Γεγονότα καὶ Σχόλια: Καθύβριση τής ησυχίας - Ιερότητα καί ησυχία

Καθύβριση τής ησυχίας

Εφέτος, τήν επομένη τού Προφήτη Ηλία, ημέρα Σάββατο, τά μεσάνυκτα, ώρα στήν οποία οι Χριστιανοί πού δέν κοιμούνται επιθυμούν συνήθως νά κινητοποιήσουν τόν νού τους σέ κάποια πνευματική μελέτη ή προσευχή, ορισμένοι συμπολίτες μας από «σημείον υψηλόν» άνωθεν τού κεντρικού σώματος τής πόλεως τής Ναυπάκτου, θέλησαν «λαϊκώ τώ τρόπω» νά «αγρυπνήσουν» γιά νά «τιμήσουν», κατά τήν αντίληψή τους, ευωχούμενοι τόν Προφήτη Ηλία. Δέν σκέφτηκαν βέβαια ότι ο Προφήτης δέν αποδέχεται τέτοιου είδους τιμές, αφού αποτελεί σύμφωνα μέ τούς Πατέρες τής Εκκλησίας μας εραστή τής ησυχίας, πρότυπο τού ησυχαστικά προσευχόμενου ανθρώπου. Αυτό άλλωστε δείχνει η πολύ χαρακτηριστική εικόνα του.

Η «λαϊκή αγρυπνία» κράτησε μέχρι τό πρωΐ. Τά άσματά της ακούγονταν μέχρι καί λίγα λεπτά πρίν από τήν έναρξη τού Όρθρου τής Κυριακής. Στήν κυριολεξία καταδυνάστευαν τίς ακοές μας. Γι’ αυτό, παρά τήν ζέστη, τά παράθυρα έκλεισαν, αλλά καί πάλι ο κλέφτης θόρυβος ήταν μέσα. Η μουσική όσο ωραία καί άν είναι (τήν συγκεκριμένη, βέβαια, δέν μπορούμε νά τήν εντάξουμε σ’ αυτήν τήν κατηγορία), όταν παρακωλύη τόν αναγκαίο ύπνο, γίνεται αισθητή ως ενοχλητικός θόρυβος κι’ όταν, επίσης, σέ αντίθεση μέ τήν θέληση τών πολλών, τούς στερή τήν ομορφιά τής νυχτερινής ησυχίας, αντιμετωπίζεται ως ένας θρασύτατος κλέφτης.

Τό επόμενο Σάββατο βρεθήκαμε γιά τό μνημόσυνο προσφιλών προσώπων στήν Μακεδονία, στούς πρόποδες τού όρους Πάϊκο. Η νύχτα ήταν θαυμάσια, βυθισμένη στήν ησυχία. Ακούγονταν μόνον οι φυσικοί θόρυβοι τού βουνού, οι «μελωδίες» όσων εντόμων καί ζωντανών δέν κοιμούνται τήν νύχτα. Μπροστά μας απλωνόταν ο κάμπος τών Γιαννιτσών, τό βαθύπεδο τής Θεσσαλονίκης μέ χιλιάδες φώτα από τίς πόλεις καί τά χωριά τού πλούσιου κάμπου τής Κεντρικής Μακεδονίας. Ο θόρυβος όμως τών πόλεων δέν έφθανε σέ μάς. Ώσπου ξαφνικά άρχισαν τά όργανα κάποιου γάμου. Πιό κάτω απ’ τό σημείο πού βρισκόμασταν, στό χείλος μιάς ήμερης χαράδρας, σ’ ένα εξοχικό κέντρο, άνοιξαν τά μεγάφωνα στήν διαπασών, στραμμένα θαρρείς όλα πρός τά έξω, πρός τόν ήσυχο χώρο καί κόσμο τού βουνού.

Στήν κυριολεξία ήταν μιά καθύβριση τής ησυχίας τού βουνού, μιά καταρρύπωση καί καταβεβήλωση τής ιερότητας τής νύχτας τού Σαββάτου, εν αναμονή τού Όρθρου τής Κυριακής.

Ιερότητα καί ησυχία

Σέ μιά ενοριακή εκδρομή μας στήν Πάτμο, πρίν από αρκετά χρόνια, χαρήκαμε τήν ησυχία τής «Ιεράς Νήσου». Υπήρχε αυστηρή τήρηση όλων τών κανόνων πού απέρρεαν από τήν νομοθετική αναγνώριση τής Πάτμου ως «Ιεράς Νήσου». Θά αναφέρουμε μιά σημαντική λεπτομέρεια σχετική μέ τά όσα προηγουμένως σχολιάσαμε. Όλοι οι χώροι διασκέδασης (νεανικοί ή παραδοσιακοί) ήταν υποχρεωμένοι νά έχουν τέτοια ηχομόνωση, ώστε καί όσοι βρίσκονταν πολύ κοντά έξω από αυτούς νά μήν ακούνε τήν μουσική πού παιζόταν μέσα. Ο θόρυβος, δηλαδή, τής διασκέδασης περιοριζόταν σ’ αυτούς πού τόν επιθυμούσαν.

Η ιερότητα τής Πάτμου συνδεόταν από τόν νόμο (καί πιστεύουμε ότι καί μέχρι σήμερα στήν πράξη συνδέεται) μέ τήν εξασφάλιση τής απαραίτητης «ιεράς» ησυχίας γιά τούς προσκυνητές της, αλλά καί γιά τούς άλλους επισκέπτες της.
Ο σεβασμός στήν ησυχία είναι στοιχείο πολιτισμού καί δείκτης χριστιανικής πνευματικότητας.
π.Θ.Α.Β.

Ετικέτες: ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑ

  • Προβολές: 1272

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance