Ἀπὸ τὸ Ἁγιολόγιο τοῦ Μηνός: Ἅγιος Ζωτικός ὁ ὀρφανοτρόφος 31 Δεκεμβρίου

Πρωτ. π. Γεωργίου Παπαβαρνάβα

Ο άγιος Ζωτικός καταγόταν από ευγενή οικογένεια καί έζησε τόν 4ο αιώνα μ. Χ. Ανατράφηκε στήν Ρώμη, σέ περιβάλλον μέ μεγάλη ευλάβεια καί έλαβε θαυμαστή παιδεία. Από μικρός διακρινόταν γιά τήν μεγάλη του αγάπη πρός τούς συνανθρώπους του, τούς οποίους ήθελε νά υπηρετή μέ τήν αίσθηση ότι υπηρετεί τόν ίδιο τόν Χριστό, τού Οποίου προσπαθούσε νά εφαρμόζη όλες τίς εντολές. Ο Μέγας Κωνσταντίνος, εκτιμώντας τά πολλά του χαρίσματα, τόν προσκάλεσε στήν Κωνσταντινούπολη-Νέα Ρώμη, μαζί μέ άλλους ευσεβείς άνδρες, όπου εκεί υπήρξε πολύτιμος συνεργάτης του.

 Ἅγιος Ζωτικός ὁ ὀρφανοτρόφοςΟ άγιος Ζωτικός έδειχνε μεγάλη αγάπη στούς πτωχούς καί ιδιαιτέρως στά ορφανά καί εγκαταλελειμμένα παιδιά, τά οποία περιποιόταν σάν στοργικός πατέρας. Αλλά μεγάλη αγάπη καί στοργή έδειξε καί στούς λεπρούς, οι οποίοι, όπως είναι γνωστόν, εξορίζονταν καί ζούσαν μακριά από τήν κοινωνία απομονωμένοι καί περιφρονημένοι. Ο άγιος τούς πλησίαζε χωρίς φόβο, τούς βοηθούσε οικονομικά καί κυρίως τούς περιποιόταν προσωπικά, τούς ενίσχυε καί τούς παρηγορούσε. Οι λεπροί τόν αγαπούσαν καί τόν θεωρούσαν κάτι περισσότερο από φύλακα άγγελό τους. Αλλά μετά τήν κοίμηση τού Μεγάλου Κωνσταντίνου, ο γιός του Κωνστάντιος δέν εκτίμησε, όπως θά έπρεπε, τό έργο τού αγίου Ζωτικού, τόν οποίο, δυστυχώς, κακομεταχειρίστηκε, μέ αποτέλεσμα ο άγιος αυτός άνδρας, από τίς κακουχίες καί τίς ταλαιπωρίες, νά εγκαταλείψη πρόωρα τόν μάταιο αυτόν κόσμο. Μετά τήν κοίμηση, όμως, τού αγίου, ο Κωνστάντιος μετανόησε ειλικρινά καί γιά νά τιμήση τήν μνήμη του έκτισε Λεπροκομείο, μέσα στό οποίο οι λεπροί βρήκαν στοργή καί αγάπη. Μάλιστα προίκισε τό Ίδρυμα αυτό μέ μεγάλη περιουσία, μέ πολλά κτήματα καί εισοδήματα, ούτως ώστε νά μή στερηθούν ούτε τό ελάχιστο οι ταλαιπωρημένοι αυτοί άνθρωποι.

Τό παράδειγμα τού Κωνστάντιου μιμήθηκαν αργότερα καί άλλοι αυτοκράτορες, όπως ο Κωνσταντίνος ο Ζ' ο Πορφυρογέννητος (945), ο Ιωάννης ο Τσιμισκής (963-976), ο Ρωμανός ο Γ' (1028-1034), οι οποίοι φρόντισαν γιά τήν ύπαρξη καί τήν καλή λειτουργία Λεπροκομείου, τό οποίο, χάρις στήν αρχική προσπάθεια τού αγίου Ζωτικού, εξυπηρέτησε πλήθος λεπρών καί έκανε τήν ζωή τους όσο γινόταν πιό ανθρώπινη.

Ο βίος καί η πολιτεία του μάς δίνουν τήν αφορμή νά τονίσουμε τά ακόλουθα:

Η λέπρα είναι μολυσματική ασθένεια καί ήταν μέχρι τά μέσα τού περασμένου αιώνα ανίατη. Δυστυχώς, εδώ καί πολλούς αιώνες δημιουργήθηκε μιά ρατσιστική νοοτροπία μεταξύ τών ανθρώπων, πού δημιούργησε πάρα πολλά προβλήματα στίς οικογένειες τών ασθενών καί γενικότερα στήν κοινωνία. Η απέχθεια πρός τούς ασθενείς από τήν νόσο τής λέπρας είχε ως αποτέλεσμα τήν απομόνωση τών λεπρών, μέ όσα αυτή συνεπάγεται. Δηλαδή, χωρίζονταν αντρόγυνα αλλά καί γονείς από τά παιδιά τους καί παιδιά από τούς γονείς τους γιά πάντα, αφού συνήθως δέν ξανάβλεπαν οι μέν τούς δέ. Επρόκειτο, δηλαδή, γιά έναν ιδιότυπο θάνατο, αφού οι λεπροί εκεί στήν απομόνωσή τους ήσαν στήν πραγματικότητα ζωντανοί νεκροί. Όταν έφευγαν από τό σπίτι τους αποχαιρετούσαν τούς δικούς τους γνωρίζοντας ότι δέν πρόκειται νά ξαναγυρίσουν. Δηλαδή, δέν υπήρχε περίπτωση νά ξαναβγούν από τήν απομόνωση εκτός καί άν γινόταν κάποιο θαύμα ή εάν εν τώ μεταξύ βρισκόταν τό φάρμακο πού θά θεράπευε τήν λέπρα. Αμυδρή ελπίδα πάντοτε υπήρχε, αφού η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία, ωστόσο όμως η πραγματικότητα ήταν σκληρή, αφού η καθημερινή τους ζωή ήταν αφόρητη καί απάνθρωπη. Γι’ αυτό καί δέχονταν τίς εκδηλώσεις αγάπης εκ μέρους τών υγιών ανθρώπων, όποτε αυτές συνέβαιναν, ως μάννα εξ ουρανού.

Ο άγιος Ζωτικός, πλημμυρισμένος από τήν ανιδιοτελή αγάπη, πού δέν είναι απλό συναίσθημα, αλλά καρπός τού Αγίου Πνεύματος τό οποίο ενοικούσε στήν καθαρή καρδιά του, υπερέβη τήν νοοτροπία τών πολλών πού απεχθάνονταν τούς λεπρούς καί έμεναν μακριά τους, καί όχι μόνον τούς πλησίαζε καί τούς συναναστρεφόταν, αλλά τούς περιποιόταν ο ίδιος προσωπικά, όπως τό έκανε καί ο Μέγας Βασίλειος. Το γεγονός αυτό, σύν τοίς άλλοις, φανερώνει ότι υπάρχουν άνθρωποι πού δέν φοβούνται τόν θάνατο, επειδή τόν έχουν υπερβή στά όρια τής προσωπικής τους ζωής, αλλά καί επειδή η «τέλεια αγάπη έξω βάλλει τόν φόβον», καί γι’ αυτό καταργούν μέ τόν τρόπο τής ζωής τους κάθε είδος ρατσισμού, πού χωρίζει τούς ανθρώπους καί τούς στερεί τήν αγάπη. Ακόμη δείχνει ότι η πίστη στόν Τριαδικό Θεό, ο οποίος «αγάπη εστί», δημιουργεί αληθινούς ανθρώπους, οι οποίοι αποτελούν αληθινή ευλογία γιά τήν ανθρωπότητα.

Στίς μέρες μας, βέβαια, η λέπρα θεραπεύεται, πλήν όμως η ρατσιστική νοοτροπία δέν έχει εξαλειφθή καί εξακολουθεί νά υπάρχη μέ άλλη μορφή. Δηλαδή, οι άνθρωποι μπορεί νά μή ξεχωρίζονται σήμερα σέ υγιείς καί ασθενείς από τήν λέπρα, διακρίνονται όμως σέ υγιείς καί ασθενείς από τόν ιό τού AIDS, σέ «ντόπιους» καί «ξένους», στούς «δικούς» μας καί στούς «άλλους», σέ πλούσιους καί φτωχούς κ.λ.π. Αυτή η νοοτροπία δέν πρόκειται νά εξαλειφθή όσο ο άνθρωπος δέν αναγεννάται πνευματικά, μέ τήν Χάρη τού Θεού καί τόν προσωπικό του αγώνα, καί παραμένει άτομο μέ όσα αυτό συνεπάγεται, αφού τό άτομο κλείνεται ερμητικά στόν εαυτό του καί δέν ενδιαφέρεται γιά τούς άλλους. Όπου, όμως, συναντά κανείς πρόσωπα, δηλαδή αληθινούς ανθρώπους, οι οποίοι εμφορούνται από πνεύμα θυσίας καί διάθεση ανιδιοτελούς προσφοράς πρός τούς συνανθρώπους τους, διαπιστώνει ότι εκεί καταργείται οποιαδήποτε διάκριση καί ρατσιστική νοοτροπία, αφού ο συνάνθρωπος θεωρείται ως εικόνα τού Χριστού καί ως γνήσιος αδελφός.

Αληθινός άνθρωπος είναι αυτός πού μέ τήν Χάρη τού θεού καί τόν προσωπικό του αγώνα μεταμόρφωσε τήν φιλαυτία σέ ανιδιοτελή αγάπη. Φιλαυτία δέ κατά τόν άγιο Μάξιμο τόν ομολογητή, είναι η άλογη αγάπη πρός τό σώμα καί αυτή είναι πού εμποδίζει τόν άνθρωπο νά συναντήση αγαπητικά τόν Θεό, αλλά καί τούς συνανθρώπους τους. Οι υπαρξιστές φιλόσοφοι έλεγαν, «σκέπτομαι, άρα υπάρχω», ενώ οι Άγιοι, πού είναι αληθινοί άνθρωποι, λένε, «αγαπώ άρα υπάρχω».

Τό μεγαλείο τής Εκκλησίας φανερώνεται σύν τοίς άλλοις καί στό ότι «κατασκευάζει» αληθινούς ανθρώπους, οι οποίοι μέ τόν βίο καί τήν πολιτεία τους καταργούν κάθε έννοια ρατσιστικής διάκρισης καί αποτελούν πηγή ευλογίας γιά τήν κοινωνία, γιά ολόκληρη τήν οικουμένη.–

Ετικέτες: ΑΓΙΟΛΟΓΙΟ

  • Προβολές: 1225

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance