Γεγονότα καὶ Σχόλια: Κρίση, τοκογλυφία κι’ αυτοκτονίες - Πώς θ’ άλλαζαν οι καιροί

Κρίση, τοκογλυφία κι’ αυτοκτονίες

Διαβάζουμε στόν τύπο: «Τό πρώτο “κύμα” τών αυτοκτονιών... ήρθε κυρίως από επιχειρηματίες... [καί] τό “γενεσιουργό αίτιο” τής τραγικής εικόνας πού παρουσιάζει ο επιχειρηματικός κόσμος... ήταν “κυκλώματα τοκογλυφίας”, πού ενέτειναν τή δραστηριότητά τους από τήν στιγμή πού άρχισε νά κλείνη η στρόφιγγα τού τραπεζικού δανεισμού λόγω κρίσης» (Επενδυτής, 23.6.2012).

Η οικονομική κρίση τής χώρας καί η παρασιτική ανάπτυξη τής τοκογλυφίας καταστρέφουν τίς ζωές κάποιων ευάλωτων ανθρώπων καί αχρειώνουν τήν ανθρώπινη κοινωνία, η οποία εν πολλοίς έχει χάσει τόν προσανατολισμό της, έχει χάσει τά πνευματικά θεμέλιά της.  Κι όμως μέσα σ’ αυτό τό βαρύ κλίμα χρειάζεται νά γίνη μιά υγιής κίνηση ελπίδας. Νά ξανατονισθή η αξία τής ζωής, η ομορφιά της, τό νόημά της, πού δέν μπορούν νά ακυρωθούν από τούς διεθνείς ή τούς εγχώριους τοκογλύφους, από τήν αδηφαγία τής πλεονεξίας τους, αλλά ούτε καί από τήν εισβολή λογισμών απελπισίας, γιά πράγματα πού δέν μπορούν νά αντιμετρηθούν μέ τήν αξία τής ζωής.

Είναι πολύ σημαντικό νά θυμόμαστε τό αυτονόητο, ότι δηλαδή η ζωή μας καί ο κόσμος μέσα στόν οποίο ζούμε, μάς δόθηκαν, δέν τά επιλέξαμε. Μάς δόθηκαν ως δώρο τό οποίο αξίζει τήν αγάπη μας, μέ τό νόημα καί τήν προοπτική πού μάς αποκάλυψε γι’ αυτά ο Θεός τών Πατέρων μας, ο κατασκευαστής καί δωρητής αυτού τού ακατάληπτου δώρου. Γιά νά εδραιωθούν, βέβαια, μέσα μας τέτοιου είδους σωστικοί λογισμοί προϋποτίθεται κάποιος βαθμός πίστης σ’ αυτά πού δίδαξαν οι άγιοι Απόστολοι καί οι Πατέρες τής Εκκλησίας.

Αξίζει, πάντως, τήν ζωή μας νά τήν παίρνουμε στά σοβαρά, ει δυνατόν μέσα στό πνεύμα τής παντοκρατορικής αγάπης τού Θεού.

Πώς θ’ άλλαζαν οι καιροί

Είτε ομολογείται είτε όχι, μέσα σ’ όλους τούς ανθρώπους υπάρχουν κάποια ψήγματα θρησκευτικότητας, σέ πολλούς, βέβαια, μάλλον ακατέργαστα, ίσως μπλεγμένα μέ ποικίλες δεισιδαιμονίες ή πιθανώς αφυδατωμένα από τήν εμπλοκή τους σέ διάφορες ιδεολογίες. Τό θέμα καί τό πρόβλημα, πάντως, σ’ όλες αυτές τίς περιπτώσεις είναι η ακεραιότητα τής ανθρώπινης συνείδησης, τό κατά πόσο ο άνθρωπος θέλει απλώς νά βολευτή σέ συστήματα δεισιδαιμονιών καί νά διώξη από πάνω του τήν ευθύνη γιά τήν πορεία τής ζωής του ή έχει τήν διάθεση νά σταθή όρθιος «κατ’ ενώπιον Θεού», σηκώνοντας τήν προσωπική του ευθύνη, ζητώντας μέ αυτογνωσία καί ειλικρίνεια από Αυτόν τήν κραταιά συναντίληψη τής αγάπης Του.

Η αμερικανίδα συγγραφέας Μέριλιν Ρόμπινσον (προτεσταντικών προϋποθέσεων, αλλά μέ κριτική διάθεση απέναντί τους) σέ συνέντευξή της στήν Καθημερινή (27.5.2012), μεταξύ άλλων είπε: «Δέν είμαι βέβαιη ότι αποδέχομαι τή διάκριση θρησκευομένου καί μή. Γιά μένα, τό ερώτημα είναι ο βαθμός στόν οποίο οι άνθρωποι παίρνουν τίς ζωές τους στά σοβαρά καί τίς ζούν μέ περίσκεψη». Καί σέ άλλο σημείο υπογράμμισε: «Άν πράγματι σταματούσαμε νά καταχρώμεθα καί νά κακοποιούμε τόν κόσμο καί αλλήλους, θά άλλαζαν οι καιροί μας σέ μιά νύχτα. Θέλω νά επιστήσω τήν προσοχή στό πόσο όμορφα είναι όλα αυτά, ακόμη κι’ όταν μάς χαρίζουν λύπες καί δυστυχίες καί αποτυχίες».
Ώριμος λόγος, στόν αντίποδα τής τοκογλυφίας καί τών αυτοκτονιών.
π.Θ.Α.Β.

Ετικέτες: ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑ

  • Προβολές: 1202

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance