Εθνικά διλήμματα

 

Ζούμε σε εποχή ανακατατάξεων και αλλαγής συσχετισμών σε παγκόσμιο επίπεδο, το οποίο είναι φυσικό να επηρεάζη και την χώρα μας. Όταν κανείς μελετά προσεκτικά τα δημοσιεύματα στις εφημερίδες και συζητά με πρόσωπα που κατά τον ένα ή άλλο τρόπο παίζουν έναν ρόλο στην διαμόρφωση των πραγμάτων σήμερα στον κόσμο, τότε μπορεί να οσφρανθή ότι για την χώρα μας, τον τελευταίο καιρό, “παίζονται” δύο σενάρια, χωρίς να γνωρίζουμε την εξέλιξή τους.

Το ένα σενάριο είναι ότι επιχειρείται η ένταξή μας στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα παράλληλα με την πολιτιστική μας αλλοτρίωση και τον εκκλησιαστικό αποχρωματισμό. Επιδιώκεται, δηλαδή, να ταυτισθούμε πλήρως με τους άλλους Ευραπαϊκούς λαούς, χωρίς να εξετάζεται η πολιτιστική και εκκλησιαστική μας ιδιαιτερότητα. Μπορεί κανείς να συσχετίση αυτήν την κίνηση με την συνθήκη ή συμφωνία του Σένγκεν.

Το άλλο σενάριο που “παίζεται” είναι η απομόνωση της Ελλάδος από την Ευρωπαϊκή Ένωση και η ένταξή της μέσα σε ένα νέο πολιτικό σχηματισμό που θα χαρακτηρίζεται ως σλαυορθόδοξος πολιτισμός ή ακόμη η δημιουργία μιας συνομοσπονδίας των Βαλκανίων, σαφώς απομομωμένης από την Ευρώπη και την πορεία της. Αυτό το σενάριο συνδέεται με την γνωστή θεωρία του Χάντιγκτον περί συγκρούσεων των πολιτισμών, σύμφωνα με την οποία η Δύση πρέπει να εκδιώξη την Ελλάδα από τους πολιτικούς ή στρατιωτικούς σχηματισμούς, διότι ο λεγόμενος δυτικός πολιτισμός είναι διαφορετικός από τον σλαυορθόδοξο και τον μουσουλμανικό πολιτισμό, που σαφώς, όπως λένε, είναι φονταμενταλιστικοί πολιτισμοί.

Είναι γνωστόν ότι για κάθε περίπτωση τίθενται διάφορα σενάρια για να επιλεχθή το καταλληλότερο κατά την εξελικτική πορεία του συγκεκριμένου αντικειμένου. Δηλαδή, ανάλογα με το πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα, θα εφαρμόζεται το ένα ή το άλλο σενάριο. Με άλλα λόγια, πολλές φορές “παίζονται” διάφορα “παιχνίδια”, χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε. Τα Ινστιτούτα Στρατηγικών Μελετών σχεδιάζουν πολύ καλά όχι μόνο τα σενάρια, αλλά και την ατμόσφαιρα μέσα στην οποία θα αναπτυχθούν. Γι’ αυτό και χρειάζεται κάθε φορά νηφαλιότητα, ψυχραιμία, σοβαρότητα. Κυρίως οι ηγέτες, πολιτικοί και εκκλησιαστικοί, πρέπει να μη παρασύρονται από λαϊκές εκδηλώσεις, ούτε να καθοδηγούνται από βεβιασμένες ενέργειες μιας μερίδος του λαού, αλλά αυτοί να καθοδηγούν επιστημονικά τον λαό, για να μη γίνωνται σοβαρά σφάλματα, τα οποία θα πληρώσουμε ακριβά.

Η γνώμη μου είναι ότι η Ελλάδα πρέπει να παραμείνη στον Ευρωπαϊκό χώρο, να συντελέση στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι, με παράλληλο αγώνα να μη χάση την πολιτιστική της ετερότητα, όπως την διαμόρφωσε η Ορθόδοξη Εκκλησία. Όμως, πρέπει να ενισχύσουμε τα πνευματικά αντισώματα της παραδόσεώς μας, ώστε όχι μόνο να μη αλλοτριωθούμε, αλλά να ξυπνήσουμε την κοιμισμένη εθνική συνείδηση των ευρωπαϊκών λαών, που είναι ασφαλώς η ρωμαίϊκη συνείδηση, μήπως έτσι φθάσουμε κάποτε στην εποχή να αναστήσουμε την Μεγάλη Ρωμανία (το Βυζάντιο) με άλλη, βέβαια, μορφή. Μπορεί αυτό να φαίνεται ουτοπιστικό, αλλά αυτό πρέπει να αποτελέση την νέα μεγάλη ιδέα του Γένους μας. Κι αν ακόμη αυτό είναι ουτοπία, η αλήθεια είναι ότι ο λαός πάντα πρέπει να ζη με ιδέες και σκοπούς, εναρμονισμένους με την παράδοσή του, γιατί διαφορετικά αυτοκτονεί.

Στο σημείο αυτό, πιστεύω, ότι η προσφορά της Εκκλησίας θα είναι μεγάλη.

Ν.Ι.

  • Προβολές: 1114

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance