Ἐπίκαιροι Σχολιασμοί: Οίκονομία, σκάνδαλο καὶ μωρία

του Πρωτ. π. Θωμά Βαμβίνη

Στην εποχή μας - παρατηρώντας γενικά την κατάσταση που επικρατεί - διαπιστώνει εύκολα κανείς, ότι έχει χαθεί η έμπνευση και έχει κυριαρχήσει η πρακτική ωφελιμιστική σκέψη. Η ποιητική αντίληψη των πραγμάτων έχει εξουδετερωθεί από “ρεαλιστικές” πολιτικές απόψεις, που “κινούνται” στα πλαίσια των νόμων της ελεύθερης αγοράς, καθώς και από την δημοσιογραφική παραφιλολογία και σκανδαλολογία. Είναι γεγονός ότι οι φιλόσοφοι, οι λογοτέχνες και οι θεολόγοι, που βρίσκονται μακριά από τα Μ.Μ.Ε., έχουν μικρή επίδραση στον λαό, επηρεάζουν ελάχιστα τις αντιλήψεις του πλήθους. Ο άνθρωπος που σκέφτεται πρακτικά, χωρίς συναισθηματισμούς και κοινωνικές ευαισθησίες, που βάζει “κατανοητούς” στόχους και τους επιδιώκει με κάθε τρόπο, θεωρείται “σύγχρονος” και “προοδευτικός”.

Έτσι, ο πολύς λαός μένει χωρίς πνευματικά ανοίγματα, χωρίς ρωγμές στην κατεστημένη νοοτροπία του, δέσμιος σε έναν πρακτικό υλισμό, ο οποίος πολλές φορές καλύπτεται κάτω από ένα επίχρισμα Χριστιανισμού. Μέσα σ’ αυτήν την πνευματική σχιζοφρένεια μπορεί κάποιος να αυτοθεωρήται καλός χριστιανός, αλλά με τα μέτρα των αγίων Πατέρων να ζη μια ιδιότυπη ειδωλολατρία, να έχη μέσα του και να προσκυνή τα είδωλα των παθών ή να ζη ένα θρησκειοποιημένο Χριστιανισμό, ο οποίος, όπως αναλύει ο π. Ι. Ρωμανίδης, συνδέεται με την προσωπικότητα που νοσεί.

Ορισμένοι τείνουν να ονομάσουν την εποχή μας μεταχριστιανική. Σ’ αυτούς ο μακαριστός αρχιμανδρίτης Σωφρόνιος απάντησε: “εν τοις ορίοις των γνώσεών μου περί της ιστορίας του κόσμου και του Χριστιανισμού, είμαι πεπεισμένος ότι ο Χριστιανισμός εις τας αυθεντικάς αυτού διαστάσεις ουδέποτε μέχρι τούδε εγένετο δεκτός υπό της μεγάλης μάζης, ως ώφειλε”. Οπότε δεν ζούμε σε εποχή κατά την οποία ξεπεράσθηκε ο Χριστιανισμός (αφού δεν έγινε ποτέ δεκτός στις πραγματικές του διαστάσεις), αλλά ζούμε εκ νέου στην ατμόσφαιρα των πρώτων αιώνων του Χριστιανισμού, αντιμέτωποι σε μια ποικιλόμορφη νεοειδωλολατρία.

Στην εποχή μας, λοιπόν, που η πρακτική σκέψη εξουδετερώνει την έμπνευση, που η οικονομία του χρήματος μας κάνει να ξεχνάμε την “οικονομία της σωτηρίας” και η συχνή αναφορά σε οικονομικά και άλλα σκάνδαλα μας αποπροσανατολίζει από το σωτήριο “σκάνδαλο του Σταυρού”, χρειάζονται ορισμένοι “μωροί δια Χριστόν”, που με την φρονιμάδα του φιδιού και την ακεραιότητα της περιστεράς θα δώσουν καίρια κτυπήματα στην “σύνεση” των ανθρώπων του αιώνος τούτου και θα μας καθοδηγήσουν στην βίωση του Σταυρού. Έχει ειπωθεί ότι η χριστιανική ζωή είναι μια υγιής τρέλα. Δυο σημεία αυτής της τρέλας σημειώνω παρακάτω.

Υπάρχουν πολλοί που θέλουν να μας ενημερώσουν και να μας καθοδηγήσουν, που θέλουν να διαμορφώσουν την γνώμη μας, χωρίς να μας αγαπάνε. Αυτοί στην πραγματικότητα μας “εκβιάζουν και ζητούν την ψυχή μας”. “Λαλούν ματαιότητες” και κάποιοι από αυτούς προβάλλουν αθλιότητες. Κτύπημα εναντίον τους είναι η πρακτική του προφητάνακτα Δαυίδ: “Εγώ δε ωσεί κωφός ουκ ήκουον και ωσεί άλαλος ουκ ανοίγων το στόμα αυτού..... ότι επί σοί, Κύριε, ήλπισα. Συ είσακούση, Κύριε ο Θεός μου”. Αυτή η “κώφευσις των ώτων” είναι απαραίτητη στις μέρες μας, για να μπορούμε να ελπίζουμε στον Κύριο και να αναπτύσσουμε μαζί Του διάλογο.

Αυτή η κώφευση και η σιωπή απέναντι στις θορυβώδεις ματαιότητες, όταν συνδέεται με την έξοδο από τον εαυτό μας και την διακονία των αδελφών μας, όταν περνά στην “τρελή” άρνηση του θελήματός μας για να υπακούσουμε στο θέλημα του αδελφού, “κτυπά” στην ρίζα της την ατομοκρατία. Αυτό το χαιρόμαστε, γιατί “με την υπακοή η καρδιά γίνεται διαρκώς πιο ευαίσθητη για τη ζωή των άλλων, για τα παθήματά τους, για την πρόοδο και τις ανάγκες τους”, “πλαταίνει τη συνείδησή μας....” και “με τρόπο εντελώς απροσδόκητο γεννά μέσα μας τον θρήνο για τον Αδάμ παγγενή” (Αρχιμ. Σωφρόνιος). Γινόμαστε οικουμενικοί.

Ετικέτες: Ἐπίκαιροι Σχολιασμοὶ

  • Προβολές: 966

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance