Ναυπάκτου κ. Ιεροθέου: Παραπληροφόρηση

Ζούμε σε εποχή πληροφορικής, κατά την οποία οι άνθρωποι επιδιώκουν την πληροφόρηση όσων γίνονται και λέγονται στον κόσμο. Όμως παρά ταύτα, πιστεύω ότι πολλές φορές αντί για πληροφόρηση λειτουργεί η παραπληροφόρηση. Ένα τέτοιο παράδειγμα παραπληροφόρησης θα ήθελα να αναφέρω στην συνέχεια.

Την Κυριακή 22 Ιουνίου 1997 δημοσίευσα στο “Βήμα” ένα άρθρο με τίτλο “Αρχιεπισκοπική εκλογολογία” (βλ. κύριο άρθρο), στο οποίο επεσήμανα μερικά σημεία σχετικά με την συζήτηση που γίνεται στις Εφημερίδες για την εκλογή του Αρχιεπισκόπου Αθηνών. Μεταξύ των άλλων τόνιζα τα εξής: “Νομίζω ότι πρέπει να προετοιμασθούμε από τώρα όχι τόσο για το ποιος θα έχει τα εκκλησιαστικά προσόντα για την άνοδο στον Αρχιεπισκοπικό θρόνο, αλλά κυρίως πώς θα πρέπει να επιτευχθή η εκλογή...”. Οι λέξεις “τόσο” και “κυρίως” δεν σημαίνει ότι δεν ενδιαφέρομαι για το “ποιος” θα γίνη Αρχιεπίσκοπος, αλλά τονίζω ότι πρέπει να προσεχθή ο τρόπος εκλογής, γιατί ο τρόπος με τον οποίο θα φθάσουμε στην εκλογή θα καθορίση και το “ποιός” είναι κατάλληλος για την θέση αυτή. Άλλωστε, είναι γνωστό ότι ο καλύτερος ηγέτης, όταν για την άνοδό του δεν χρησιμοποιεί τις κατάλληλες μεθόδους, δείχνει ότι μπορεί να εξελιχθή σε δικτάτορα. Έτσι λοιπόν, όταν έλεγα ότι πρέπει να προετοιμασθούμε “όχι τόσο για το ποιος” δεν σήμαινε ότι δεν ενδιαφέρομαι για το “ποιος”, αλλά το κέντρο βάρους το έθετα στο “πώς”, το οποίο προσδιορίζει το “ποιος”. Το “τόσο” δεν αποκλείει κάτι, αλλά το βλέπει μέσα από μια άλλη προοπτική.

Το ότι δεν απέκλεισα το “ποιος” θα εκλεγή φαίνεται από άλλες φράσεις του κειμένου μου. Στο ίδιο άρθρο επεσήμανα και τα εξής: “Βέβαια, δεν θέλω να υποστηρίξω ότι δεν πρέπει να ενδιαφερόμαστε για την καλύτερη επιλογή Αρχιεπισκόπου από πλευράς εκκλησιαστικού φρονήματος και γνώσεως, γιατί θα ενδιαφερθή για τα γενικότερα ζητήματα της Εκκλησίας, αλλά κυρίως ότι δεν πρέπει να διακατεχόμαστε από εκκλησιαστικούς μεσσιανισμούς, οι οποίοι καταλήγουν σε ολοκληρωτισμούς”. Επίσης, σε άλλο σημείο έλεγα: “Δεν παραγνωρίζω το γεγονός ότι η παρουσία ενός ηγέτου είναι ένα σοβαρό ζήτημα για την Εκκλησία”. Και σε άλλο σημείο υπογράμμιζα: “Η πραγματικότητα είναι ότι οι Αρχιερείς είναι ελεύθεροι άνθρωποι πού, όταν θα έλθη η κατάλληλη στιγμή, θα εκφρασθούν αναλόγως και, μάλιστα, θα επιβραβεύσουν αυτούς που διαπνέονται από εκκλησιαστικό φρόνημα και δεν μετέχουν σε τέτοιες παρασυναγωγές με σαφώς αντιεκκλησιαστικές σκοπιμότητες”.

Από τα κείμενα αυτά που παρέθεσα δεν φαίνεται πουθενά ότι δεν ενδιαφέρομαι για το “ποιος” θα εκλεγή Αρχιεπίσκοπος, αντίθετα μάλιστα υποστηρίζω ότι πρέπει να διαπνεόμαστε από εκκλησιαστικό φρόνημα και αυτό φαίνεται από τον τρόπο με τον οποίο οδηγούμαστε στην εκλογή του.

Όμως, μετά από μερικές ημέρες, ένας δημοσιογράφος πήρε συνέντευξη από έναν Επίσκοπο της Εκκλησίας μας και του έκανε, μεταξύ των άλλων, την ερώτηση: “Σύμφωνα με άρθρο του Μητροπολίτη Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου, η προετοιμασία της Εκκλησίας πρέπει να αφορά όχι τόσο τα εκκλησιαστικά προσόντα του ανθρώπου που θα ανεβεί στον αρχιεπισκοπικό θρόνο, αλλά κυρίως το πώς πρέπει να επιτευχθεί η εκλογή όταν έλθει η στιγμή που θα προσδιοορίσει ο Θεός. Συμφωνείτε με αυτήν την άποψη;”.

Η ερώτηση αυτή, κατά την γνώμη μου, αποτελεί παραπληροφόρηση. Και αυτό το εξηγώ από την άποψη ότι ο ερωτών δημοσιογράφος, εν γνώσει ή εν αγνοία του, δεν κατενόησε τις λέξεις “τόσο” και “κυρίως” που χρησιμοποιώ στην συγκεκριμένη φράση μου, καθώς επίσης απομόνωσε αυτήν την φράση από τόσες άλλες που παρενέβαλα στο κείμενό μου, και τις οποίες παρέθεσα προ ολίγου, όπου φαίνεται ότι δεν παραθεωρώ το “ποιος” θα γίνη Αρχιεπίσκοπος, αλλά επιμένω στον τρόπο τον οποίο κάθε υποψήφιος χρησιμοποιεί για την άνοδό του στον Αρχιεπισκοπικό θρόνο, πράγμα το οποίο προσδιορίζει κατά πόσο έχει τα κατάλληλα εκκλησιαστικά προσόντα για να κάνη αυτό το έργο. Επίσης, ο συγκεκριμένος δημοσιογράφος απομόνωσε αυτό το σημείο από τόσα άλλα σημεία που περιέχονται στο άρθρο μου και στα οποία φαίνονται τα σύγχρονα συμπτώματα της ασθενείας. Πάντως, πιστεύω ακράδαντα ότι ο πλέον χαρισματούχος άνθρωπος, όταν δεν χρησιμοποιεί τους κατάλληλους τρόπους για να καταλάβη μια θέση, δημιουργεί μεγάλα προβλήματα στην κοινωνία. Γι’ αυτό επιμένω στο “πώς”, χωρίς να παραγνωρίζω το “ποιος”, γιατί το “πώς” προσδιορίζει και το “ποιος”. Έτσι, η ερώτηση του δημοσιογράφου είναι παραπληροφόρηση, γιατί βλέπει μια φράση μου αποσπασματικά και δεν θέλει να κατανοήση το βαθύτερο πνεύμα του κειμένου.

Αλλά και η απάντηση σε αυτήν την ερώτηση του δημοσιογράφου είναι παραπληροφόρηση. Η απάντηση έχει ως εξής: “Θα έλεγα ότι και τα δυο έχουν σημασία, και το “πώς” και το “ποιος”. Διότι αν ενδιαφερθούμε μόνο για το “πώς” και αδιαφορήσουμε για το “ποιος”, τότε θα έρθει μία ώρα που θα έχουμε μετανοήσει και μάλιστα πικρά”.

Και η απάντηση αυτή είναι παραπληροφόρηση, διότι παρασύρθηκε στην παραπλανητική και αποσπασματική ερώτηση του δημοσιογράφου και υπονοεί ότι με το κείμενό μου δεν ενδιαφέρομαι για το “ποιος”, πράγμα το οποίο είναι ανακριβές. Θα μπορούσε ο απαντών Ιεράρχης να υπενθυμίση και τα άλλα σημεία του κειμένου μου, στα οποία γίνεται λόγος και για το “ποιος”, ή τουλάχιστον θα έπρεπε να πή: “Αν ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου εννοεί αυτό, όπως το ερωτάτε, τότε...”. Γι’ αυτό λέγω ότι και η απάντηση είναι παραπλανητική, αφού παρασύρθηκε από την αποσπασματική ερώτηση του δημοσιογράφου και, επομένως, συνιστά παραπληροφόρηση.

Στις σύγχρονες κοινωνίες η παραπληροφόρηση συνιστά ανωμαλία και δημιουργεί τεράστια προβλήματα. Και, νομίζω, η λεγομένη “Αρχιεπισκοπική εκλογολογία” κινείται συνεχώς μέσα στην παραπληροφόρηση, πράγμα το οποίο με προβληματίζει πολύ.

  • Προβολές: 1058

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance