Γεγονότα καὶ Σχόλια: Από τήν αρειανική κακοδοξία - Η νεοελληνική κακοδαιμονία

Από τήν αρειανική κακοδοξία

Κατά τήν ανάγνωση διαφόρων κειμένων στόν νού τού αναγνώστη σχηματοποιούνται, πολλές φορές, νοήματα παράλληλα πρός αυτά πού τού προσφέρει ο συγγραφέας. Αυτό είναι ένας πειρασμός ιδιαίτερα κατά τήν ανάγνωση ιερών κειμένων. Σύμφωνα μέ τόν άγιο Ιωάννη τής Κλίμακος, αυτός ο πειρασμός προσβάλλει τούς υπερήφανους, στούς οποίους υφηγείται ερμηνείες τών ιερών κειμένων περισσότερες ή καί διεισδυτικότερες από αυτές πού προσφέρουν οι άγιοι Πατέρες.

Θά αναφερθή στήν συνέχεια ένα τέτοιο παράλληλο νόημα πού σχηματοποιήθηκε κατά τήν ανάγνωση ενός κειμένου τού Μ. Αθανασίου. Δέν είναι κάποια δήθεν διεισδυτικότερη ή αντίθετη ερμηνεία από αυτές πού εκθέτει στό κείμενό του ο Μ. Αθανάσιος, αλλά είναι μιά εκτροπή τού λογισμού από τήν θεολογική ατμόσφαιρα στήν κοινωνιολογική, από τήν κριτική τών αρειανικών κακοδοξιών στήν αυτοκριτική τής νεοελληνικής κακοδαιμονίας, τής βασικής αιτίας τής σύγχρονης κρίσης.

Τά χωρία πού προκάλεσαν αυτήν τήν εκτροπή ήταν δύο παραθέματα από τήν Π. Διαθήκη, τά οποία απευθύνει ο Μ. Αθανάσιος στούς Αρειανούς. Τό πρώτο είναι από τόν προφήτη Ιεζεκιήλ: «σύ δέ εί άνθρωπος καί ου Θεός» (28,2) καί τό άλλο από τίς Παροιμίες: «μή παρεκτείνου πένης ών πλουσίω»(23,4).

Ο Μ. Αθανάσιος τά είπε αυτά στούς Αρειανούς, γιατί έδιναν δική τους σοφιστική ερμηνεία στά χωρία «Εγώ καί ο Πατήρ έν εσμέν» καί «εγώ εν τώ Πατρί, καί ο Πατήρ εν εμοί», η οποία οδηγούσε, άθελά τους, στό νά θεωρούνται οι άνθρωποι, ούτε λίγο ούτε πολύ, ομοούσιοι μέ τόν Θεό, δηλαδή κατ’ ουσίαν Θεοί. Έλεγαν ότι ο Υιός είναι ένα μέ τόν Πατέρα, όπως είμαστε εμείς ένα «εν τώ Υιώ», σύμφωνα μέ τό χωρίο «ίνα πάντες έν ώσι, καθώς σύ, Πάτερ, εν εμοί καγώ εν σοί, ίνα καί αυτοί εν ημίν έν ώσιν» (Ιωάνν. 17, 20-21). Ο Μ. Αθανάσιος αφού εξήγησε ότι εμείς είμαστε ένα «εν τώ Υιώ», όχι λόγω ομοουσιότητας, αλλά γιά «τά ρήματα» καί γιά «τήν δόξαν» Του πού μάς έδωσε, («τά ρήματα ...» καί «τήν δόξαν ήν δέδωκάς μοι δέδωκα αυτοίς, ίνα ώσιν έν καθώς ημείς»), στό τέλος δείχνοντας τήν κακοτοπιά στήν οποία έριχνε τούς Αρειανούς η ερμηνεία τους, αλλά πιό πολύ η αλαζονεία τους, τούς θύμισε τόν λόγο τού Προφήτη: «σύ δέ εί άνθρωπος καί ου Θεός» καί «μή παρεκτείνου πένης ών πλουσίω».

Η νεοελληνική κακοδαιμονία

Είναι πολύ σημαντικό νά γνωρίζουμε τά μέτρα μας. Δέν είμαστε θεοί γιά νά μετατρέπουμε τό χώμα σέ χρυσάφι ή από τήν πέτρα νά βγάζουμε νερό ή από τήν άγονη γή νά συλλέγουμε πλούσια σοδειά. Καί τό πιό σημαντικό καί ταιριαστό μέ τόν νεοελληνικό νεοπλουτισμό καί τήν στρεβλή ανάπτυξη τής οικονομίας μας, δέν μπορούμε νά ξοδεύουμε περισσότερα από όσα παράγουμε. Δέν μπορούμε νά ζούμε σάν πλούσιοι, χωρίς νά παράγουμε εγχώριο πλούτο.

Μάλλον μάς ταιριάζει ολόκληρος ο στίχος (23,4) από τίς Παροιμίες: «Μή απλώνεσαι καί μή αμιλλάσαι νά φθάσης τόν πλούσιο ενώ είσαι φτωχός. Απομάκρυνε τόν νού σου από αυτά». Άς ελπίσουμε ότι τώρα τόν απομακρύναμε.

Ετικέτες: ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑ

  • Προβολές: 1195

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance