερβολικά είναι επικίνδυνα.

Ο αββάς Ποιμήν έδινε μεγάλη σημασία στην μετάνοια του ανθρώπου. Γνώριζε την τρεπτότητα της ανθρωπίνης φύσεως και ότι ο άνθρωπος αμαρτάνει με την επήρεια του διαβόλου και την αιχμαλωσία της θελήσεώς του, γι’ αυτό έδειχνε μεγάλη αγάπη στους αμαρτωλούς και τους συνιστούσε να μετανοήσουν. Σε κάποιον αδελφό που τον ρώτησε τι σημαίνει μετάνοια από την αμαρτία, απάντησε ότι μετάνοια «είναι το να μη διαπράττη κανείς (την αμαρτία) στο εξής. Γι’ αυτό μάλιστα εχαρακτηρίσθηκαν άμωμοι οι δίκαιοι, διότι εγκατέλειψαν τις αμαρτίες και έγιναν δίκαιοι».

Χαρακτηριστικό γνώρισμα της μεγάλης αγάπης του οσίου Ποιμένος προς τους ανθρώπους είναι και η απάντηση που έδωσε σε κάποιους αδελφούς που τον ρώτησαν αν έπρεπε να ξυπνούν τους αδελφούς που νυστάζουν κατά την διάρκεια της συνάξεως. Είπε: «Εγώ πάντως εάν ίδω τον αδελφόν να νυστάζη, τοποθετώ την κεφαλή του στα γόνατά μου και τον αναπαύω».

Αυτήν την συμπάσχουσα καρδία για όλον τον κόσμο είχε ο αββάς Ποιμήν και αυτό ήταν απόρροια της εσωτερικής του καθαρότητος, της μεταμορφώσεως των παθών σε αγάπη προς τον Θεό και τους αδελφούς. Γι’ αυτό ο ιερός υμνογράφος τον αποκαλεί «πολίτην των Αγγέλων και συνόμιλον», «της άνω μητροπόλεως οικήτορα», «των αρετών ενδιαίτημα» και «της ερήμου κοσμήτορα».

Να έχουμε τις ευχές του και τις πρεσβείες του προς τον Θεό.

+ Ο ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ ΚΑΙ ΑΓΙΟΥ ΒΛΑΣΙΟΥ ΙΕΡΟΘΕΟΣ

Ετικέτες: Γραπτὰ Κηρύγματα

  • Προβολές: 887

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance