Ντίνου Μακρυγιάννη: Ο φλογερός επαναστάτης Ναυπάκτου και Άρτης Ιγνάτιος

Ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου καί Άρτης κατήγετο από τήν Λέσβο. Υπηρέτησε στήν Μητρόπολη Ναυπάκτου καί Άρτης από τόν Μάρτιο 1794 μέχρι τήν απομάκρυνσή του τό 1805. Πέθανε τό 1828.

"Υπήρξε λόγιος Ιεράρχης, συγγραφεύς καί ένας από τούς διαπρεπέστατους άνδρας τής προεπαναστατικής περιόδου μέ εξέχουσαν πατριαρχικήν δράσιν". Ήταν "ανήρ ευσεβεία καί αγαθότητι σεμνυνόμενος καί επί φιλομουσία καί φιλογενεία παρά πάντα άλλον διακρινόμενος".


Τόν Ιούλιο τού 1807, πού έγινε στήν Λευκάδα, καί συγκεκριμένα στήν τοποθεσία "Μαγεμένος", έξω από τήν πόλη κι αγνάντια στήν Ρούμελη μιά σπουδαία προεπαναστατική συνάντηση τών Κλεφταρματολών τής Ρούμελης καί τής Ηπείρου, ήταν παρών. Η συνάντηση έγινε μέ πρωτοβουλία τού Καποδίστρια, ο οποίος ήταν νεοδιορισμένος ως Έκτακτος Επίτροπος τής διοίκησης στήν Λευκάδα. Σκοπός τής συνάντησης ήταν νά διαπιστώση προσωπικά τίς δυνάμεις πού διέθεταν τά ένοπλα σώματα τής Δυτικής Ελλάδας καί τίς προοπτικές τών αρχηγών τους, ώστε νά υπάρξη ενότητα καί εύκολη κινητοποίησή τους. Ήθελε επίσης νά ξεχωρίση έναν αρχηγό τόν οποίο θά αναγνώριζαν όλοι καί θά τόν ακολουθούσαν.

Κεντρικά πρόσωπα τής συνέλευσης αυτής ήταν ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου καί Άρτης Ιγνάτιος, ο στρατηγός τού ρωσικού στρατού Εμμ. Παπαδόπουλος καί ο Καποδίστριας, ο οποίος αποτέλεσε τήν ψυχή καί τό κέντρο τών οπλαρχηγών, οι οποίοι έσπευσαν νά τόν βοηθήσουν. Τό προσκλητήριο μήνυμα τού Καποδίστρια έφτασε ως τήν τελευταία βουνοκορφή καί οι κλέφτες πού είχαν συνείδηση τής βαθύτερης καί ουσιαστικής αποστολής τους, ανταποκρίθηκαν κι έτρεξαν νά φτάσουν έγκαιρα στήν Λευκάδα σύμφωνα μέ τίς οδηγίες πού πήραν.

Οι οπλαρχηγοί πού πήραν μέρος στήν κλεφταρματολική συγκέντρωση ήταν οι εξής: Καραΐσκος Δημήτριος, Βαρνακιώτης Γεώργιος, Κατσαντώνης Αντώνης, Λεπενιώτης Κώστας (αδερφός τού Κατσαντώνη), Τζαβέλλας Φώτος, Μπότσαρης Κίτσος, Καλόγερος Χρηστάκης, Γρίβας Δράκος, Περραιβός Χριστόφορος, Μπότσαρης Νότης (αδερφός τού Κίτσου), Ζέρβας Νάστος, Δεσπότης Κώστας, Χορμόβας Κώστας, Δαγκλής, Καλόγερος Χρήστος, Γρίβας Γεώργιος (αδερφός τού Δράκου), Λεβεντάκης Απόστολος, Θωμάς Χρήστος, Γούστης Ιωάννης, Τσέλιος Αναστάσιος, Κουρούπης Ιωάννης, Κόγκας, Κατσιμπαλής, Νάστος, Τζίμας, Παντούλας, Τζίμας Διαμαντής, Τζονιός, Αποστόλης Κώστας, Χορμόβας Διαμαντής, Κοντσικόπουλος, Καστανάς Ιωάννης, Καλόγερος Τσάμης, Μπόδος Απόστολος καί Μπόδος Χρήστος. Επίσης έλαβαν μέρος καί οι: Αναγνωσταράς, Κολοκοτρώνης, Χρυσοσπάθης, Δημητρακόπουλος π. Φαρμάκης Ι., Σκυλοδήμος καί Κουμπάρης. Οι περισσότεροι από αυτούς υπηρετούσαν στόν ρωσικό στρατό καί παρευρίσκοντο στήν Λευκάδα επικεφαλής τών Ηπειρωτών, τών Σουλιωτών καί τών Ακαρνάνων. Υπό τήν αρχηγία τού Μητροπολίτου Ναυπάκτου καί Άρτης Ιγνατίου ήταν οι: Στράτος Κώστας, Στράτος Γεώργιος (αδερφός τού Κώστα), Πουλής Κων/νος, Κοντογιάννης Μήτσος μετά τού ανεψιού του Κοντογιάννη Γεωργίου, Μπουκουβάλας Ιωάννης καί Κολοβελώνης Ιωάννης.

Στίς παραμονές τής συνάντησης η προσέλευση τών κλεφταρματολών είχε πάρει πανηγυρικό χαρακτήρα. Τούς υποδέχονταν στό λιμάνι μέ πολλή φιλοφρόνηση ο στρατηγός Εμμ. Παπαδόπουλος καί ο Επίσκοπος Ιγνάτιος, ο οποίος τούς ευλογούσε καί τούς απηύθυνε θερμούς περιποιητικούς καί διάπυρους λόγους. Ιδιαίτερα η περιγραφή τής αφίξεως τού Κατσαντώνη είναι αδύνατον νά αποτυπωθή. Ολόκληρη η Λευκάδα τραγουδούσε τό καλωσόρισμα καί τά σπίτια είχαν γιορτή.

Ο Καποδίστριας παρέθεσε γεύμα στούς καλεσμένους στό οποίο παρακάθησε καί ο Μητροπολίτης Ιγνάτιος. Στήν συνέλευση αλλά καί στό συμπόσιο πού προηγήθηκε προσφώνησαν τούς καλεσμένους ο Καποδίστριας, ο οποίος τόνισε ότι η σάλπιγγα τής πατρίδας θά τούς καλέση πολύ γρήγορα νά χύσουν καί τήν τελευταία ρανίδα τού αίματος, ο Ιγνάτιος ο οποίος τούς επαίνεσε καί τούς ενέπνευσε θάρρος καί αντρεία εμψυχώνοντάς τους γιά τό τόλμημά τους καί ο στρατηγός Εμμ. Παπαδόπουλος, ο οποίος συγκινημένος είπε ότι χαίρεται πού η πατρίδα του ύστερα από τόσα χρόνια σκλαβιάς έχει τέτοιους πολεμιστές.

Γιά τήν εκλογή τού Κατσαντώνη ως αρχηγού προηγήθηκαν συναντήσεις τού Καποδίστρια, τού Ιγνατίου καί τού Παπαδόπουλου.
Όταν στήν συνέλευση προτάθηκε γιά αρχηγός ο Κατσαντώνης καί όλοι οι καπεταναίοι συμφώνησαν, ο Ιγνάτιος ο οποίος είχε κατασκηνώσει μεταξύ τών γενναίων παλληκαριών, πού υπερέβαιναν τούς τετρακόσιους, σηκώθηκε καί ευλόγησε τήν κλεφτοσύναξη, τόν Κατσαντώνη καί τά όπλα τους. Ακολούθησε ο όρκος τους μέ γυμνά τά σπαθιά τους νά πεθάνουν γιά τήν λευτεριά τής Ελλάδας καί πυρρίχιος χορός τόν οποίο έσυρε ο Ιγνάτιος. Έτσι έδεσε μεταξύ τους η επικοινωνία καί συνεννόηση γιά πλατύτερη συνεργασία καί προέκυψε αδελφικός σύνδεσμος όλων τών καπεταναίων τής Ρούμελης, τής Ηπείρου καί όχι μόνον.

Η αναγνώριση τού Κατσαντώνη από όλους τούς σημαντικούς κλεφταρματολούς τής Δυτικής Ελλάδας ως αρχηγού τών κλεφτών, φανέρωσε καί τήν ευρύτερη ακτινοβολία τής πολεμικής του δράσης, τών προσωπικών κατορθωμάτων του, αλλά καί γενικότερα τής προσωπικότητάς του.

Εκτός από τήν εκλογή τού Κατσαντώνη ως αρχιστρατήγου η συγκέντρωση τής Λευκάδας έπαιξε σπουδαίο ρόλο στήν καθολικότερη προετοιμασία τού εθνικού ξεσηκωμού, μεγάλωσε τό αίσθημα τής συνεργασίας καί σταθεροποίησε τήν αμοιβαία εμπιστοσύνη ανάμεσα στούς κλέφτες.

Ο Ιγνάτιος φανερά ευχαριστημένος από τήν εξέλιξη τής συγκέντρωσης καί τά αποτελέσματά της, τελειώνοντας η συνέλευση άρχισε νά αποχαιρετά έναν έναν όλους τούς οπλαρχηγούς, παρά τήν κλονισμένη υγεία του, η οποία εκείνον τόν καιρό είχε επιδεινωθή περισσότερο.

Μιά σημαντική επιτυχία γιά τήν Εκκλησία, τόν Ιγνάτιο προσωπικά, τήν Ναύπακτο καί τήν Ελλάδα.

(Πηγές: Δ. Σταμέλου, Κατσαντώνης, 1980 καί Χ. Δ. Χαραλαμπόπουλο. Συνοπτικό διάγραμμα γιά τήν συγγραφή τής Εκκλησιαστικής Ιστορίας τής Ναυπάκτου, 2000).