Εἰδήσεις - Φωτογραφικά στιγμιότυπα

 

 

«Η δυσπιστία (τής Αλβανικής Κυβέρνησης) δέν στρεφόταν ειδικά στό πρόσωπό μου, αλλά στό γεγονός ότι ορίσθηκε Πατριαρχικός Έξαρχος στήν Αλβανία Έλληνας Ιεράρχης. Τό θεώρησαν επικίνδυνο γιά τό Αυτοκέφαλο τής Ορθοδόξου Εκκλησίας τής Αλβανίας. Από τό 1922 είχε γίνει ένας σκληρός αγώνας εναντίον τών Ελλήνων Ιεραρχών εκ μέρους τών εθνικιστικών αλβανικών κύκλων. Μέ τήν ανακήρυξη τού Αυτοκεφάλου τής Ορθοδόξου Εκκλησίας τής Αλβανίας τό 1937 από τό Οικουμενικό Πατριαρχείο, ηρέμησαν τά πράγματα. Όμως, δυό χρόνια κατόπιν ήρθε η ιταλική κατοχή, μετά ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος, ο θρησκευτικός διωγμός από τό κομμουνιστικό κόμμα. Στά 80 χρόνια υπάρξεως τού Αλβανικού κράτους, ουσιαστικά μόνο δυό χρόνια (1937-1939) οι σχέσεις Οικουμενικού Πατριαρχείου καί Αλβανικής Εκκλησίας ήσαν αρμονικές. Γιά πολλές δεκαετίες καλλιεργήθηκε η αντίληψη ότι εχθρός τής Αλβανίας είναι η Ορθόδοξη Ελλάδα. Όταν λοιπόν ακούσθηκε ότι ορίσθηκε Έλληνας Ιεράρχης, γιά νά αναδιοργανώση τήν Ορθόδοξο Αυτοκέφαλο Εκκλησία τής Αλβανίας, πολλοί ανησύχησαν... Αλβανοί τής Αμερικής ανήκοντες στήν "Ορθόδοξη Αρχιεπισκοπή Αμερικής", σέ συνεργασία μέ Αλβανούς μουσουλμάνους, άρχισαν μιά εκστρατεία γιά νά ματαιώσουν τήν ενθρόνιση (2.8.92) μέ τό επιχείρημα ότι είναι άκρως επικίνδυνο νά τεθή επικεφαλής τής Ορθοδόξου Αυτοκεφάλου Εκκλησίας τής Αλβανίας Έλληνας Ιεράρχης. Τά συνθήματά τους δέν βρήκαν απήχηση στό ορθόδοξο πλήρωμα, αλλά τά εκμεταλλεύθηκαν ορισμένοι φανατικοί ανθελληνικοί κύκλοι μέ πρωτεργάτες μουσουλμάνους βουλευτές. Γιά τήν ανατροπή τού ήδη τετελεσμένου γεγονότος εκπονήθηκε σχέδιο γιά νά ακυρωθή η υπόσχεση πού είχε δοθή από τόν Πρόεδρο Μπερίσα καί νά ψηφισθή από τήν Βουλή νόμος, σύμφωνα μέ τόν οποίο οι επικεφαλής τών θρησκευτικών κοινοτήτων τής Αλβανίας θά πρέπει νά είναι Αλβανοί κατά τό γένος καί τήν υπηκοότητα. Ετοιμάσθηκαν διαδοχικά τρία νομοσχέδια, αλλά τελικά δέν ήρθαν πρός ψήφιση στήν Βουλή... Αποφασιστικό καί καθοριστικό ήταν τό ότι η συντριπτική πλειοψηφία τών Ορθοδόξων τής Αλβανίας, ανεξαρτήτως καταγωγής (Αλβανοί, Βλάχοι, Έλληνες, Σλάβοι), συσπειρώθηκαν γύρω από τόν Αρχιεπίσκοπο μέ συγκινητική αφοσίωση. Πρώτοι οι Ορθόδοξοι τής Κορυτσάς αυθόρμητα άρχισαν νά συλλέγουν υπογραφές υπέρ τής παραμονής τού Αρχιεπισκόπου καί τό παράδειγμά τους μιμήθηκαν οι Ορθόδοξοι καί άλλων πόλεων, ώστε ο αριθμός τους νά φθάση τίς 80.000. Η κίνηση αυτή αιφνιδίασε τήν κυβέρνηση καί ματαίωσε τά σχέδια τών προαναφερθέντων κύκλων»

(Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος, από τό βιβλίο «Στήν Αλβανία: Σταυρός καί Ανάσταση»).


Ένας αραβόφωνος από τήν κοινότητα Αντιοχειανών Ελληνο-ορθοδόξων (Rum Ortodoks) βρέθηκε σέ ένα μικρό χωριό στά βάθη τής Ανατολίας, τό Adιyaman. Bρήκε μία εγκαταλελειμμένη εκκλησία καί πήγε μέ συγκίνηση μέσα νά προσκυνήση. Kαθώς πήγε νά βγή από τήν χαλασμένη εκκλησιά αντίκρυσε έκθαμβος σαράντα περίπου ντόπιους νά τόν έχουν περικυκλώσει. Πάγωσε γιατί φοβήθηκε ότι θά τού κάνουν κακό. Bγήκε ένας πού φαινόταν αρχηγός καί τόν πλησίασε μέ μία παράξενη υποψία χαραγμένη στό πρόσωπό του: «Mπάς καί είσαι Ορθόδοξος;», τόν ρώτησε. Εκείνος δέν τό αρνήθηκε καί φοβισμένα απάντησε «Ναί, τί θέλετε;». Η απάντηση τού “αρχηγού” τόν άφησε κεραυνόπληκτο, αλλά καί γεμάτο συγκίνηση καί φόβο: «Δέν θά φύγης, άν δέν υποσχεθής ότι θά βρής τρόπο νά μάς βαφτίσης όλους!». Έτσι καί έγινε καί μάλιστα μετά τήν βάφτισή τους κάποιοι από αυτούς παρουσιάστηκαν στήν Διεύθυνση Tαυτοτήτων (Nufus Mudrlugu) τής περιοχής τους αποφασισμένοι νά δηλωθούν ως Xριστιανοί μέ τά νέα τους ονόματα. Πράγμα καί τό οποίο τελικά κατάφεραν. Aυτές οι βαφτίσεις δέν συνέβησαν μόνον εκεί. Eίναι ένα γενικότερο φαινόμενο πού οδηγεί πολλούς Tούρκους στήν Ορθοδοξία καί στό Oικουμενικό Πατριαρχείο. Οι Αντιοχειανοί Ορθόδοξοι τής Tουρκίας, μεγάλη καί παραδοσιακή κοινότητα πού έχει τίς ρίζες της στήν πρωτοχριστιανικη Εκκλησία τής ελληνιστικής Αντιοχείας, στίς τουρκικές ταυτότητες καταγράφονται ως «Rum» (Pωμιοί) ενώ όταν έρχονται εδώ στίς ελληνικές άδειες παραμονής –πού σπανιότατα εξασφαλίζουν– καταγράφονται ως Tούρκοι. Ο Σταύρος Kιλτσιξής (επί σειρά ετών διατελέσας πρόεδρος τού Συλλόγου Αντιοχειανών τής Aθήνας) έλεγε: «Στήν Tουρκία μάς λένε Pωμιούς καί εδώ μάς λέτε Tούρκους!»

(«Τρίτο Μάτι»).

  • Προβολές: 969

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance