Εκκλησιασμός

τού Πρωτοπρ. π. Γεωργίου Δράγα

Δημοσιεύουμε κατωτέρω μερικά ενδιαφέροντα απομαγνητοφωνημένα αποσπάσματα από ομιλία τού Πρωτοπρ. π. Γεωργίου Δράγα, Καθηγητού στήν Θεολογική Σχολή Τιμίου Σταυρού Βοστώνης, σέ Εκκλησιαστική Σύναξη στήν Ναύπακτο (14-11-2011).

*

Ελλάδα καί Ορθοδοξία

π. Γεώργιος Δράγας Εάν γνώριζε κανείς τί αντιπροσωπεύει ο Δεσπότης, τί αντιπροσωπεύει η πατρίδα μας, η Εκκλησία μας, η Ελλάδα μας. Δέν είναι αυτό πού ακούμε στίς τηλεοράσεις γιά τόν σύγχρονο κόσμο καί τό πρόβλημα τό οικονομικό κλπ. καί ότι η Ελλάδα είναι στό στόχαστρο. Αυτό είναι τό στόχαστρο τής σημερινής κρίσεως, η Ελλάδα είναι στό στόχαστρο τής Εκκλησίας. Γιατί εδώ ζή πάλι η Ορθοδοξία. Εδώ γίνεται, όπως λέω στούς φοιτητές μου, εδώ γίνεται αγώνας γιά νά κρατήσης τήν ορθόδοξη πίστη, δηλαδή τήν χριστιανική πίστη, αυτή τήν πίστη τήν αγία, τήν αληθινή, τήν ορθόδοξη όπως τήν λέμε, γιατί είναι ορθόδοξη καί δέν είναι αιρετική.

Η αιρετική πίστις βγαίνει από τό αίρεσις, δηλαδή είναι ανθρωποκεντρική. Τί νομίζει ο άνθρωπος ότι είναι ο Χριστός, τί νομίζει ο άνθρωπος ότι είναι ο Θεός, γι' αυτό καί όλοι οι εκκομισκευμένοι μή Ορθόδοξοι πραγματικοί Χριστιανοί, λένε: πάτερ, εγώ έτσι τό βλέπω, εγώ πιστεύω σ' αυτό, εγώ πιστεύω σ'αυτό, τό εγώ προβάλλουν. Είναι η αυταρέσκεια, είναι ο εγωϊσμός, τό εγώ. Μά ακριβώς τό αντίθετο, πρέπει νά απεκδυθούμε τόν παλαιό άνθρωπο, τόν απατηλό, γιατί τό εγώ τό είπε πρώτος ο Σατανάς. Ο πρώτος άγγελος πού έφτιαξε ο Θεός, τό πρώτο τάγμα από τά δέκα τάγματα ξεκίνησε ακριβώς μ' αυτό καί τό αντικατέστησε ο άνθρωπος μές τή δημιουργία τόν Σατανά καί πήρε τήν θέση του τήν πρώτη, γιατί ένωσε καί τόν αόρατο κόσμο τών αγγέλων καί τόν ορατό ο άνθρωπος, καί είναι η κορωνίδα όχι μόνον τής ορατής, αλλά καί τής αοράτου δημιουργίας.

Αλλά καί ο άνθρωπος έπεσε μέ τήν ίδια, όπως λένε οι Πατέρες, επισπορά τού εχθρού, ο σπόρος τού εχθρού πού είναι: Γιατί νά μή είσαι σύ Θεός, γιατί νά μήν αποφασίσης εσύ γιά τή ζωή σου, αυτή η ζωή πού έχεις είναι δική σου. Μά δέν τήν έπλασες εσύ τή ζωή σου, κανείς δέν έπλασε τή ζωή μας, η ζωή μας είναι δωρεά, όχι απλώς τών γονέων μας, τού ίδιου τού Θεού.

Εκκλησιασμός-Σαραντισμός

Ο καλύτερος τρόπος γιά νά πλησιάσουμε τήν πίστη μας είναι οι θείες λειτουργίες, είναι οι ακολουθίες, αυτές οι ακολουθίες πού περιέχουν μέσα τους καί τήν πράξη καί τόν λόγο, αλλά καί τό μυστήριο τής πίστεως, δηλαδή τής αποκαλύψεως τού Θεού, τής ευλογίας, τής μεταδόσεως τής Χάριτός Του σέ μάς.

Λέω, λοιπόν, όταν βαφτίζεται κανείς ή όταν εκκλησιάζεται ένα μικρό παιδί, δέν ξέρω τί κάνετε εδώ οι ιερείς, πώς γίνεται ο εκκλησιασμός, δηλαδή σαραντίζει μιά γυναίκα, πώς τό κάνετε, εγώ σαραντίζω μέ έναν τρόπο πού δέν τόν κάνουν άλλοι ιερείς. Δέν θυμάμαι κιόλας εάν κάπου τό είδα ή εάν εγώ τό επενόησα. Πρίν καταλήξει η θεία Λειτουργία, στό τέλος τής θείας Λειτουργίας, μετά τήν οπισθάμβωνο ευχή, ζητάω από όλους νά περιμένουν δυό λεπτά πρίν κλείσουμε νά φέρουμε ένα καινούριο πρόσωπο πού ήρθε στή γή καί στήν Εκκλησία τήν μητέρα εκείνη νά εκκλησιαστή καί μαζί της καί τό παιδί. Καί γίνεται στό μέσον όλων, πρίν αποχωρήση ο κόσμος, πηγαίνω διαβάζω τίς ευχές στόν νάρθηκα, στό πίσω μέρος τής εκκλησίας, πίσω στόν ναό, γιά νά ακούσουν όλοι καί έχοντας τήν μητέρα μπροστά, καί γίνεται ο εκκλησιασμός.

Καί εκεί εξηγώ τό μεγάλο μυστήριο τής ζωής. Μέ 2-3 λόγια, ότι τόν άνθρωπο δέν τόν φτιάχνουν, όπως λέει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, οι γονείς, είναι οι γονείς οπωσδήποτε ο φορέας τής ύπαρξής μας, αλλά τής βιολογικής. Όπως καί τά ζώα είναι έμψυχα καί παίρνουν καί τό σώμα, τήν βιολογική ψυχή από τούς γονείς, έτσι καί οι άνθρωποι, κάθε ζωντανό πλάσμα. Αλλά ο άνθρωπος δέν έχει ψυχή μόνο ζωτική, έχει ψυχή λογική καί νοερά, δηλαδή είναι πραγματικός, έχει πραγματική ψυχή, έχει άλλες δυνάμεις, καί αυτές τίς δυνάμεις δέν τίς παίρνει από τούς γονείς, τίς παίρνει από τόν ίδιο τόν Δημιουργό. Καί κάθε φορά πού λέει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος γεννιέται ένα πρόσωπο, εκεί είναι ο ίδιος ο Χριστός μέσα στήν μητέρα, μέσα εκεί στό μυστήριο τής ζωής, πού πλάθεται η ζωή από ένα πάρα πολύ μικρό, ασήμαντο, όπως φαίνεται σέ μάς, μόριο καί όμως από αυτό βγαίνει ένας άνθρωπος πού αποτελεί τήν κορωνίδα τής φύσεως, πού κρύβει μέσα του όλο τό μυστήριο. Μάς λένε οι Πατέρες, όλοι οι Πατέρες χρησιμοποιούν τόν όρο, τό έχω βρή καί τό έχω διαπιστώσει, ο άγιος Μάξιμος Ομολογητής βέβαια είναι εκείνος πού τό χρησιμοποιεί κατά κόρον, ότι ο άνθρωπος είναι ο μικρός κόσμος πού κρύβει μέσα του όλον τόν κόσμο.
...

Όταν γίνεται εκκλησιασμός, όταν μάς παίρνη η μητέρα μας, ο πατέρας μας καί μάς πάη στήν Εκκλησία, εκεί διαλαλείται αυτό τό μυστήριο πού λέει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Η μητέρα μάς φέρνει, αλλά μαζί της υπάρχει καί μιά ψυχή πού τήν έπλασε ο Θεός. Καί η ψυχή αυτή η νοερά καί λογική είναι καθαρή, ανέπαφη.

Μάς έμαθαν νά λέμε ότι γεννιέται ο άνθρωπος αμαρτωλός, είναι αμαρτωλός, είναι η αμαρτία κάτι κληρονομικό πού δέν μπορούμε νά τήν αποφύγουμε; Αυτά λένε οι Δυτικοί. Η αμαρτία δέν είναι κληρονομική, τό προπατορικό αμάρτημα δέν είναι αυτό πού λένε οι Δυτικοί καί πού τό λένε πολλοί δικοί μας καί δέν καταλαβαίνουν τί είναι τό προπατορικό αμάρτημα. Τό προπατορικό αμάρτημα ήταν ότι απομακρύνθηκαν οι Πρωτόπλαστοι, οι πρώτοι άνθρωποι, από τό Θεό καί εκείνο πού κληρονομήσαμε ήταν η συνέπεια, ο θάνατος, η αποξένωση. Δέν χάσαμε όμως αυτό πού δίνει ο Θεός, συνεχίζει τήν δημιουργία καί δίνει αυτήν τήν ψυχή, η εμψύχωση τού εμβρύου μέ τή νοερά καί λογική ψυχή είναι έργο τού Θεού, όχι τών γονέων μας. Αυτό είναι ξεκάθαρο στήν Πατερική θεολογία.

Λοιπόν, τί γίνεται μέ μάς, μέ αυτήν τήν ψυχή πού κληρονομούμε; Εμείς οι άνθρωποι μέσα στόν κόσμο πού φτιάξαμε τόν άνθρωπο πού φέρνουμε στή ζωή πρέπει νά τόν πάμε στήν Εκκλησία νά τόν εκκλησιάσουμε, γιατί εκεί θά πάρη τήν θεία Χάρη. Τό εκκλησιάζουμε τό παιδί, εκκλησιαζόμαστε όλοι, αλλά μετά; Βαπτιζόμαστε, παίρνουμε τήν θεία Χάρη καί μετά; Τήν αγνοούμε. Μετά ο νούς μας, οι δυνάμεις αυτές οι μοναδικές πού έχουμε γιά νά ανδρωθούμε μέσα σ' αυτή τήν Χάρη, δηλαδή νά περάσουμε από τήν νηπιακή ηλικία στήν ηλικία τού τελείου ανθρώπου, νά μπορέσουμε καθώς μεγαλώνουμε νά μάθουμε πώς νά ενεργούμε σωστά, φυσικά, όπως ο Θεός μάς έπλασε, καί γενικά νά μπούμε μέσα σ' αυτή την επικοινωνία μέ τόν ίδιο τό Θεό, νά δούμε τό φώς τό άκτιστο τού Θεού πού ανοίγει τήν ψυχή μας. Καί μαζί μέ μάς καί τόν κόσμο ολόκληρο καί τό σώμα μας καί όλη τήν ύπαρξή μας, καί όλον τόν κόσμο, αφού ο άνθρωπος είναι η κορωνίδα τής κτίσεως, ο μικρός κόσμος πού κλείνει μέσα του όλον τόν κόσμο. Τό κάνουμε αυτό; Καί περνάει η ζωή μας μέ τίς μέριμνες τού κόσμου τούτου, χωρίς ποτέ νά μπούμε μέσα σ' αυτή τή χαρά, σ' αυτήν τήν πανδαισία πού μάς χαρίζει η Εκκλησία, πού μάς χαρίζει η Παράδοση.

Η χαρά τής Εκκλησίας

Δέν υπάρχει χαρά ούτε γνώση έξω από τήν Ορθόδοξη Εκκλησία, ούτε γιά τόν άνθρωπο ούτε γιά τόν κόσμο ούτε γιά τήν Εκκλησία ούτε γιά οτιδήποτε άλλο. Τήν χαρά αυτή καί τόν ενθουσιασμό καί τήν δύναμη τής ζωής πού κρύβουν όλα αυτά μέσα τους μάς τήν δίνει η Εκκλησία, μάς τήν δίνουν οι Πατέρες, η Ιερή Παράδοση τήν οποία έχουμε.

  • Προβολές: 800

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance