Ἐπίκαιροι Σχολιασμοί: Ἡ Μαρτυρία τῆς Πίστεως καὶ οἱ ὑπηρεσίες στὸ Ἔθνος

του Πρωτ. π. Θωμά Βαμβίνη

Στον τόπο μας τα τελευταία χρόνια παρουσιάζονται δυο τάσεις με χαρακτήρα “ελληνοκεντρικό”, που αλλοιώνουν ουσιώδη στοιχεία της παραδόσεώς μας. Η μία έχει προσανατολισμό καθαρά ειδωλολατρικό και αμφισβητεί ευθέως τον Χριστιανισμό, επαναλαμβάνοντας τον Ιουλιανό τον παραβάτη. Η άλλη περιχαρακώνει την Ορθοδοξία σε εθνικά σύνορα, αγνοώντας τις πραγματικές διαστάσεις της ζωής της και την παγκοσμιότητα του κηρύγματός της. Η δεύτερη τάση - για την οποία θα γίνη λόγος στη συνέχεια - συνδέεται με την απώλεια των κριτηρίων της αγιότητας, γι’ αυτό ταυτίζει τα βασανιστήρια ορισμένων ηρώων με τα μαρτύρια των Αγίων Μαρτύρων και τιμά αυτούς τους Εθνομάρτυρες ως αγίους Μάρτυρες. Μέσα στην ίδια νοοτροπία η αγάπη της Πατρίδας - το ενδιαφέρον για την σωτηρία της - δικαιολογεί ακόμη και την παραχάραξη της πίστεως (την υπογραφή για παράδειγμα της ένωσης με τους παπικούς, που δέχθηκε ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος) χωρίς αυτό να έχει επιπτώσεις στην αγιότητα του παραχαράκτη. Αλλά, αν αυτός που αγαπά τον πατέρα ή την μητέρα περισσότερο από τον Χριστό δεν είναι άξιός Του, πολύ περισσότερο αυτός που στηρίζει την σωτηρία της πατρίδας μόνο σε ανθρώπινες δυνάμεις και βάζει το συμφέρον της πάνω από την καθαρότητα της πίστεως, δεν μπορεί να ονομασθή άγιος Μάρτυρας και να τιμάται με τροπάρια από την Εκκλησία. Είναι ένας εθνικός ήρωας - παρά τις αστοχίες του - που το έθνος του οφείλει τιμή. Η εμβέλειά του, όμως, είναι περιορισμένη, δεν έχει την Χάρη και την παγκοσμιότητα ενός Αγίου.

Πρέπει να τονισθή ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν περιορίζεται από εθνικά σύνορα και οι Άγιοί της δεν είναι απλοί εθνικοί ήρωες. Με την ζωή και τον θάνατό τους μαρτυρούν ότι ο Θεός ενηνθρώπησε και σαρκοφόρος νίκησε τον θάνατο. Το μήνυμά τους δηλαδή είναι θεολογικό και παγκόσμιο. Είναι μια κλήση σε κάθε άνθρωπο να γίνη κοινωνός της Βασιλείας του Θεού, της ζωής που δεν κυριεύεται από το θάνατο.

Από πολλούς γίνεται λόγος για την οικουμενικότητα του Ελληνισμού, την οποία συνδέουν με την φιλοσοφία, την τέχνη και την επιστήμη των αρχαίων Ελλήνων. Πρέπει όμως να γίνη κατανοητό ότι η οικουμενικότητα του Ελληνισμού οφείλεται στην σύνδεσή του με την Ορθοδοξία. Για την Ορθοδοξία μας αγαπούν, αλλά και γι’ αυτήν μας μισούν οι άνθρωποι που βρίσκονται έξω από τα σύνορά μας. Όσοι μας λένε καλά και μεγάλα λόγια θαυμάζοντας την αρχαία Ελλάδα, παραθεωρώντας όμως την χριστιανική συνέχειά μας, το Βυζάντιο και την τουρκοκρατία, την ένδοξη και την πονεμένη Ρωμηοσύνη, μαρτυρούν την απόρριψη της σύγχρονης Ελλάδας και το μίσος ή την άγνοια του άμεσου παρελθόντος μας. Οι εχθροί του Ελληνισμού δεν φοβούνται τον ελληνισμό των δυτικόπληκτων διαφωτισμένων, που ήταν και είναι προσηλωμένοι μόνο στην αρχαία Ελλάδα, αλλά τον εκχριστιανισμένο ελληνισμό του αγίου Κοσμά του Αιτωλού και όλων των Νεομαρτύρων, που είναι καρποί του ησυχασμού του 14ου αιώνα.

Γι’ αυτό είναι μεγάλο εθνικό λάθος να αντικαθιστούμε τα κριτήρια της αγιότητας - την ορθόδοξη ζωή και διδασκαλία, την Χάρη των Λειψάνων, τα θαύματα - με τον ηρωισμό στα πεδία των μαχών και τις ποικίλες υπηρεσίες προς το έθνος. Έτσι συρρικνώνουμε πνευματικά τον Ελληνισμό, τον αποκόπτουμε από την πίστη των αγίων Πατέρων και την οικουμενικότητα της Ορθοδοξίας.

Είναι λάθος να “αγιοποιούμε” ανθρώπους κατά τις ευαισθησίες μας. Ο Θεός αποκαλύπτει τους Αγίους Του, όπως και όποτε θέλει, και ο λαός του Θεού, που μετέχει της Χάριτος του Αγίου Πνεύματος, αναγνωρίζει την αγιότητα.

Ετικέτες: ΕΠΙΚΑΙΡΟΙ ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΙ

  • Προβολές: 1146

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance