Κώστα Παπαδημητρίου: «Τό χέρι τού Αγίου Πολυκάρπου στήν Αθήνα καί η εξαφάνισή του»

τού Κώστα Παπαδημητρίου, επ. Σχολικού Συμβούλου

(Δημοσιεύθηκε στήν εφημερίδα «Εμπρός» Ναυπάκτου, 22-3-2013)

Ξάστερο, γλυκό απόγιομα στό έβγα τού Φλεβάρη, ήταν βαθυγάλαζος ο ουρανός, σπίθιζε η ήλιος, σωστή ζαφειρόπετρα έλαμπε η πόλη τής Παλλάδας, η Αθήνα. Εκεί σέ μιά άκρη της, κοντά στά ριζώματα τού Υμηττού, βούϊζε ο τόπος. Μελισσολόϊ οι άνθρωποι στήν εκκλησία τής Αγίας Φωτεινής καί τό τεράστιο προαύλιό της. Σημαντικό γεγονός επρόκειτο νά συμβή. Ναί, έφτανε σέ λίγο τό αγιασμένο Χέρι τού Αγίου Πολυκάρπου, ιερό κειμήλιο τού μοναστηριού «ΠΑΝΑΓΙΑ ΑΜΠΕΛΑΚΙΩΤΙΣΣΑ - Ο ΑΓΙΟΣ ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΣ».

Δεξιὰ χεὶρ Ἅγίου ΠολυκάρπουΌχι χειροκροτήματα καί ιαχές στήν υποδοχή του, μόνο γονατίσματα καί σταυροκοπήματα καί ύστερα ευλαβικό προσκύνημα μέσα στήν εκκλησία. Πλήθη κόσμου επί οκτώ ημέρες, ψυχές κουρασμένες καί διψασμένες, παραδαρμένες από τήν τύρβη τής τρικυμισμένης της πρωτεύουσας, τής κοιλάδας αυτής τού κλαυθμώνος, πρόστρεχαν σάν διψασμένα ελάφια στόν Άγιο νά πιούν τό ζωοδόχο νερό τής παρηγοριάς, νά βρούν τό βάλσαμο τών παθών τους. Τό πίστευαν πώς ο Άγιος πού φιλοξενούσαν είναι τό αλεξικέραυνο τών κακών πού τούς μαστίζουν.

Καί έβλεπες γριούλες, γερόντους πονεμένους, πικραμένους καί απογοητευμένους, πού μέσα τους σάλευε ένα παράλογο πάθος, πού ο ασπασμός τού ιερού Χεριού τό έλιωνε καί τά χέρια τους έπεφταν άτονα, λύγιζαν τά γόνατά τους καί τά θολωμένα από τά δάκρυά τους μάτια μέ εκείνη τήν λατρεία, εκείνον τόν θαυμασμό, ανακατωμένο μέ ευλάβεια καί τρόμο, μάντευαν τόν ουρανό πάνωθέ τους. Κρεμούσαν τήν ύπαρξή τους από τήν σκέψη τής άλλης ζωής πού τήν ένιωθαν κοντά τους. Καί άλλοι νεώτεροι, άντρες καί γυναίκες, θαλλεροί νέοι καί ροδομάγουλες κοπέλες, συγχυσμένοι από τόν σκοτασμό τής άγνοιας τής χριστιανικής διδασκαλίας, αμίλητοι, πλησίασαν τό άγιο Χέρι, ενώ έφταναν στά αυτιά τους οι ψαλμοί καί οι προσευχές τών ιερέων καί ψαλτάδων, πού διέγραφαν τήν γήϊνη παρουσία καί τήν ουράνια μέθεξη τού Αγίου Πολυκάρπου καί ένιωθαν ελάφρυνση από ανία, μόχθο, αγωνία καί ολιγοπιστία.

Δίπλα μου παρακολουθούσα έναν παραπληγικό νέο σέ καροτσάκι. Μέ έναν παράξενο τρόπο ατένιζε τό Χέρι τού Αγίου Πολυκάρπου. Ο ανθρώπινος πόνος ολοζώντανος, η θλιβερή μελαγχολία βαθιά χαρούμενη στά μάτια του. Ένα πρόσωπο κουρασμένο, γερασμένο, μά καί φλογισμένο από λαχτάρα γιά χαμόγελο καί ελπίδα. Κάποτε αναλύεται σέ ένα σιωπηλό κλάμα καί ύστερα νά λάμπουν πάλι τά μάτια του, νά λάμπη πάλι τό πρόσωπό του καί νά σιγομουρμουρίζη μέ φωνή σιγανή καί καυτή (θεραπεύει γάρ αλάλους, παραλύτους συσφίγγει, τούς δέ τήν χείρα προσκυνούντας εκ τών κινδύνων απαλλάττει).

Παρέκει είναι συγκεντρωμένοι όσοι κατάγονται από τήν Αμπελακιώτισσα καί διαμένουν στήν Αθήνα. Ευλαβική καί αυτών η προσκύνηση. Εύκολα διέκρινε κανείς στό πρόσωπό τους κάποια υπερηφάνεια. Καί σέ κάθε ευκαιρία τήν εκδήλωναν: «Ναί, είμαστε οι προνομιούχοι, πού συγκατοικούμε μέ τό Χέρι τού Αγίου Πολυκάρπου καί τήν θαυματουργό εικόνα «ΠΑΝΑΓΙΑ ΑΜΠΕΛΑΚΙΩΤΙΣΣΑ». Είναι ένας τόπος ιδανικός γιά ηρεμία, περισυλλογή καί ανάταση ψυχής.
Οχτώ μέρες έμεινε τό Χέρι τού Αγίου στήν Αγία Φωτεινή. Χιλιάδες άνθρωποι τό προσκύνησαν. Καί όταν έφυγε τό αποχαιρέτησαν μέ δάκρυα. Άφησε σέ όλους παρήγορες ελπίδες. Υπάρχει πιό αποδοτικός τρόπος διδασκαλίας τής θρησκείας μας;

Αξίζουν θερμοί έπαινοι σ’ αυτούς πού συνετέλεσαν στήν πετυχημένη αυτή έξοδο τού Αγίου Λειψάνου: Στούς Μητροπολίτες Ναυπάκτου, Καισαριανής καί Βύρωνος κ.κ. Ιερόθεο καί Δανιήλ, τούς ιερείς καί ψάλτες τής Αγίας Φωτεινής καί ιδιαίτερα τόν π. Πολύκαρπο, τόν Ηγούμενο τού μοναστηριού τής Αμπελακιώτισσας, πού σήκωσε όλο τό βάρος αυτής τής προσπάθειας.
*
Δέν πέρασαν, δυστυχώς, πολλές μέρες καί η χαρά καί ο ενθουσιασμός έδωσαν τήν θέση τους στήν θλίψη καί τήν απελπισία. Τό θαυματουργό Χέρι τού προστάτη καί φρουρού τής Ναυπακτίας, Ιερομάρτυρος Πολυκάρπου, εξαφανίσθηκε μιά νύχτα από τό μοναστήρι τής Αμπελακιώτισσας.

Παναγία Αμπελακιώτισσα, Ἅγιος Πολύκαρπος καὶ ἡ συλημένη θήκη τοῦ λειψάνου του.Όλη η Ναυπακτία πενθεί. Ο Άγιος Πολύκαρπος είναι ο Άγιός μας, ο πατέρας μας, ο συμπαραστάτης μας στίς δύσκολες ώρες μας. Όταν στά δύσκολα χειμωνιάτικα αγριοκαίρια, εδώ στά κακοτράχαλα χωριά μας, χωρίς γιατρό καί συγκοινωνία, αρρωσταίναμε, στόν Άγιο Πολύκαρπο καταφεύγαμε. Όταν διάφορες συμφορές καί καταιγίδες έδερναν τόν τόπο μας, τόν Άγιο Πολύκαρπο προσκαλούσαμε γιά βοηθό μας. Κι όταν στά ξένα, κυνηγούσαμε τόν επιούσιο, μέ δυσκολίες καί αποτυχίες, «βόηθα μας, Άγιε Πολύκαρπε», ήταν η επίκλησή μας. Σέ δεκάδες αριθμούνται τά θαύματά του. Εξακόσια πενήντα χρόνια, γενιές καί γενιές μας είμασταν δεμένοι μαζί του. Καί τώρα μιά ιστορία εξήμισι αιώνων σβήνει, μιά φωτεινή δόξα τσαλαπατήθηκε. Κάποιοι ασυνείδητοι καί απάνθρωποι βεβήλωσαν τόν ιερό τόπο τού μοναστηριού τής Αμπελακιώτισσας. Έκλεψαν τό ιερό κειμήλιό του.

Καί άν κέρδιζαν τουλάχιστον κάποιον πακτωλό χρημάτων, ίσως νά είχαν κάποιο ελαφρυντικό από τήν κοινωνία. Τό ιερό αυτό κειμήλιο ούτε πουλιέται ούτε μεταβιβάζεται. Τήν θεϊκή καί ανθρώπινη κατάρα κέρδισαν. Οι τύψεις θά τούς κυνηγούν σ’ όλη τους τήν ζωή καί θά τούς αναθεματίζουν οι επερχόμενες γενιές. Ο Άγιος Πολύκαρπος δέν έπαθε τίποτα. Στόν ουρανό βρίσκεται κοντά στόν Θεό. Ούτε τού μοναστηριού μειώνεται η αγιότητα καί η αίγλη. Ο ιερός του χώρος έχει διαποτισθή από τήν αγιότητα τού Αγίου Πολυκάρπου καί θά παραμείνη πάντα άγιος. Στίς συνειδήσεις τών πιστών θά παραμένη ο συγκάτοικος τής Παναγίας Αμπελακιώτισσας.

Υπάρχει, βέβαια, καί ο δρόμος τής μετάνοιας καί επιστροφής τού αγίου κειμηλίου. Ο Θεός τά πάντα συγχωρεί.

  • Προβολές: 1612

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance