Ἐγκόλπιο Ἡμερολόγιο 2012 τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως

Κυκλοφόρησε τό εγκόλπιο ημερολόγιο γιά τό 2012 τής Ιεράς Μητροπόλεώς μας.
Εφέτος τό ημερολόγιο-ατζέντα είναι αφιερωμένο στήν ποικιλόμορφη κρίση πού μαστίζει τήν Πατρίδα μας καί περιέχει σχετικά κείμενα τού Σεβασμιωτάτου καί επιλεγμένα σχετικά χωρία.

Τό ημερολόγιό μας μπορεί νά χρησιμοποιηθή καί ως προσευχητάρι (πρωϊνή προσευχή, όρθρο, μικρό απόδειπνο καί τούς Χαιρετισμούς στήν Θεοτόκο), περιλαμβάνει δέ τό πρόγραμμα τών ιερών ακολουθιών τής Ι. Μητροπόλεως, τήν διοικητική σύνοψή της κ.ά.

Είναι, λοιπόν, αφιερωμένο στήν κρίση, αλλά περιέχει καί τίς προσευχές μας, διότι, όπως αναφέρει ο Σεβασμιώτατος σέ συνέντευξή του, πού δημοσιεύεται στό παρόν τεύχος τής Ε.Π., «Ο άνθρωπος μπορεί νά ζήση χωρίς φαγητό καί ποτό, χωρίς διασκεδάσεις, αλλά δέν μπορεί νά ζήση χωρίς πίστη καί προσευχή. Αυτή είναι η μεγαλύτερη προσφορά τής Ορθοδόξου Εκκλησίας στήν εποχή μας».

Κυκλοφορεί σέ δύο εκδόσεις: μέ απλό εξώφυλλο (τιμή 3 €) καί δεμένο, σέ πιό λίγα αντίτυπα.
Τά έσοδα από τήν πώλησή του ενισχύουν τό ποικίλο φιλανθρωπικό καί ποιμαντικό έργο τής Ι. Μητροπόλεως.–

Πρόλογος γιά τό Ημερολόγιο 2012

Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου καί Αγίου Βλασίου Ιεροθέου

Τό εφετινό ημερολόγιο αναφέρεται στήν λεγόμενη οικονομική κρίση πού απασχολεί αυτόν τόν καιρό τήν Πατρίδα μας. Οι ειδήσεις τών Μέσων Μαζικής Ενημερώσεως ασχολούνται συνεχώς μέ αυτό τό θέμα, ενημερώνουν τό κοινό γιά τίς διάφορες κινήσεις πού γίνονται, ελέγχουν αυτούς πού ασχολούνται μέ τό θέμα καί προτείνουν λύσεις γιά τήν έξοδο από τήν κρίση.

Δέν αμφισβητεί κανείς ότι τό γεγονός αυτό είναι σοβαρό καί απασχολεί πολλούς ανθρώπους, αφού αυξάνεται η ανεργία, περικόπτονται οι μισθοί καί οι συντάξεις, ασφυκτιά η αγορά, μαστίζονται οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις, υποφέρουν τά νοικοκυριά, προβληματίζονται οι επαγγελματίες, ανησυχούν όλοι οι Έλληνες γιά τό μέλλον. Έτσι, δημοσιεύονται σενάρια, γράφονται αναλύσεις πού προκαλούν τρόμο καί φόβο.

Παρά ταύτα, λίγοι είναι εκείνοι πού βλέπουν τήν κρίση στό σύνολό της, αφού είναι κρίση πολιτιστική, πνευματική. Τελικά κατέρρευσε ένας ιδιαίτερος τρόπος ζωής πού στηρίζεται στήν ευδαιμονία, τήν φιλαυτία καί τήν ηδονοκρατία. Τό κέντρο τής προσοχής πολλών ανθρώπων στρέφεται στήν ύλη, τό χρήμα, τήν ευμάρεια, τήν καλοπέραση, τόν καταναλωτισμό. Έτσι, κατέρρευσε ένα μοντέλο καί πρότυπο ζωής.

Η οικονομική κρίση είναι ευκαιρία νά αναθεωρήσουμε τήν στάση μας απέναντι στήν ζωή καί νά βρούμε τόν αληθινό τρόπο ζωής μας, όπως καθορίζεται από τήν Ορθόδοξη Παράδοση. Αυτό πρέπει νά κινηθή σέ δύο επίπεδα.

Τό πρώτο, νά δούμε τό πραγματικό νόημα τής ζωής μας, πού δέν συνδέεται μέ τήν ηδονή, τό χρήμα, τήν κατανάλωση, αλλά μέ τόν Θεό καί τήν πληρότητα τής ζωής μας. Ο άνθρωπος, καί ιδιαίτερα ο Χριστιανός, πρέπει νά καταλάβη τόν λόγο τού Χριστού: «ζητείτε δέ πρώτον τήν βασιλείαν τού Θεού καί τήν δικαιοσύνην αυτού, καί ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν» (Ματθ. στ', 33).

Τό δεύτερο, νά δούμε τήν σχέση μας μέ τούς συνανθρώπους μας. Δέν είμαστε μόνοι μας πάνω στήν γή, αλλά συζούμε μέ άλλους ανθρώπους, πού ενδεχομένως έχουν περισσότερα προβλήματα από μάς καί έχουν ανάγκη βοηθείας. Η κοινωνία καί η εκκλησιαστική κοινότητα συνεπάγονται καθήκοντα καί υποχρεώσεις.

Είναι χαρακτηριστική η πρώτη φράση τής Κυριακής προσευχής: «Πάτερ ημών ο εν τοίς ουρανοίς». Σέ αυτήν τήν φράση ομολογούμε ότι έχουμε Πατέρα καί δέν είμαστε ορφανοί, Αυτός φροντίζει καί ενδιαφέρεται γιά μάς. Επίσης, μέ τό «ημών» ομολογούμε ότι δέν είμαστε μοναχοπαίδια, αλλά ο Πατέρας μας έχει καί άλλα παιδιά, οπότε έχουμε καί πολλούς αδελφούς. Ακόμη, μέ τό «εν τοίς ουρανοίς» συνειδητοποιούμε ότι η Πατρίδα μας είναι ο ουρανός, δηλαδή η δόξα μέσα στήν οποία κατοικεί ο Θεός. Αυτή η φράση δείχνει τήν σχέση μας μέ τόν Θεό καί τούς αδελφούς μας καί τό πραγματικό νόημα τής ζωής μας.

Στό ημερολόγιο αυτό θά δημοσιευθούν κείμενα πρός τήν κατεύθυνση αυτή. Η κρίση συνδέεται πάντα μέ τήν ζωή μας, υπήρξε, υπάρχει καί θά υπάρχη. Τό θέμα είναι ότι πρέπει νά ζούμε κατά τέτοιον τρόπο, ώστε νά υπερβαίνουμε τίς κρίσεις μέ πίστη, αγάπη καί προσευχή.
+ Ο Ναυπάκτου καί Αγίου Βλασίου Ιερόθεος

Κείμενα από τό Ημερολόγιο 2012

τού Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου καί Αγίου Βλασίου Ιεροθέου

Η σύγχρονη κρίση από εκκλησιαστικής πλευράς

Στήν σύγχρονη ελληνική κοινωνία γίνεται ευρύτατος λόγος γιά τήν οικονομική κρίση μέ όλα τά αποτέλεσματα τά οποία δημιουργεί στόν λαό. Γράφονται άρθρα, γίνονται αναλύσεις γιά νά αντιμετωπισθούν τά αίτια τής οικονομικής κρίσης καί νά ευρεθούν λύσεις γιά τήν αντιμετώπισή της. Συγχρόνως παρατηρείται μεγάλη ανασφάλεια καί αγωνία στούς ανθρώπους καί κυρίως στίς ευπαθείς ομάδες τού πληθυσμού, πού έχουν νά αντιμετωπίσουν ποικίλα προβλήματα στήν οικογένειά τους καί τήν εργασία τους.

Η πλειονότητα τών ανθρώπων εστιάζει τήν οικονομική κρίση σέ τρία βασικά αίτια, ήτοι τούς πολιτικούς άρχοντες, οι οποίοι ή δέν διέβλεπαν τόν κίνδυνο ή δέν είχαν τό θάρρος νά τόν αντιμετωπίσουν, επειδή φοβούνταν τό λεγόμενο πολιτικό κόστος τούς συνδικαλιστές, αφού ο καθένας από αυτούς ενδιαφερόταν αποκλειστικά καί μόνον γιά τήν διατήρηση τών κεκτημένων κάθε ομάδας καί τήν αύξησή τους, μέ αποτέλεσμα νά μή βοηθούν στήν επίλυση αυτών πού επρόκειτο νά έλθουν καί τούς διαμορφωτές τής κοινής γνώμης πού χάριν τής ακροαματικότητας καί θεαματικότητας βοηθούσαν ή προέβαλλαν έντονα καί σχολίαζαν θετικώς τίς αντιδράσεις κάθε συντεχνιακής ομάδας καί διαμόρφωναν ανάλογα τήν κοινή γνώμη, μέ αποτέλεσμα νά μή διορθώνωνται τά κοινωνικά πράγματα.

Μέσα σέ αυτήν τήν ανάλυση οπωσδήποτε βρίσκονται μεγάλα ποσοστά αληθείας, αλλά στό βάθος καί τών τριών αυτών παραγόντων κρύβεται τό πολιτικό σύστημα τό οποίο δέν μπόρεσε νά αντιδράση σωστά. Είναι δέ γνωστόν ότι ηγέτης (θρησκευτικός-πολιτικός-κοινωνικός) είναι εκείνος πού δέν άγεται καί φέρεται από τά γεγονότα-φαινόμενα, αλλά τά καθορίζει, πηγαίνοντας μπροστά, παρά τό κόστος πού ενδεχομένως θά έχη. Ηγέτης δέν είναι αυτός πού ακολουθεί τίς δημοσκοπήσεις καί ενεργεί αναλόγως, αλλά αυτός πού προβλέπει τά γεγονότα, τίς κρίσεις πού έρχονται καί θυσιάζεται ο ίδιος γιά τήν διόρθωσή τους.

Γιά παράδειγμα ο Χριστός δέν ακολουθούσε τίς επιθυμίες τού λαού νά αναδειχθή ένας εθνικός ηγέτης, τίς οποίες εγνώριζε, γιατί τότε δέν θά έκανε τό μεγάλο Του έργο, αλλά προτίμησε νά σταυρωθή Αυτός γιά νά αντιμετωπίση τά βασικά προβλήματα τού λαού πού είναι ο θάνατος, η αμαρτία καί ο διάβολος. Απογοήτευσε μέν τούς ανθρώπους πού είχαν άλλες προσδοκίες, όπως φαίνεται στόν λόγο τών Μαθητών, μετά τήν Σταύρωση τού Χριστού: «ημείς δέ ηλπίζομεν ότι αυτός εστιν ο μέλλων λυτρούσθαι τόν Ισραήλ» (Λουκ. κδ', 21), αλλά έκανε ένα μεγάλο, διαχρονικό καί παγκόσμιο έργο, πού παραμένει στούς αιώνες.

Πτυχές τής οικονομικής κρίσης

Μέχρι τώρα σέ πολλούς Έλληνες είχε αναπτυχθή η ευμάρεια καί ο υπερκαταναλωτισμός. Όμως τώρα μέ τά νέα μέτρα φθάνουμε στό αντίθετο άκρο, μειώνεται τό εισόδημα τών εργαζομένων, αυξάνεται η άμεση καί η έμμεση φορολογία, σέ μερικές δέ περιπτώσεις αυτό γίνεται άνισα, καί αυτό δημιουργεί μεγάλο κοινωνικό πρόβλημα.

Σέ κείμενά μου έχω επισημάνει ότι ο λόγος γιά τήν τέταρτη, πέμπτη, έκτη κλπ. δόση μού θυμίζει λίγο τίς δόσεις πού παίρνουν οι ναρκομανείς, πού έχουν εθισθή στήν λήψη τού ναρκωτικού. Ο συνειρμός μέ τό ναρκωτικό συνδέεται μέ αυτούς πού παράγουν τά ναρκωτικά, τούς ναρκομανείς πού είναι θύματα τών ναρκωτικών, αλλά καί τούς εμπόρους πού διακινούν τά ναρκωτικά. Άν υποτεθή ότι η υπερκατανάλωση καί οι λήψεις τών δανείων από τό Κράτος είναι ένα κοινωνικό ναρκωτικό, τότε γιατί ευθύνονται μόνον οι υπερκαταναλωτές καί δέν ευθύνονται καί εκείνοι πού παράγουν τέτοια «ναρκωτικά», δηλαδή δημιουργούν τήν ανάγκη υπερκαταναλωτισμού καί δανεισμού, αλλά βεβαίως δέν ευθύνονται καί οι «έμποροι», οι οποίοι γίνονται κήρυκες τής υπερκαταναλώσεως; Αυτό σημαίνει ότι πρέπει νά τιμωρηθούν καί όσοι συνήργησαν γιά νά φθάση η χώρα μας σέ αυτήν τήν κατάσταση καί όχι μόνον οι φερόμενοι ως θύματα.

Έπειτα, είμαι ανήσυχος από όσα γίνονται τόν τελευταίο καιρό στόν τόπο μας καί στενοχωρούμαι γιά όσα συμβαίνουν, κυρίως γιά τήν απελπισία τών νέων μας, πού σπουδάζουν μέ έντονη ανησυχία γιά τό μέλλον τους καί γιά τίς οικογένειες πού δέχονται όλες τίς κοινωνικές πιέσεις. Όμως, η πίστη στόν Θεό καί η αγάπη πρός τούς συνανθρώπους μας θά μάς βοηθήσουν νά ξεπεράσουμε καί αυτήν τήν ποικιλόμορφη κρίση, η οποία φανερώνει τήν κατάρρευση ενός προτύπου ζωής.

Ακόμη, τό πρόβλημα δέν είναι μόνον ελληνικό, αλλά καί ευρωπαϊκό καί παγκόσμιο. Νομίζω ότι τό πρόβλημα στήν βάση του είναι γεωπολιτικό, αφού εκείνοι πού χειρίζονται τίς παγκόσμιες υποθέσεις, μέ τόν τρόπο πού παίζει κάποιος σέ μιά σκακιέρα, φαίνεται ότι έχουν καί άλλους σκοπούς, επιδιώκουν καί διάφορες αλλαγές γεωπολιτικές, τίς οποίες τώρα δέν μπορούμε νά διακρίνουμε καθαρά, σίγουρα θά φανούν στό μέλλον. Πρόκειται γιά τήν θεωρία τής «νέας τάξης πραγμάτων». Αλλά, «ο κατοικών εν ουρανοίς εκγελάσεται αυτούς, καί ο Κύριος εκμυκτηριεί αυτούς» (Ψαλμ. β', 4).

«Η θρησκεία τής φιλαργυρίας»

Τόν τίτλο αυτό έχει ένα βιβλίο πού είναι γραμμένο από τόν Kyriakos Dounctas μέ τίτλο Beyond Wealth (πέραν τού πλούτου) στό οποίο ελέγχεται καί κρίνεται, επί τή βάσει τής ορθοδόξου εκκλησιαστικής παραδόσεως, ο καπιταλισμός καί ο τρόπος ζωής πού εισάγεται από αυτόν, καί ο οποίος έχει επηρεάσει πολλούς ανθρώπους στήν εποχή μας.

Στό βιβλίο αυτό παρουσιάζεται μέ επιχειρήματα η άποψη ότι ο καπιταλιστικός τρόπος ζωής πού είναι η λεγόμενη νεοφιλελεύθερη ιδεολογία, έχει θεολογική αφετηρία, είναι απόρροια τού σχολαστικισμού τού δυτικού κόσμου, πού εκφράζεται από τόν Παπισμό καί τόν Προτεσταντισμό. Στήν Δύση ο Θεός παρουσιάζεται ως τραπεζίτης καί κριτής, είναι ένας φεουδάρχης, καί ο καπιταλισμός είναι μιά «θρησκεία τής φιλαργυρίας». Έτσι, ο σχολαστικισμός «βλέπει τόν πλούτο ως μέσο γιά νά διατηρήται η τάξη τού Θεού στήν γή», ενώ ο ουμανισμός «τόν βλέπει ως μέσον γιά νά οικοδομηθή γήινος παράδεισος». Η «θρησκεία τής φιλαργυρίας» έχει τούς αποστόλους καί ευαγγελιστές της πού είναι «οι διευθυντές τραπεζών καί εταιρειών, οι κερδοσκόποι καί οι μεγαλέμποροι», οι οποίοι «συγκροτούν τήν ιεραρχική της σύνοδο», αλλά έχει καί τό δικό της ευαγγέλιο πού είναι τό βιβλίο τού Ανδρέα Καρνέγκι (Andrew Carnegie) (1835-1919) μέ τίτλο Ο πλούτος καί τό οποίο αργότερα ονομάσθηκε Τό Ευαγγέλιο τού πλούτου.

Βασικές αρχές τής «θρησκείας τής φιλαργυρίας» είναι «η προτεραιότητα τού χρηματικού κέρδους», «τό δικαίωμα τής ατομικής ιδιοκτησίας», «η προτεραιότητα τού ατομικού συμφέροντος», «η εκμετάλλευση τού εργάτη». Μέσα σέ αυτήν τήν προοπτική «ο κάθε πολίτης είναι εξ ορισμού χρεωμένος», «οι τράπεζες γίνονται εκ τών πραγμάτων ιδιοκτήτες χώρων καί φυσικών πόρων, καί συνεχίζουν νά εισπράττουν τοκοφόρες κρατικές οφειλές οι οποίες ποτέ δέν θά εξοφληθούν». Συνεπώς, τά πάντα ελέγχονται καί όλοι γίνονται εξαρτημένα όντα, ακόμη καί οι χώρες. Έτσι «ο θεός τής Δύσεως, περιορισμένος από τή φύση του, δέν δρά ελεύθερα• μάλλον υπάρχει γιά νά δρά καί νά αποταμιεύει τά αγαθά του. Είναι λοιπόν, ο υπερτέλειος καπιταλιστής πού ευλογεί τόν πλουτοκράτη πού αρπάζει, συσσωρεύει καί υποδουλώνει».

Στόν αντίποδα αυτής τής δυτικής νοοτροπίας κινείται η Ορθόδοξη Εκκλησία, πού διαπνέεται από τό ευαγγελικό καί πατερικό κήρυγμα, πού επαγγέλλεται τόν Θεό τής αγάπης καί τής δικαιοσύνης, τού οποίου όλοι είμαστε παιδιά, καί έχουμε ίσα δικαιώματα έναντι τής πατρικής κληρονομιάς.

Από τά ανωτέρω φαίνεται ότι η κρίση πού περνάμε δέν είναι απλώς οικονομική, αλλά πολιτισμική, συνδέεται μέ έναν τρόπο ζωής καί έχουμε όλοι μας επηρεασθή από αυτήν τήν πολιτισμική νοοτροπία τού δυτικού ανθρώπου, ακόμη καί πολλοί από αυτούς πού κινούνται μέσα στόν «χώρο» τής Εκκλησίας. Οπότε καί η λύση δέν μπορεί νά είναι αποσπασματική, αλλά ολοκληρωμένη μέσα στό δικό μας πολιτισμικό μοντέλο στό οποίο συνδέεται στενά τό πρόσωπο μέ τήν κοινωνία. Πρέπει νά γίνη έντονη προσπάθεια γιά αλλαγή τρόπου ζωής σέ προσωπικό καί κοινωνικό επίπεδο.

  • Προβολές: 1415

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance