Ἀπὸ τὸ Ἁγιολόγιο τοῦ μηνός: Ὅσιος Ἰωάννης ὁ ἐν τῶ φρέατι. 30 Μαρτίου

Πρωτ. π. Γεωργίου Παπαβαρνάβα

Ο όσιος Ιωάννης ασκήθηκε στήν έρημο καί μάλιστα τά τελευταία δέκα χρόνια τής ζωής του τά πέρασε μέσα σέ ένα ξηρό πηγάδι (φρέαρ), καί γι’ αυτό έμεινε γνωστός στήν ιστορία ως ο όσιος Ιωάννης ο εν τώ φρέατι. Σέ σχετικά νεαρή ηλικία, αφού έλαβε τήν ευχή τής μητέρας του, έφυγε στήν έρημο. Αργότερα, μέ τήν ευλογία τού Γέροντά του κατέφυγε στά ενδότερα τής ερήμου καί εκεί βρήκε ένα ξηρό πηγάδι γεμάτο σκορπιούς, φίδια καί διάφορα άλλα ερπετά. Προσευχήθηκε θερμά στόν Θεό καί κατέβηκε στό πηγάδι. Άγγελος Κυρίου τόν βοήθησε νά κατεβή καί μέ τήν Χάρη τού Θεού τά ιοβόλα θηρία δέν τόν πείραξαν. Εκεί παρέμεινε προσευχόμενος δέκα ολόκληρα χρόνια, μέχρι τήν κοίμησή του, καί ελάμβανε τροφή τήν οποία έδινε στόν Γέροντά του άγγελος Κυρίου.

Όταν ήλθε η ώρα νά καλέση ο Κύριος τόν όσιο Ιωάννη στάς αιωνίους μονάς, άγγελος Κυρίου οδήγησε τόν ερημίτη μοναχό Χρύσιο στό πηγάδι τού οσίου. Εκείνος τού εφανέρωσε τόν σκοπό τής επισκέψεώς του, ότι δηλαδή τόν έστειλε ο Κύριος γιά νά ενταφιάση τό ασκητικό σώμα του. Τότε ο όσιος βγήκε μέ θαυμαστό τρόπο από τό πηγάδι καί διηγήθηκε στόν Χρύσιο ότι η μητέρα του Ιουλιανή, η οποία έμεινε χήρα σέ νεαρή ηλικία, ήταν ευλαβής γυναίκα καί ανέθρεψε αυτόν καί τήν αδελφή του Θεμιστία «εν παιδεία καί νουθεσία Κυρίου», αλλά καί προφύλαξε τά παιδιά της από τούς διώκτες τών Χριστιανών. Καί παρά τό ότι ήταν πλούσια σέ υλικά αγαθά, εν τούτοις δίδαξε στά παιδιά της ότι ο αληθινός πλούτος είναι ο Χριστός, ο «πολύτιμος μαργαρίτης». Τέλος, τού μίλησε γιά τήν ζωή του μέσα στό πηγάδι, τό οποίο ήταν στήν πραγματικότητα γι’ αυτόν ο τάφος του, αλλά καί ο επίγειος Παράδεισός του.

Όταν ο όσιος Ιωάννης περάτωσε τόν λόγο του, εκοιμήθη ειρηνικά καί ο Χρύσιος ενταφίασε τό πολύαθλο σώμα του κοντά στό πηγάδι. Δίπλα στόν τάφο του εφύτεψε έναν φοίνικα καί τότε συνέβη τό εξής θαυμαστό γεγονός. Ο φοίνικας μεγάλωσε αμέσως καί έγινε τέλειο δένδρο, άνθισε καί έκανε καρπούς. Ο Χρύσιος όταν είδε τό θαύμα εδόξασε τόν Θεό, ο οποίος αντιδοξάζει αυτούς πού μέ τόν τρόπο τής ζωής τους γίνονται αιτία νά δοξάζεται τό πανάγιο όνομά Του. Καί ενώ προσευχόταν, πνεύμα Κυρίου τόν ήρπασε καί τόν έφερε στόν τόπο όπου ησύχαζε.

Ο βίος καί η πολιτεία τού οσίου Ιωάννου μάς δίνουν τήν αφορμή νά τονίσουμε τά ακόλουθα:
Πρώτον. Η άσκηση, η προσευχή καί η μετοχή στά Μυστήρια τής Εκκλησίας, κυρίως δέ στό Μυστήριο τής θείας Ευχαριστίας, είναι ο τρόπος ζωής πού διδάσκει η Ορθόδοξη Εκκλησία. Η άσκηση δέν είναι αυτοσκοπός, αλλά μέσον πού οδηγεί στόν σκοπό. Ο σκοπός τής ασκήσεως είναι η θανάτωση τού σαρκικού φρονήματος καί όχι τού ανθρωπίνου σώματος, η μεταμόρφωση τών παθών καί η εν Αγίω Πνεύματι γνώση τού Θεού καί η ένωση μαζί Του. Δηλαδή, οι άνθρωποι τού Θεού δέν είναι σωματοκτόνοι, αλλά παθοκτόνοι, επειδή τό σώμα δέν είναι κάτι τό κακό καί επομένως απόβλητο, δέν είναι η φυλακή τής ψυχής, αλλά είναι ο «ναός τού εν ημίν Αγίου Πνεύματος» καί «όστις τόν ναόν τού Θεού φθείρει, φθερεί τούτον ο Θεός». Επίσης, η άσκηση (νηστεία, αγρυπνία, γονυκλισίες κ.λ.π.) χωρίς τήν προσευχή δέν ωφελεί τόν άνθρωπο, επειδή διά τής προσευχής ανοίγεται η καρδιά καί εισέρχεται σέ αυτήν τό φώς τής Χάριτος τού Θεού. Άλλωστε, καί τά δαιμόνια αγρυπνούν καί νηστεύουν, αφού δέν έχουν σώμα, αλλά αυτό δέν τά ωφελεί επειδή δέν μετανοούν καί δέν προσεύχονται. Επομένως, η νηστεία χωρίς τήν προσευχή είναι «δαιμόνων εφεύρημα», κατά τόν άγιο Μάξιμο τόν Ομολογητή.

Υπάρχουν Χριστιανοί οι οποίοι συνηθίζουν νά νηστεύουν καθ’ όλη τήν περίοδο τής Μ. Τεσσαρακοστής, τήν οποία διανύουμε, χωρίς όμως νά προσεύχονται ή χωρίς νά αυξάνουν τόν χρόνο καί τήν ένταση τής προσευχής τους, αλλά καί χωρίς νά μετέχουν στίς ακολουθίες πού έχει ορίσει η Εκκλησία νά τελούνται κατά τήν περίοδο αυτή, όπως είναι τό Μ. Απόδειπνο, ο Μ. Κανών, η Προηγιασμένη θεία Λειτουργία, οι Χαιρετισμοί. Η εγκράτεια καί η νηστεία, όμως, δέν είναι δίαιτα γιά τήν απώλεια σωματικού βάρους, αλλά, σέ συνδυασμό μέ τήν προσευχή καί τήν αγάπη, αποτελούν μέσα θεραπείας τού ανθρώπου, γιά νά μπορέση νά βιώση τήν παρουσία τού Θεού ως φώς (Παράδεισος) καί όχι ως φωτιά (Κόλαση). Αλλά καί τά πνευματικά χαρίσματα χορηγούνται σέ αυτούς πού ζούν μέ άσκηση, καί προσευχή. Σέ ένα τροπάριο πού αναφέρεται στούς οσίους αναγράφονται μεταξύ τών άλλων καί τά εξής: «Νηστεία, αγρυπνία, προσευχή, ουράνια χαρίσματα λαβών». Βεβαίως, εννοείται εδώ καί η μετοχή στό μυστήριο τής θείας Ευχαριστίας, αφού νηστεύουμε καί αγρυπνούμε γιά νά κοινωνήσουμε. Άλλωστε, τό αποκορύφωμα τής αγρυπνίας είναι η θεία Λειτουργία.

Δεύτερον. Όταν ο άνθρωπος έχη μέσα του τήν Χάρη τού Αγίου Πνεύματος, τότε τόν σέβονται καί αυτά τά ιοβόλα θηρία καί κάθονται δίπλα του σάν άκακα αρνάκια. Όπως ο Προφήτης Δανιήλ, όταν ρίφθηκε μέσα στόν λάκκο μέ τά πεινασμένα λιοντάρια, έμεινε αβλαβής, τό ίδιο αβλαβής έμεινε καί ο όσιος Ιωάννης, όταν κατέβηκε μέσα στό ξηρό πηγάδι μέ τούς σκορπιούς καί τά φίδια. Η Χάρη τού Θεού καί η ευλογία τού Γέροντά του τόν φύλαξαν άτρωτο.

Πολλοί ασκητές έφθασαν σέ «ακραίες» μορφές ασκήσεως, αλλά τό έκαναν από μεγάλη αγάπη γιά τόν Θεό. Άλλωστε, η τέλεια αγάπη είναι ταυτόσημη μέ τήν θυσία καί όποιος τήν απέκτησε αυτός αποτελεί τήν μεγαλύτερη ευλογία γιά όλη τήν ανθρωπότητα, αφού προσεύχεται αδιάλειπτα γιά όλον τόν κόσμο. Καί επειδή η τέλεια αγάπη συνοδεύεται από τήν εσωτερική ειρήνη, γι’ αυτό καί κοντά του ειρηνεύουν χιλιάδες άνθρωποι, κατά τόν λόγο τού οσίου Σεραφείμ τού Σαρώφ.

Αυτό πού κατά πρώτο καί κύριο λόγο λείπει σήμερα από τήν σκληρή καί ταραγμένη εποχή μας είναι η αυθεντική αγάπη καί η εσωτερική ειρήνη, πού έχουν τήν δύναμη νά προσφέρουν στόν σύγχρονο πονεμένο άνθρωπο τήν γλυκύτητα τής στοιχειώδους ανθρωπιάς, τήν παρηγοριά, τό χαμόγελο καί τήν ελπίδα.

Ετικέτες: Ἀπὸ τὸ Ἁγιολόγιο τοῦ μηνὸς

  • Προβολές: 1448

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance