Γεγονός καὶ Σχόλιο: Ιερείς και ράσα

 

Μέσα στο σάλο που προκλήθηκε από την ψήφιση της συνθήκης του Σέγκεν, σε “ήχο” διαφορετικό από τις έντονες διαμαρτυρίες του λαού, μεταδόθηκαν από τα Μ.Μ.Ε. οι προτάσεις του Ι.Σ.Κ.Ε., μια από τις οποίες αφορούσε στην αλλαγή της ενδυμασίας των Κληρικών. Πρόταση παλιά - μπορώ να πω ξεπερασμένη - που έγινε αφορμή για ευφυείς γελιογραφίες και σκωπτικά σχόλια.

Η συγκεκριμένη πρόταση του Ι.Σ.Κ.Ε. βρίσκεται σε μεγάλη απόσταση από το φρόνημα της πλειοψηφίας του Ιερού Κλήρου της Ελλάδος, που αισθάνεται την χάρη της ιεροσύνης και γνωρίζει την σημασία του ιερατικού ενδύματος. Ο μακαριστός Αρχιμανδρίτης π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, με την γνώση των Ιερών Κανόνων που είχε και την ποιμαντική ευαισθησία που τον διέκρινε, είχε ανατρέψει σε κείμενά του τα επιχειρήματα των θιασωτών της καταργήσεως του ράσου. Απέδειξε ότι η κατάργησή του δεν μπορεί να στηριχθή ούτε στους Ιερούς Κανόνες, ούτε σε πρακτικούς, ιστορικούς ή ψυχολογικούς λόγους. Ορισμένες τοποθετήσεις του αποτελούν την βάση αυτών που θα πούμε στη συνέχεια.

Το ράσο, για όσους αισθάνονται τον σταυρό της ιεροσύνης, είναι η μικρότερη θυσία. Η κατάργησή του, προκειμένου να προσέλθουν στον Κλήρο νέοι θεολόγοι που δεν μπορούν να το αντέξουν, δηλώνει άγνοια του περιεχομένου της ιερατικής διακονίας, η οποία απαιτεί πολλές και ποικίλες θυσίες. Είναι μια προσπάθεια ποσοτικής αυξήσεως των ιερατικών κλήσεων, με την είσοδο στην ιεροσύνη νέων που δεν έχουν διάθεση ούτε για μικρές θυσίες. Δεν τους απομακρύνει από την ιεροσύνη η αίσθηση της προσωπικής αδυναμίας και εμπάθειας - το ταπεινό φρόνημα - ούτε η γνώση των προϋποθέσεων που θέτουν οι Πατέρες, αλλά η “αναχρονιστική” αμφίεση.

Ο Ιερέας δεν είναι “δημόσιος υπάλληλος του Σαββατοκύριακου”, ούτε ο ρόλος του εξαντλείται στην τελετουργία εντός του Ιερού Ναού, ώστε εκεί μόνο να έχη κατάλληλη περιβολή. Η διακονία του συνδέεται με όλες τις πτυχές της καθημερινής ζωής των πιστών και η παρουσία του οπουδήποτε πρέπει να εμπνέη και όχι να προκαλή. Ο ίδιος είναι κοινός θνητός, αλλά φέρει την ιεροσύνη του Χριστού, την οποία πρέπει να διαφυλάττη ενεργούσα “εν παντί καιρώ και τόπω”.

Το ότι η συγκεκριμένη περιβολή ταιριάζει στη διακονία του Ιερέως δεν χρειάζεται να αποδειχθή. Απλά αναφέρουμε ότι όλοι οι νέοι και όλοι οι ξένοι που ελκύονται από την ορθοδοξία θέλουν, τιμούν και σέβονται την ιεροπρεπή αμφίεση του ορθοδόξου Κλήρου.

Ο Ιερέας έξω από το Ναό γίνεται κοινωνός της θλίψεως και του πένθους του κόσμου· αυτό δείχνει με την πένθιμη αμφίεσή του, το ράσο. Αυτή τη θλίψη και αυτό το πένθος φέρνει εντός του Ιερού Ναού, ενώπιον του θυσιαστηρίου, όπου κατά τη θεία Λειτουργία βιώνεται η Ανάσταση. Αυτή την αναστάσιμη ατμόσφαιρα τονίζουν τα λαμπρά άμφια που φέρουν οι Ιερείς κατά την τέλεση της θείας Λειτουργίας και των άλλων ακολουθιών.

Είναι γεγονός, βέβαια, ότι η ιεροπρεπής αμφίεση των ορθοδόξων Ιερέων δεν ταιριάζει σ’ αυτούς που κραυγάζουν στα γήπεδα ή που σηκώνουν αστυνομικούς στους ώμους τους...

π.Θ.Α.Β.

Ετικέτες: Γεγονὸς καὶ σχόλιο

  • Προβολές: 1140

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance