Ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος γιά τόν Πατριάρχη Γεωργίας κ. Ηλία

Αποσπάσματα τού λόγου τού Οικουμενικού Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, κατά τό Πατριαρχικό Συλλείτουργο, στόν Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος Τιφλίδος, γιά τά 35 χρόνια τής Πατριαρχίας τού Πατριάρχη Γεωργίας κ. Ηλιού (13 Ιανουαρίου 2013).
*

"Καί φασίν τήν μέν δόξαν είναι τόν από τών πολλών έπαινον τό δέ κλέος, τόν από τών αγαθών έπαινον", διακηρύττει ο εορταζόμενος Μέγας Βασίλειος τής Καισαρείας (Εις τόν Προφήτην Ησαΐαν, κεφ. 10, P.G. 30, 544C).

Δόξα, λοιπόν, τώ Πατρί καί τώ Υιώ καί τώ Αγίω Πνεύματι επί τή τελεσθείση σήμερον Θεία Λειτουργία καί τή μεταλήψει τού Παναγίου Σώματος καί τού Τιμίου Αίματος τού Κυρίου εν τώ Ιερώ τούτω Ναώ τής Παναγίας Τριάδος, καί ο "κόπος όσιος καί ψυχωφελής, ουκ απολλύμενος, αλλά σωζόμενος, τηρούμενος εις ημέραν ανταποδόσεως δικαιοκρισίας Θεού", κατά τούς λόγους τού Οσίου Πατρός ημών Θεοδώρου, τού εν Κωνσταντινουπόλει, τού Στουδίτου.

Διότι καθ εκάστην Θείαν Λειτουργίαν μετέχομεν εις τό μυστήριον τού Σταυρωθέντος καί Αναστάντος Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ο Οποίος παρέχει τόν εαυτόν Του πάσιν ημίν διά τού Ποτηρίου τής αθανασίας, τής ζωής, καί γινόμεθα κοινωνοί τής δόξης καί τού κλέους τού Ενός Θεού.

Ουδείς έτερος λόγος ασφαλώς μάς ωδήγησε νά ευρεθώμεν σήμερον μαζί σας, αδελφοί καί τέκνα, παρά μόνον η επιθυμία καί η χαρά νά συμμετάσχωμεν εις τήν ευφροσύνην τής Αγιωτάτης Εκκλησίας τής Γεωργίας καί τής Υμετέρας προσφιλεστάτης καί πολυτιμήτου Μακαριότητος, Αδελφέ Πατριάρχα κύριε Ηλία, επί τή συμπληρώσει τριάκοντα καί πέντε ετών καρποφόρου καί μεστής έργων αγαθών, αλλά καί δυσχερειών καί περιπετειών, πρωθιεραρχικής Σας διακονίας...

Τιμώμεν, λοιπόν, σήμερον τό εύσημον καί ιστορικόν τούτο, θά ελέγομεν, γεγονός διά τό Πατριαρχείον καί τήν Χώραν, τόν κλήρον καί τόν λαόν τής Γεωργίας, καί τοιουτοτρόπως, όλοι μας, πνευματικοί καί εκκλησιαστικοί καί πολιτικοί ηγέται καί πιστοί, τιμώμεν τήν προσφοράν τού Πατριάρχου Ηλιού, τού "γνώμη ορθή" "ρημάτων τυράννων δυσσεβών καταπτύσαντος καρτερώς", ισχύν δέ λαβόντος παρά τού Ευεργέτου (Κυρίου) τούς παντοειδείς εκάστης εποχής "τυράννους ανδρείως" εκτρεψαμένου τού διακονήσαντος καί συνεχίζοντος νά υπηρετή τόν Κύριον καί τόν λαόν εν πιστότητι ως δεξιός οιακοστρόφος [...] Παρά τήν ημετέραν ανθρωπίνην αδυναμίαν καί ματαιότητα, εκτήσατε εν πίστει καί ελπίδι "υπομονήν καί πειρασμών καρτερίαν", προσδοκών Ανάστασιν καί "λύσιν τών δεινών". "Οίδε γάρ η αρετή γέρα χαρίζεσθαι κεκτημένοις αυτήν", ώ Μακαριώτατε καί περισπούδαστε Αδελφέ Πατριάρχα Ηλία. Διό καί ημείς, ενθυμούμενοι παραλλήλως τό τού ποιητού Κωνσταντίνου Καβάφη " Ο Εφιάλτης θά φανή στό τέλος, οι Μήδοι επί τέλους θά διαβούνε", επιλέγομεν μετά τού προστάτου Σας Προφήτου "Ζή Κύριος ο Θεός τών δυνάμεων", ο Θεός τού Ισραήλ καί τής Γεωργίας, ο "μόνος άγιος καί εν αγίοις αναπαυόμενος". Καί αληθώς "όπου Θεός ο ποθούμενος, κόσμος όλος καταπεφρόνηται", καί τό ποθείν τόν Θεόν καί διακονείν ανιδιοτελώς τόν συνάνθρωπον διά τής αγάπης καί μή αδικείν τόν πλησίον "ψυχής γενναίας καί φιλοθέου αντάξιον".

Διότι, τότε, κατά τάς αρχάς τής εορταζομένης επετείου, όσοι παρέμενον πιστοί εις τόν Χριστόν ήσαν αληθινοί ομολογηταί τής Ορθοδόξου πίστεως καί καθ ημέραν εκινδύνευον νά απολέσουν τά πάντα, κόπους, περιουσίαν καί αυτήν τήν ζωήν των, υφιστάμενοι παντοία δεινά καί ταλαιπωρίας καί κακουχίας καί βασανιστήρια καί μετατοπίσεις, δεχόμενοι συκοφαντίας ανηκούστους, γινομένας ατυχώς πιστευτάς "υπό τών ολίγων", καταληγούσας εις ταλαιπωρίαν, ενίοτε δέ καί εις πικρόν θάνατον. Καί ταύτα πάντα υπέμενον διά τόν Κύριον Ιησούν, διά τήν πίστιν εις Αυτόν, διά τήν Εκκλησίαν Του καί διά τόν συνάνθρωπον, τό δημιούργημά Του, τό οποίον τόσον εξηυτελίζετο καί ατυχώς καί εν ημέραις ειρήνης συνεχίζει νά ευτελίζεται, κυρίως υπό τών εν εξουσίαις όντων.

Καί εάν εγένοντο τά πάντα τότε διά νά λησμονηθή η πίστις εις τόν Θεόν καί η αγάπη πρός τόν άνθρωπον εις αυτήν τήν ηρωϊκήν καί μαρτυρικήν Χώραν, η Ορθόδοξος Εκκλησία τού Χριστού καθημαγμένη καί εσταυρωμένη, καί ως ο Κύριος "στίγματα καί μώλωπας" ενεγκούσα, "ύβριν ραπισμάτων" καρτερούσα καί "μακροθύμως φέρουσα εμπτύσματα" κατέδειξε καί τότε, αποδεικνύει καί σήμερον, ότι νικά τόν κόσμον, ουδέποτε νικάται, δέν γηράσκει, δέν κάμπτεται, αλλά συνεχίζει τήν διακονίαν τής σωτηρίας τού ευλογημένου τούτου Λαού δίδει ζωήν εις αυτόν, προσανατολισμόν εις τόν πολιτισμόν καί τήν ιστορίαν του, τόν τρέφει διά τού ουρανίου Άρτου τής Θείας Ευχαριστίας, τήν οποίαν τελεί καθ εκάστην εις τούς Ιερούς Ναούς, εις τάς Ενορίας καί εις τάς ιστορικάς Μονάς της, "υπέρ τής τού κόσμου ζωής" (Ιωάν. ς', 52).

Διά τούτο ακριβώς η Ορθόδοξος Εκκλησία είναι ξένη πρός τόν κόσμον, δέν είναι πολιτικόν ή οικονομικόν ή διαχειριστικόν σύστημα, είς ανθρώπινος οργανισμός, έν ίσως φιλανθρωπικόν σωματείον, είς σύλλογος ανθρώπων μέ κοινούς στόχους καί σκοπούς. Η Εκκλησία είναι μία μαρτυρία παράδοξος διά τούς ανθρώπους τής κάθε εποχής, διά τούς επιθυμούντας νά εύρουν τήν αλήθειαν, τούς καί "δεχομένους ακανθών στέφανον εκ παρανόμου χειρός". Η Εκκλησία μας συνεστήθη αφ' ής στιγμής "ο Λόγος σάρξ εγένετο καί εσκήνωσεν εν ημίν, καί εθεασάμεθα τήν δόξαν αυτού, δόξαν ως μονογενούς παρά πατρός, πλήρης χάριτος καί αληθείας" (Ιωάν. α', 14), διό καί ου σαλευθήσεται. Διότι, ο Κύριος, "μή ιδών εις πρόσωπον ανθρώπου, αλλ' επ' αληθεία τήν οδόν τού Θεού διδάξας" (πρβλ. Μαρκ. ιβ' 14) ανέλαβε τήν Εκκλησίαν καί τήν κατέστησε Θεανθρώπινον κοινωνίαν, αγιαστήριον αρετής καί τελειότητος, τό οποίον μάς ετοιμάζει διά τήν συνάντησίν μας μετά τού ζώντος Θεού.

...Η αδελφή Εκκλησία τής Γεωργίας, η οποία από πολύ ενωρίς εβίωσεν έντονον τήν παρουσίαν τού μαρτυρίου εις τήν πορείαν της, απέβλεπε πάντοτε ανά τούς αιώνας εις τήν Εκκλησίαν τής Κωνσταντινουπόλεως, διότι "η Εκκλησία εξαιρέτως αύτη τής Κωνσταντίνου παρά τάς άλλας τό ηκριβωμένον έχει καί καθαρόν καί ορθόν τής πίστεως Χριστού καί ακίβδηλον, καί τό τών θείων απαρχής παραδόσεων απαράθραυστον. Επειδή καί ευσεβεία συνέστη, καί ποιμένες εν αυτή ισαπόστολοι ώφθησαν? [...] καί παρά χριστιανών βασιλέων, Κωνσταντίνου τε καί λοιπών υπέρ Χριστού ζηλωσάντων, ωκοδομήθη τε καί πεφύλακται" (Αγίου Συμεών Θεσσαλονίκης, ένθ. αν., 277).

Ομού δέ αι δύο αδελφαί ημών Εκκλησίαι συντηρούνται καί αυξάνουν σήμερον, τεθεμελιωμέναι επί τήν Πέτραν, η οποία είναι ο Χριστός, ο Κύριος, ο Βασιλεύς τής δόξης. Εις επισφράγισιν τής ενότητος ταύτης, τό Οικουμενικόν Πατριαρχείον, καθ ό κέκτηται κανονικόν δικαίωμα, επί τών ημερών τού αμέσου προκατόχου ημών σεμνού Πατριάρχου Δημητρίου, απένειμε τήν αυτοκεφαλίαν εις τήν Εκκλησίαν Σας καί απέδωκε τήν Πατριαρχικήν αξίαν εις τόν Προκαθήμενον αυτής, τήν Υμετέραν Μακαριότητα καί τούς διαδόχους Αυτής, καί έθεσεν, η Κωνσταντινουπολίτις Εκκλησία, τό θεμέλιον διά νά πραγματοποιήση η Εκκλησία Σας μίαν νέαν αρχήν, μίαν νέαν εκκίνησιν, εις τήν πορείαν της εν τώ ιστορικώ γίγνεσθαι τής στρατευομένης επί γής Εκκλησίας, καί νά αυξηθή, νά προκόπτη περισσότερον, καί νά καλλιεργή τάς σωτηριώδεις εντολάς τού Κυρίου απροσκόπτως υπό τάς πλέον ευνοϊκάς διοικητικάς συνθήκας.

...Καλούμεθα νά δίδωμεν τήν ιδίαν μαρτυρίαν μιάς σταυρικής ζωής, τήν οποίαν ζήσατε Σείς, Μακαριώτατε Αδελφέ! Όμως ο Σταυρός τόν οποίον εβιώσατε τά τριάκοντα πέντε ταύτα έτη, ο Σταυρός τού Χριστού, υπήρξε γλυκύς, αγιαστικός, ζωοποιός. Άς συνεχίσωμεν, λοιπόν, Σείς καί ημείς, νά αίρωμεν τόν σταυρόν μας, όπως τόν εσήκωσαν οι αναρίθμητοι Άγιοί μας, τής Κωνσταντινουπόλεως καί τής Γεωργίας, ανά τούς αιώνας καί μέχρι τής σήμερον, οι καθοδηγηταί μας, τά αιώνια πρότυπα καί παραδείγματά μας: Η Αγία Ισαπόστολος Νίνα, η φωτιστής τής Γεωργίας, ο Όσιος Δαυϊδ τού Καρέτζι, η Αγία Μεγαλομάρτυς Κετεβάν, καί οι αναρίθμητοι Άγιοι, Όσιοι καί Δίκαιοι, οι οποίοι επάλαισαν καί ενίκησαν τά πάθη, τήν σάρκα, τόν κόσμον, τόν ίδιον τόν θάνατον, εν τή θνητή σαρκί αυτών, καθότι "ουκ έστιν ημίν η πάλη πρός αίμα καί σάρκα, αλλά πρός τάς αρχάς, πρός τάς εξουσίας, πρός τούς κοσμοκράτορας τού σκότους τού αιώνος τούτου, πρός τά πνευματικά τής πονηρίας εν τοίς επουρανίοις" (Εφεσ. ς',12-13).

..."Έστι", λοιπόν, "χάριτος στέφανος[...] δόξης, [...] ελπίδος. [...] Πάντα γάρ ταύτα ο στέφανος έχει, φιλανθρωπίαν, δικαιοσύνην, χάριν, δόξαν, ευπρέπειαν. [...] Έστι καί αφθαρσίας στέφανος" (Μ. Βασιλείου, Ομιλία εις τόν Ε' Ψαλμόν, P.G. 55, 70) τόν οποίον απονέμει ο "Ήλιος τής Δικαιοσύνης" εις τόν Οποίον εμπιστευόμενοι εαυτούς καί αλλήλους παρατιθέμεθα τήν "ζωήν καί τήν ελπίδα" ημών προσπαθούντες όση ημίν δύναμις, ως έπραξε καί συνεχίζει νά πράττη καί ο εν μέσω ημών "εν δόξη καί τιμή" ιστάμενος αδελφός ημών καί συλλειτουργός Πατριάρχης Ηλίας, ο οποίος καί αποτελεί τό κέντρον τού εορτασμού διότι "ειργάσθη, εκοπίασε καί ηγάπησε πολύ", διά τούτο καί στεφανούται μέ τήν αγάπην καί τήν εκτίμησιν όλων μας.

  • Προβολές: 1109

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance