Γεγονός καὶ Σχόλιο: Ο φόβος του θανάτου και η επιθυμία της αθανασίας

Αρχές Σεπτεμβρίου πέθανε ο Απόστολος Σουγκλάκος, που ασχολήθηκε με τον αθλητισμό (ποδόσφαιρο, πάλη), τον κινηματογράφο και το τραγούδι. Ύστερα από βαρύ εγκεφαλικό επεισόδιο, παρέμεινε δύο εβδομάδες σε κώμα και τελικά πέθανε νέος σε ηλικία 56 ετών.

Λίγους μήνες πριν τον θάνατό του, σε μια συνέντευξή του έλεγε: «Το μόνο που φοβάμαι…. Εντάξει, δε γουστάρω, ρε παιδί μου, να πεθάνω –κούφια η ώρα– θέλω να ζήσω 850 χρόνια. Γιατί η ζωή είναι ωραία» (Ελεύθερος Τύπος, 6-9-2006).

Μέσα του υπήρχε η επιθυμία της αθάνατης ζωής, όπως άλλωστε υπάρχει και σε καθέναν από μας, αλλά τελικά ο θάνατος παραμονεύει παντού. Ο άνθρωπος συλλαμβάνεται και γεννιέται με την θνητότητα και την φθαρτότητα και οπωσδήποτε θα έλθη κάποια στιγμή που θα πεθάνη. Βεβαίως, ανέβηκε το όριο της βιολογικής ζωής, αλλά δεν μπορεί να ξεπερασθή το καθορισμένο όριο. Η επιθυμία και η αναζήτηση της αθανασίας είναι δείγμα ότι ο άνθρωπος δεν είναι δημιουργημένος για το ενταύθα, το ενθάδε.

Η βίωση του θανάτου είναι βασικό στοιχείο της υπαρξιακής ζωής του ανθρώπου. Ο Γερμανός φιλόσοφος Χάϊντεγκερ έχει υποστηρίξει ότι τρία είναι τα δομικά στοιχεία της ανθρώπινης ύπαρξης, ήτοι η «εγκατάλειψη», η «έκσταση» και η «παροντικότητα». Ζώντας ο άνθρωπος αυτά τα τρία δομικά στοιχεία της ύπαρξής τους, διακατέχεται από την αγωνία, ότι τα όντα θα μπορούσαν και να μην υπάρχουν και αν υπάρχουν δεν θα υπάρχουν για πάντα. Τότε η ύπαρξή του αντιλαμβάνεται ότι «το υπάρχειν» σημαίνει ότι το ον «υπάρχει προς θάνατον». Και στην συνέχεια η συνειδητοποίηση αυτής της πραγματικότητος, αλλά και η λύτρωση από τον φόβο του θανάτου, είναι λύτρωση και από την υπαρξιακή αγωνία.

Ο άνθρωπος μπορεί να μη θέλη να πεθάνη, μπορεί να «κτυπά ξύλο», όταν ακούη θάνατο, αλλά η αλήθεια είναι ότι ο θάνατος είναι το μόνον βέβαιο γεγονός, ενώ αβέβαιη είναι η ώρα του θανάτου.

Στην ζωή της Εκκλησίας, όπως εκδηλώνεται στα πρόσωπα των αγίων, φαίνεται η υπέρβαση του θανάτου και η απελευθέρωση του ανθρώπου από την αγωνία του. Όταν κανείς πιστεύη στον Θεό και ότι Αυτός είναι στοργικός πατέρας που αγαπά τα παιδιά Του, τότε υπερβαίνει την αγωνία του θανάτου, και μερικές φορές περιμένει τον θάνατο γιατί δι’ αυτού αποκτά την τελειότερη ζωή.

Η σκέψη του θανάτου, η αίσθηση της «ενδεκάτης ώρας» ότι, δηλαδή, βρισκόμαστε προς το τέλος της βιολογικής ζωής και την αρχή της άλλης ζωής και θα δώσουμε λόγο των πράξεών μας στον Θεό, όταν γίνεται από την Χάρη του Θεού, δεν δημιουργεί απελπισία, αλλά πνευματική έμπνευση και κάνει τον άνθρωπο πιο ολοκληρωμένο, ήρεμο και κοινωνικό. Όταν σκέπτεται ότι θα έλθη η ώρα της εξόδου από την ζωή αυτή, τότε θα είναι πιο σπλαχνικός στους αδελφούς του. Οι θανατοκεντρικές κοινωνίες, των οποίων οι άνθρωποι κλαίνε τους νεκρούς τους, που επισκέπτονται τα μνήματα, είναι πιο γνήσιες και ανθρωπινότερες. Επίσης, η αίσθηση του θανάτου, όταν γίνεται με την Χάρη του Θεού, κάνει τον άνθρωπο πιο δημιουργικό και τον ενδυναμώνει για να ολοκληρώση το έργο που επιτελεί, πριν πεθάνη.

Ο άνθρωπος είναι δημιουργημένος για την αιώνια ζωή. Η προπτωτική αμαρτία τον οδήγησε στον θάνατο. Με την εν Χριστώ ζωή μπορούμε να αποκτήσουμε την υπέρβαση του θανάτου και έτσι να ελευθερωθούμε από την αγωνία του θανάτου.

Ν.Ι.

Ετικέτες: ΓΕΓΟΝΟΣ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΟ

  • Προβολές: 1272

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance