Κατασκηνωτική Εσπερίδα τών Συνδέσμων Αγάπης: Αναφορά στήν ζωή τής Ευλαμπίας Ρωμανίδου

Τό απόγευμα τής Δευτέρας 19 Σεπτεμβρίου 2011, πραγματοποιήθηκε στόν χώρο τών Κατασκηνώσεων τού Αγίου Παντελεήμονα Αντιρρίου, η κατασκηνωτική Εσπερίδα, πού οργανώνει κάθε Σεπτέμβριο η Ιερά Μητρόπολή μας γιά τίς γυναίκες πού δραστηριοποιούνται στούς Συνδέσμους Αγάπης τών Ενοριών τής Ναυπάκτου, αλλά καί στίς Ενορίες τής ευρύτερης περιοχής. Τό κύριο μέρος τής Εσπερίδας αποτελούσε εισήγηση τού Σεβ. Μητροπολίτου μας κ. Ιεροθέου, μέ θέμα: «Η χριστιανική ζωή στήν σύγχρονη κοινωνία», ένα θέμα εκ πρώτης όψεως γενικό καί θεωρητικό, στό οποίο όμως ο Σεβασμιώτατος έδωσε οπτικές πρακτικής καί καθημερινής εφαρμογής.

Κατασκηνωτική Εσπερίδα τών Συνδέσμων Αγάπης:  Αναφορά στήν ζωή τής Ευλαμπίας ΡωμανίδουΟ αριθμός τών γυναικών πού προσήλθαν εφέτος ήταν μεγάλος καί μετά από ένα μικρό κέρασμα παρακολούθησαν μέ προσοχή καί μεγάλο ενδιαφέρον όσα ειπώθηκαν.

Ύστερα από μιά μικρή εισαγωγή από τόν Πρωτ. π. Θωμά Βαμβίνη, ο Σεβασμιώτατος παίρνοντας αφορμή από τήν δύσκολη σημερινή πραγματικότητα πού επιβάλλει η οικονομική δυσπραγία, αποκάλυψε τήν κρίση πού βιώνει η σύγχρονη κοινωνία κυρίως στόν πνευματικό τομέα, αφού οι νόμοι καί οι στόχοι της είναι ο ωφελιμισμός, η φιλαυτία, ο ατομισμός, η ηδονή τών αισθήσεων καί η εκκοσμίκευση σέ όλες τίς εκφάνσεις της, μέ συνέπεια τήν ανασφάλεια καί τήν απογοήτευση τών ανθρώπων μέ τήν διόγκωση τών βιοτικών προβλημάτων.

Ο Σεβασμιώτατος θέλοντας νά δώση τρόπους αντιμετώπισης τών πιεστικών προβλημάτων πού αντιμετωπίζει μιά σύγχρονη γυναίκα στήν καθημερινότητά της, πρόβαλε τόν βίο καί τήν πολιτεία τής Ευλαμπίας Ρωμανίδου, μιάς γυναίκας πού έζησε τραγικές καταστάσεις καί ανυπέρβλητες δυσκολίες καί τίς αντιμετώπισε, επειδή είχε ισχυρή πνευματική πανοπλία.

Η Ευλαμπία Ρωμανίδου ήταν η μητέρα τού μακαριστού π. Ιωάννου Ρωμανίδη, τής μεγάλης αυτής εκκλησιαστικής προσωπικότητας, πού μέ τήν θεολογία καί τήν ποιμαντική του συνετέλεσε στήν αλλαγή τών δεδομένων τής σύγχρονης ορθόδοξης θεολογίας. Η καππαδοκική καταγωγή της τήν είχε εφοδιάσει μέ δυνατά εκκλησιαστικά βιώματα καί βαθιά πίστη στόν Θεό. Δώδεκα ετών έζησε τήν σφαγή μπροστά στά μάτια της τών γονιών της από τούς Τούρκους καί αργότερα τόν ξερριζωμό τής προσφυγιάς. Δέν άφησε όμως τόν πόνο καί τήν ορφάνια νά γίνουν ψυχολογικές πληγές, αλλά τούς έδωσε πνευματικό περιεχόμενο, αντλώντας δύναμη καί παρηγοριά από τόν Θεό. Προσεύχεται καί αναθέτει τήν κηδεμονία της στήν Παναγία.

Μετά τόν γάμο της μέ τόν Σάββα Ρωμανίδη στόν Πειραιά καί τήν γέννηση τού πρώτου της παιδιού μεταναστεύει οικογενειακώς στήν Αμερική καί εγκαθίσταται στό Μανχάταν τής Ν. Υόρκης. Εκεί εργάζεται βοηθώντας τόν σύζυγό της στήν ραπτική. Οι δυσκολίες πολλές: Άγνοια τής γλώσσας, φτώχεια, ξένη σέ άγνωστο περιβάλλον. Η Ευλαμπία όμως όχι μόνον δέν χάνεται μέσα στήν απρόσωπη καί αποπνευματικοποιημένη μεγαλούπολη, αλλά γίνεται κήρυκας τής Ορθοδοξίας, γιά τήν αλήθεια τής οποίας η ίδια είχε εσωτερική βεβαιότητα. Καί, όταν αργότερα η κόρη της παντρεύτηκε μέ ετερόδοξο στήν Ν. Ζηλανδία, βοήθησε στην κατηχήση του.

Μετά τόν θάνατο τού συζύγου της εκάρη μοναχή στήν Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου Θεολόγου στήν Σουρωτή Χαλκιδικής, όπου η γερόντισσα Ευλαμπία έζησε σέ μεγαλύτερο βαθμό τήν μοναχική ζωή πού πάντα ζούσε, μέ απόλυτη αφοσίωση, άσκηση, υπακοή, υπομονή καί νοερά προσευχή. Είχε τό διορατικό χάρισμα καί τήν διαρκή μνήμη θανάτου. Έβλεπε αγγέλους στό ναό καί είχε επισκέψεις αγίων. Η κοίμησή της ήταν οσιακή.

Ανακεφαλαιώνοντας ο Σεβασμιώτατος τόνισε ότι η Γερόντισσα Ευλαμπία ήταν μιά απλή, αγράμματη γυναίκα, πού έζησε μιά πολύ δύσκολη ζωή, μέ πολλές στερήσεις, πόνο καί απίστευτες ταλαιπωρίες. Τά κύματα τής ζωής της όμως δέν τήν παρέσυραν, γιατί ακουμπούσε γερά σέ κάτι ακλόνητο καί σταθερό: στήν βαθιά πίστη της στήν δύναμη καί τήν αγάπη τού Θεού, πού ήταν τό κέντρο τής ζωής της.

Αποτελεί πρότυπο καί γιά τίς σημερινές γυναίκες. Οι δυσκολίες καί τά προβλήματα τής ζωής πάντα υπήρχαν καί θά υπάρχουν. Πρέπει κανείς νά έχη εσωτερική ειρήνη, νά συμφιλιώνεται καί νά αποδέχεται τήν πραγματικότητα τής ζωής του καί νά έχη αποθέματα πνευματικής ζωής. Πίστη καί υπομονή. Καί θά τά έχη αυτά, τόνισε ο Σεβασμιώτατος, άν οργανώση τήν ζωή του γύρω από τρείς άξονες:α) νά συμμετέχη στήν λατρευτική καί μυστηριακή ζωή τής Εκκλησίας, β) νά τηρή τίς εντολές τού Χριστού, φροντίζοντας νά καθαρίζεται από τά πάθη του καί γ) νά προσεύχεται καί νά καλλιεργή τήν προσωπική σχέση του μέ τόν Θεό.

Τελειώνοντας υπογράμμισε ότι ζώντας κανείς μέσα στήν Εκκλησία έχει προοπτική στήν ζωή του καί μπορεί νά υπερβαίνη τά προβλήματα καί τίς δυσκολίες του.

Η ομιλία τού Σεβασμιωτάτου έκανε αίσθηση. Έγιναν κάποιες ερωτήσεις πού έδωσαν αφορμή νά φωτιστούν κάποια επί μέρους θέματα.

Ακολούθησε κοινή τράπεζα μέ τό δείπνο πού διανθίσθηκε μέ ψάλματα καί άσματα. Η Εσπερίδα έκλεισε μέ Απόδειπνο στόν περίβολο τού Ιερού Ναού κάτω από τά πεύκα.

Οι γυναίκες παίρνοντς τήν ευχή τού Σεβασμιωτάτου τόν ευχαρίστησαν θερμά γιά τήν πνευματική πανδαισία καί τόν μεστό καί γλυκύτατο λόγο, πού τόσο απλόχερα προσφέρει στό ποίμνιό του, παρά τόν φόρτο εργασίας καί τίς πάμπολλες υποχρεώσεις πού έχει καθημερινά λόγω τής θέσεώς του.
Χρ.Κ-Σχ.

  • Προβολές: 1238

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance