Νεκρολογία: Ιερεύς Αθανάσιος Λωρίδας

Ιερεύς Αθανάσιος Λωρίδας

Την Κυριακή του Πάσχα κοιμήθηκε σε ηλικία 87 ετών ο συνταξιούχος Ιερεύς Αθανάσιος Λωρίδας από το Πεντάκορφο Τριχωνίδος. Την κηδεία του ετέλεσε την επομένη ο Σεβασμιώτατος στον Ιερό Ναό Παμμεγίστων Ταξιαρχών Πεντακόρφου με την συμμετοχή των Ιερέων της περιοχής και πλήθος κόσμου.

Στον επικήδειο λόγο του ο Σεβασμιώτατος μίλησε για την σημασία της λαμπροφόρου Αναστάσεως και για το πρόσωπο του εκλιπόντος, τονίζοντας ότι ήταν αγαθός Ιερεύς με καθαρά μάτια, που φανέρωναν καθαρή καρδιά, και ότι είχε καλή οικογένεια. Χαρακτηριστικό ήταν ότι όλα τα εγγόνια του και βεβαίως τα παιδιά του τον περιποιήθηκαν με πολλή φροντίδα και στοργή κατά την διάρκεια της ασθένειάς του και τον έκλαυσαν αληθινά.

Ο Ιερεύς Αθανάσιος Λωρίδας γεννήθηκε το έτος 1920 στο Πεντάκορφο Τριχωνίδος. Καταγόταν από λευϊτική οικογένεια, με τέσσερεις συνεχόμενες γενιές Ιερέων. Γονείς του ήταν ο Ιερεύς Γεώργιος και η Πρεσβυτέρα Βάγια Λωρίδα. Το έτος 1948 νυμφεύτηκε την Πηνελόπη Κ. Χαντζή από την Χώμορη Ναυπακτίας με την οποία απέκτησε πέντε παιδιά (Δημήτριος, Ευαγγελία, Γεώργιος, Βάγια και Κωνσταντίνος).

Το έτος 1947 ενεγράφη στην πρώτη τάξη του Εκκλησιαστικού Φροντιστηρίου Κορίνθου από το οποίο αποφοίτησε το 1949.

Εχειροτονήθη Διάκονος την 4-4-1948 και πρεσβύτερος την 30-10-1949 υπό του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ναυπακτίας και Ευρυτανίας κυρού Χριστοφόρου και το ίδιο έτος διορίστηκε τακτικός Εφημέριος του Ιερού Ενοριακού Ναού Κοιμήσεως της Θεοτόκου Επισκοπής Ευρυτανίας.

Το έτος 1953 απεσπάσθη εις την Ενορία Παμμεγίστων Ταξιαρχών Πεντακόρφου Τριχωνίδος στην οποία διορίστηκε τακτικός Εφημέριος το έτος 1955.

Συνταξιοδοτήθηκε το έτος 1997 λόγω γήρατος και πολυετούς υπηρεσίας από την ίδια Ενορία.

Τιμήθηκε από τον Σεβασμιώτατο με το οφφίκιο του Πρωτοπρεσβυτέρου, και μέχρι τέλους χαιρόταν να φορά τον σταυρό του.

Με την συνταξιοδότησή του είχαμε κάνει σχετική αναφορά στην Ε.Π. και είχαμε γράψει, μεταξύ των άλλων, τα εξής:

«Ο π. Αθανάσιος βρισκόταν μονίμως στο χωριό του, κοντά στο ποίμνιό του, και, μάλιστα, τα πρώτα χρόνια κάτω από αντίξοες συνθήκες, χωρίς αυτοκινητόδρομο και χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα.

Υπήρξε καλός Κληρικός, γνώστης των λειτουργικών και θρησκευτικών καθηκόντων του, τύπος λαοφιλής, κοινωνικός και πολύ φιλόξενος. Ποτέ δεν ήλθε σε προστριβές με τούς ενορίτες του. Παντοτε ήταν παρών στις χαρές και τις λύπες τους. Ήταν υπάκουος στην Εκκλησία και πρόθυμος στο καθήκον του». Αιωνία του η μνήμη.

Α.Κ.