Γεωργίας Λαγού-Γκίζα: Προσκυνηματική εκδρομή στην Χαλκιδική και την Έδεσσα Εντυπώσεις και συναισθήματα

της Γεωργίας Λαγού-Γκίζα

Από τις 31 Αυγούστου έως 3 Σεπτεμβρίου, πραγματοποιήθηκε προσκυνηματική εκδρομή στη Χαλκιδική από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη μας κ Ιερόθεο και μέλη της εβδομαδιαίας συνάξεως, που πραγματοποιείται στην πόλη μας.

Στὸ μνῆμα τοῦ Ὁσίου Παϊσίου, ΣουρωτῆΠρώτος μεγάλος σταθμός η Ιερά Μονή Σουρωτής, έξω από την Θεσσαλονίκη. Η Ιερά Μονή είναι αφιερωμένη στον Άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο και στον Άγιο Αρσένιο τον Καππαδόκη, του οποίου με ευλάβεια προσκυνήσαμε τα Άγια Λείψανα. Στη Μονή υπάρχει και ο τάφος του Γέροντος Παϊσίου. Λιτός, απέριττος, όπως λιτή και απέριττη υπήρξε όλη του η ζωή. Τα συναισθήματα είναι αδύνατον να περιγραφούν. Διαλυθήκαμε κυριολεκτικά. Η απλότητα, η ταπείνωση, η αγιότητα με την οποία έζησε αποτυπώνεται σ’ αυτόν τον απέριττο τάφο. Τι μεγάλο μάθημα για μας που με μανία προσπαθούμε να εκτονωθούμε για τους νεκρούς μας με μεγαλόπρεπους μαρμάρινους τάφους! Ας έχουμε την ευχή και την ευλογία του.

Θα ήθελα εδώ να αναφέρω δυό λόγια και για τις μοναχές της Ιεράς Μονής, οι οποίες είναι πραγματικές μαθήτριες, ποτισμένες από το ησυχαστικό, ταπεινό και υπάκουο πνεύμα του Γέροντός τους π. Παϊσίου. Μας έκανε εντύπωση η λιτή μα και μεγαλόπρεπη συνάμα υποδοχή στον Επίσκοπό μας. Υποδέχθηκαν τον Αρχιερέα εις τύπον και τόπον Χριστού, ήτοι τον Ιδιο τον Χριστό, με δοξολογικούς, ευχαριστηριακούς εκκλησιαστικούς ύμνους, όπως ορίζει το τυπικό της Εκκλησίας μας σε αγιορείτικη έκδοση. Δοξάσαμε τον Θεό και αισθανθήκαμε υπερήφανοι για το μεγαλείο της Ορθοδοξίας μας.

Το πρωϊνό της δεύτερης μέρας μας βρήκε να διαπλέουμε τα αγιασμένα νερά της θάλασσας γύρω από τη Χερσόνησο του Άθω. Είδαμε από το καραβάκι τα Μοναστήρια της δυτικής πλευράς. Ο Σεβασμιώτατος πάνω στο κατάστρωμα του πλοίου μας εξηγούσε για κάθε Ιερά Μονή, που αρχοντικά ξεπρόβαλε μπροστά μας, η μία κατόπιν της άλλης. Αρσανάς Ζωγράφου, Αρσανάς Κωνσταμονίτου, Ι. Μ. Δοχειαρίου, Ξενοφώντος, Παντελεήμονος (Ρωσικό), Ξηροποτάμου, Δάφνη, Ι.Μ.Σίμωνος Πέτρας, Οσίου Γρηγορίου, Διονυσίου, Αγ. Παύλου, Νέα Σκήτη, Σκήτη Αγ. Άννης, Καρούλια. Θαυμάσαμε, εντυπωσιαστήκαμε από τα ιεροπρεπή βυζαντινά μοναστικά συγκροτήματα. Ατενίζαμε την καρδιά της ησυχαστικής παράδοσης των τελευταίων χιλίων ετών της Ορθοδοξίας μας, τον τόπο που η χάρη της Παναγίας μεταμόρφωσε σε πύλη της Βασιλείας του Θεού, την οποία διάβηκε τέτοιο πλήθος αγίων, όσο και αυτό των μαρτύρων του Ρωμαϊκού Κολοσσαίου.

Προσκύνηση Ιερών Λειψάνων Αγίων, από την Ι. Μονή Οσίου ΓρηγορίουΤο Άγιον Όρος. Ψυχή του Ορθοδόξου Μοναχισμού, συνώνυμο της άσκησης, της νηστείας, της αδιάλειπτης προσευχής, της ταπείνωσης, της υπακοής, της άμετρης προς τον Θεό και τον άνθρωπο αγάπης, χαριτώθηκε σε τέτοιο βαθμό με την ανάδειξη τόσων αγίων από αυτό, ώστε, ιδιαίτερα στις μέρες μας, να αποτελή όχι μόνον έναν ευλογημένο προσκυνηματικό προορισμό, αλλά, κυρίως, έναν άλλο τρόπο ζωής, τον μόνο ικανό να ελευθερώση τον άνθρωπο από την δουλεία της ατομικότητας και να τον καταστήση πάνω απ’ όλα πρόσωπο. Διότι όλες οι πιο πάνω αρετές του Ορθοδόξου Μοναχισμού είναι βέβαιο ότι μπορούν και πρέπει να βιωθούν από τον καθένα μας, τηρουμένων των αναλογιών, αν πραγματικά θέλουμε να είμαστε φίλοι Χριστού.

Ιδιαίτερη ευλογία για μας υπήρξε η προσκύνηση Ιερών Λειψάνων Αγίων, που μας έφεραν στο καραβάκι δυό μοναχοί από την Ι. Μονή Οσίου Γρηγορίου. Ο ένας εξ αυτών ήταν πνευματικοπαίδι του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας. Σεμνός, ταπεινός, ευγενής. Ασπασθήκαμε τους Αγίους, τα Ιερά Λείψανά τους, με επίγνωση πολλή και φόβο Θεού. Τελέσθηκε Αγιασμός, ευωδίασε ο χώρος. Αισθανθήκαμε την αναξιότητά μας, την αμαρτωλότητά μας. «Ως φοβερός ο τόπος ούτος». Πήραμε θάρρος. Εγγυητής μας ο Επίσκοπός μας. Χρεώθηκε εκείνος για μας. «Η αγάπη πάντα στέργει»

Τι μεγάλος πλούτος τα λείψανα των Αγίων! Και πόσο φανερά και θαυματουργικά λειτουργεί σ’ αυτά η Χάρις του Αγίου Πνεύματος! Τι μεγάλη άραγε ευλογία από τον Θεό να έχουμε στη ζωή μας παρόντες και σωματικά τους Αγίους μας και να τους ασπαζόμαστε!

Και όταν τελείωσαν όλα και με πολλή συντριβή παρακολουθήσαμε μέσα στα κύματα την επιστροφή του μικρού σκάφους με τους δύο μοναχούς, που θύμιζε πετούμενο γλάρο, μια σκέψη μας ήρθε στο μυαλό: Πόσο άραγε θα επιθυμούσε ο Επίσκοπός μας εκείνη τη στιγμή να πετάξη μαζί τους, να συναντήση, έστω για λίγο, τους Σταυραετούς του Αγιασμένου εκείνου Όρους και να συνομιλήση μαζί τους, να ηρεμήση, να ησυχάση, να προσευχηθή και να γαληνέψη η ψυχή του; Από αγάπη ωστόσο προς εμάς δεν το έπραξε.

Επιστροφή στην Ουρανούπολη. Αισθητή η επίδραση του Αγίου Όρους στο φυσικό περιβάλλον, στην αρχιτεκτονική των κτιρίων, κυρίως δε στους ίδιους τους ανθρώπους της. Πολλοί μοναχοί του Άθω κατάγονται από την Ουρανούπολη. Πως θα ήταν δυνατόν άραγε να ζη κανείς τόσο κοντά στο ιερό τούτο Περιβόλι και να μη θελήση να γευτή τους γλυκύτατους και θρεπτικούς καρπούς του!

Επόμενος σταθμός η Ορμύλια Χαλκιδικής. Γυναικεία Ιερά Μονή αφιερωμένη στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου. Αριθμεί πάνω από 100 μοναχές. Εντυπωσιακά, βυζαντινής τεχνοτροπίας, κτίρια και αρμονικά δεμένα με το καταπράσινο και γεμάτο πανύψηλα πεύκα φυσικό περιβάλλον.Το Καθολικό της Μονής δεν έχει να ζηλέψη τίποτε από τα Αγιορείτικα Μοναστήρια. Η Καθηγουμένη και οι Μοναχές ευγενικές, σεμνές, προσεκτικές, αθόρυβες, μας περιποιήθηκαν με την παραδοσιακή Αγιορείτικη φιλοξενία. Η μελωδικότητα της χορωδίας τους μας ανέβασε στα Ουράνια. Μα πιο πολύ μας εντυπωσίασε και μας δίδαξε η διακριτική εν σιωπή παρουσία της Καθηγουμένης. Ευχηθήκαμε ενδόμυχα όλο αυτό το έργο να είναι προς δόξαν Θεού και προς ευλογία και σωτηρία των προσκυνητών.

Επόμενο προσκύνημα η Ιερά Μονή Αγίου Αρσενίου του Καππαδόκη. Προσκυνήσαμε Άγια Λείψανα και λάβαμε την ευχή των Ιερομονάχων, έλειπε ο Ηγούμενος, και του Μοναχού Παϊσίου, Λέκτορα της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ο οποίος μας μετέφερε τις ευχές και την αγάπη του Ηγουμένου και με τον οποίο ο Σεβασμιώτατος είχε σύντομη συζήτηση ενώπιόν μας για διάφορα πνευματικά και εκκλησιαστικά θέματα.

 Ι.Μ.Τιμίου Προδρόμου στην Μεταμόρφωση Χαλκιδικής.Ακολούθησε προσκύνημα στην Ι.Μ.Τιμίου Προδρόμου στην Μεταμόρφωση Χαλκιδικής. Η Ιερά Μονή Σουρωτής, η Ιερά Μονή Αγίου Αρσενίου και η Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου είχαν πνευματικό καθοδηγητή τους τον μακαριστό Γέροντα Παΐσιο. Και τα τρία αυτά Μοναστήρια φέρουν τη σφραγίδα του απλού, ταπεινού, ησυχαστικού και αγιαστικού πνεύματος του πνευματικού τους πατέρα. Βιώσαμε πολλά και ωφεληθήκαμε πολύ. Ο Θεός να δώση να καρποφορήσουν.

Γεμάτοι εικόνες και έντονα βιώματα πήραμε το δρόμο για την Θεσσαλονίκη. Την πόλη με τους πιο πολλούς, ίσως, Βυζαντινούς Ναούς και εκκλησίες. Πρώτη επίσκεψη στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Δημητρίου. Προσκυνήσαμε τον αναβλύζοντα μύρο τάφο του Αγίου. Επισκεφθήκαμε την Κατακόμβη. Στη συνέχεια θαυμάσαμε τον Ιερό Ναό της Αγίας Σοφίας, που αποτελεί μικρογραφία πανομοιότυπη του Ναού της του Θεού Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη, καθώς και τον Ιερό Ναό του Αγίου Γρηγορίου Παλαμά. Πύλη Αδριανού, Λευκός Πύργος και τόσα άλλα αξιοθέατα, που συνθέτουν την αρχοντιά της συμπρωτεύουσας.

Τελευταίος σταθμός η Έδεσσα, όπου πραγματοποιήσαμε την τρίτη διανυκτέρευση της εκδρομής μας. Μετά από διαδρομή μιας ώρας περίπου ατενίσαμε από μακριά πάνω σε υψόμετρο, πανέμορφη, αρχόντισσα να ξεπροβάλη η Έδεσσα με τους γνωστούς καταρράκτες της. Επίσκεψη στο Επισκοπείο, όπου λάβαμε την ευχή του επιχωρίου Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου κ. Ιωήλ.

Αρχιερατικό Τρισάγιο στον τάφο του αειμνήστου Μητροπολίτου Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας, Κυρού ΚαλλινίκουΤην επόμενη ημέρα-Κυριακή- παρακολουθήσαμε τη Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό του Αγίου Νεκταρίου, που πανηγύριζε την ανακομιδή των λειψάνων του Αγίου, και που χοροστάτησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας. Ο Ναός ήταν κατάμεστος από Εδεσσαίους, που με πολλή συγκίνηση παρακολουθούσαν τη Θεία Λειτουργία τελούμενη από των προ πολλών ετών Αρχιμανδρίτη και Ιεροκήρυκά τους π. Ιερόθεο, επί Αρχιερατείας του αειμνήστου Κυρού Καλλινίκου. Στο τέλος κλήρος και λαός υπό τον Δήμαρχο της πόλης πλαισίωσαν τον Σεβασμιώτατό μας με πολλή αγάπη, εκφράζοντας έτσι το σεβασμό τους προς το πρόσωπό του.

Μετά το καθιερωμένο κέρασμα από τις Κυρίες της Ενορίας, επισκεφθήκαμε τον τάφο του αειμνήστου Μητροπολίτου Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας, Κυρού Καλλινίκου, όπου τελέσθηκε Αρχιερατικό Τρισάγιο. Ο τάφος πανομοιότυπος με αυτόν του π. Παϊσίου. Αν δεν τον αναζητούσες επίμονα, δεν θα μπορούσες να τον βρης, λιτός απέριττος, όπως και όλος ο Βίος του. «Άγιοι γίνεσθε, ότι Εγώ Άγιος ειμί», το έμβλημά του σε όλη του τη ζωή.

Κατάφορτοι, συγκινημένοι, πλημμυρισμένοι, αλλοιωμένοι την καλήν αλλοίωσιν, πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Προβληματισμός έντονος. Πως είναι δυνατόν να χωρέσουν μέσα μας τόσα βιώματα ιερά; Και αν χωρέσουν, πως θα αφομοιωθούν; Και αν αφομοιωθούν πως θα γίνουν καθημερινός, αγιαστικός τρόπος ζωής;

Γιατί όλες αυτές οι εμπειρίες αποκτούν κυριολεκτικά ψυχαγωγικό χαρακτήρα, δηλαδή χαρακτήρα που τρέφουν και προάγουν την ψυχή, όταν λειτουργούν ψυχοθεραπευτικά και επιφέρουν, συνδυαζόμενες με την τακτική συμμετοχή στην μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας μας, αλλοιωτικά και λυτρωτικά για τον άνθρωπο αποτελέσματα. Αυτός είναι ο μοναδικός, η μάλλον ο βασικός σκοπός τέτοιων εκδηλώσεων και μόνον τότε αυτές αποκτούν νόημα και σκοπό.

Είμαστε σίγουροι ότι και η ευκαιρία αυτή ήταν μια τέτοια ευλογία του Θεού.

Σεβασμιώτατε, Σας ευχαριστούμε πολύ!

  • Προβολές: 2071

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance