Ἀρχιερεῖς καὶ Καθηγητὲς γιὰ τὰ Μ.Μ.Ε

Την Πέμπτη 19 Ιουνίου πραγματοποιήθηκε στην Ι. Μονή Πεντέλης ημερίδα με θέμα σχετικό με τον τρόπο χρήσης των Μ.Μ.Ε. από την Εκκλησία. Την ημερίδα οργάνωσε η Ι. Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, και συμμετείχαν οι Αρχιερείς και οι Καθηγητές των Θεολογικών Σχολών. Οι δύο κύριοι Εισηγητές ήταν ο Σεβ. Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ. Ιερόθεος και ο Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, στον τομέα Ηθικής και Κοινωνιολογίας, κ. Βασίλειος Γιούλτσης.

Η εισήγηση του Μητροπολίτου Ναυπάκτου είχε θέμα: “Οι στόχοι της Εκκλησίας στην χρήση των Μ.Μ.Ε.”. Ο Σεβασμιώτατος, κατ’ αρχάς καθόρισε την έννοια των Μ.Μ.Ε. και υπογράμμισε ότι οι στόχοι της Εκκλησίας δεν διαφοροποιούνται δια μέσου των αιώνων και αναφέρονται στην σωτηρία του ανθρώπου και τον αγιασμό της κτίσεως. Έπειτα διάρθρωσε τον λόγο του σε 6 επιμέρους σημεία:

1. Παρουσίασε τον βαθύτερο σκοπό της Εκκλησίας, δηλαδή την απόρριψη της ατομικότητος και την ανάπτυξη της υποστατικής αρχής του ανθρώπου, την υπέρβαση της φθοράς και του θανάτου, εν τέλει την σωτηρία.

2. Η σωτηρία πραγματοποιείται μέσα στον χώρο της Εκκλησίας, η οποία έχει τους Ποιμένες της. Δεν είναι δυνατόν να δημιουργούνται μέσα στην Εκκλησία άλλα κέντρα εξουσίας. Υπογράμμισε δε την αλήθεια ότι η Εκκλησία παράγει πολιτισμό, αλλά δεν είναι πολιτισμός· είναι το ευλογημένο Σώμα του Χριστού.

3. Η Ποιμαντική της Εκκλησίας είναι υποστατική, εξατομικευμένη και οδηγεί τους ανθρώπους στην μετάνοια. Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τα Μ.Μ.Ε., “αλλά με έναν τέτοιον τρόπο που να οδηγούμε τους ανθρώπους στην εκκλησιαστική ποιμαντική, δηλαδή να μη δημιουργούμε την ψευδαίσθηση της πληρότητας και να μη τους αποκόπτουμε από τον δρόμο προς την προσωπική αναζήτηση της γνώσεως του Θεού”.

4. Αναφέρθηκε σε πέντε λόγους που επικαλούνται οι Κληρικοί που χρησιμοποιούν τα Μ.Μ.Ε.: α) κατήχηση, β) απολογητική, γ) ποιμαντική, δ) ενημέρωση, ε) ομολογία. Αφού, έθεσε τις ορθόδοξες προϋποθέσεις των παραπάνω ενεργειών, θεώρησε ότι από τους πέντε αυτούς λόγους για τους οποίους μπορεί κανείς να χρησιμοποιή τα Μ.Μ.Ε. “καλυτέροι και προσαρμοσμένοι στα μέσα αυτά είναι η ενημέρωση και η ομολογία, όταν όμως γίνονται με τον πρέποντα τρόπο, δηλαδή με εξυπνάδα και παρρησία, με επιχειρήματα και ευγένεια.”. Δεν απέκλεισε και το ενδεχόμενο “να περάσουν και μερικά στοιχεία κατηχητικής, απολογητικής, ποιμαντικής, αλλά και αυτά μέσα από τα πλαίσια της ενημέρωσης και του ομολογιακού τρόπου ομιλίας...”.

5. Τόνισε ότι “τό μεγαλύτερο έργο της Εκκλησίας στο σημερινό ταραγμένο και εκκοσμικευμένο κόσμο είναι η προσφορά του ορθοδόξου θεολογικού λόγου, καθώς επίσης η αντιμετώπιση των διαφόρων κοινωνικών προβλημάτων μέσα από το πρίσμα της Ορθοδόξου θεολογίας”, νοουμένης ως ορθού προσανατολισμού προς την διδασκαλία της Εκκλησίας, και όχι ως συνόλου δυσνόητων νοητικών σχήματων. Αυτή την θεολογία πρέπει να περνά ο Κληρικός από τα Μ.Μ.Ε.

6. Τέλος, υποστήριξε ότι η όλη παρουσία των Κληρικών στα σύγχρονα μέσα ενημέρωσης πρέπει να είναι και αυτή θεολογική: “Η θεολογία είναι ... μια ολόκληρη μεταμορφωμένη ζωή. Το ύφος και ήθος πρέπει να είναι γεμάτο παράκληση και παρηγοριά, ηρεμία και ψυχραιμία, νηφαλιότητα και παρρησία.”. Κατέθεσε την προσωπική του πείρα ότι “τόσο ο θεολογικός λόγος όσο και ο θεολογικός τρόπος δεν μπορούν να ευδοκιμήσουν εύκολα στους νέους τρόπους επικοινωνίας, γιατί εκεί αναζητάται ένας δημοσιογραφικός και κοινωνικός λόγος”. Γι’ αυτό και χρειάζεται ιδιαίτερες ικανότητες για να προσφερθή ουσιαστικός λόγος μέσα από τα Μ.Μ.Ε..

Ο Σεβασμιώτατος στην εισήγησή του δεν αρνήθηκε την “νέα προσφορά”, αλλά υπογράμμισε την ανάγκη “να την χρησιμοποιούμε μέσα στην ορθή εκκλησιολογία και στο πνεύμα του ορθοδόξου φρονήματος” και επεσήμανε τον κίνδυνο της εκκοσμικεύσεως της Εκκλησίας.

Για να καταλήξη: “Μέσα από αυτήν την προοπτική χρησιμοποιεί κανείς τα Μ.Μ.Ε ... Οι Κληρικοί δεν πράττουν το τραγικό λάθος να συγχέουν την εκκλησιολογία με την κοινωνιολογία.

...Την ιεραποστολή και την μεταμόρφωση του κόσμου την κάνουν οι Απόστολοι και οι Πατέρες. Και αν κανείς δεν έχει το αποστολικό και πατερικό φρόνημα, τότε το κάνει με υπακοή στην Εκκλησία, έχοντας εκκλησιαστικό φρόνημα και ορθόδοξη διδασκαλία, ακολουθώντας την ζωή και την διδασκαλία των Πατέρων...”.

Ο κ. Βασίλειος Γιούλτσης, ο “άνθρωπος της πληροφορικής” στην Θεολογική Σχολή της Θεσσαλονίκης, είναι αυτός που μηχανοργάνωσε την Σχολή, σύνδεσε το Οικουμενικό Πατριαρχείο στο Παγκόσμιο Ηλεκτρονικό Διαδίκτυο (Internet), εργάστηκε για την ίδρυση του Τηλεοπτικού Σταθμού της Ι. Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης, και, γενικά, διατηρεί μια ενεργό παρουσία στον εκκλησιαστικό χώρο των Μ.Μ.Ε. και της πληροφορικής.

Η εισήγησή του, σχετικά με την παθολογία των Μ.Μ.Ε., ήταν εμπεριστατωμένη και άκρως κατατοπιστική για τις δυνατότητες χρήσης και τα προβλήματα παράχρησης των Μ.Μ.Ε. από εκκλησιαστικούς παράγοντες. Το γενικό συμπέρασμα της εισηγήσεώς του ήταν ότι μπορούμε και πρέπει να χρησιμοποιήσουμε τα Μ.Μ.Ε. (ραδιόφωνα, ηλεκτρονικά διαδίκτυα κ.λπ), αλλά πρέπει να είμαστε, από θεματικής, αλλά και οικονομικοτεχνικής πλευράς, διστακτικοί μέχρι αρνητικοί στην χρήση της τηλεοράσεως, και μάλιστα στην ίδρυση εκκλησιαστικών τηλεοπτικών καναλιών.

Εκτός από τους δύο Εισηγητές, τον λόγο πήραν και πολλοί Επίσκοποι και Καθηγητές, για να διευκρίσουν ορισμένα σημεία των εισηγήσεων ή να πάρουν θέση επί του σοβαρού αυτού θέματος.

Ν.Γ.

  • Προβολές: 1126

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance