Γεγονός καὶ Σχόλιο: “Καποδίστριας ή Άγιον Όρος;”

Η εφημερίδα αυτή δεν έχει πολιτικό χαρακτήρα, απλώς σχολιάζει διάφορα επίκαιρα ζητήματα μέσα από την εκκλησιαστική προοπτική. Άλλωστε, έτσι δικαιολογείται και ο τίτλος της: “εκκλησιαστική παρέμβαση”. Μέσα στα πλαίσια αυτά πρέπει να δούμε και τα επόμενα.

Με αφορμή το σχέδιο “Καποδίστριας” γράφονται διάφορα άρθρα από τα οποία άλλα υποστηρίζουν τις συνενώσεις και άλλα εκφράζουν διάφορους προβληματισμούς πάνω στο σχέδιο αυτό. Τελευταία διάβασα μια άποψη στην “Ελευθεροτυπία”, του Περικλή Κοροβέση, που πρέπει να την προσέξουμε πάρα πολύ. Γράφει:

“Δεν υπάρχει καμμία αμφιβολία πώς η επαρχία ρημάζει. Τα χωριά ερημώνουν και εγκαταλείπονται. Ακόμα και σε περιοχές που το καλοκαίρι είναι γεμάτες ζωή, έστω και τουριστική, το χειμώνα είναι πόλεις - φαντάσματα. Περπατάς και είναι όλα κλειστά, λες και έχει πέσει πανούκλα. Κάτι πρέπει να γίνει λοιπόν. Και το σχέδιο “Καποδίστριας” παρουσιάζεται σαν σωτηρία. Αν ενωθούν διάφορες μικρές κοινότητες, φτωχές, θα μπορέσουν να απορροφήσουν τα κονδύλια των ευρωπαϊκών προγραμμάτων και θα γίνουν έργα υποδομής. Άρα, ό,τι έχουν διαμορφώσει η παράδοση, η ιστορία, οι θρύλοι, τα κάστρα και τα μοναστήρια που έχουν όνομα, ψυχή και κόκκαλα παππούδων, πρέπει να σβηστεί από τον χάρτη, γιατί δεν απορροφούν κονδύλια. Γιατί αυτό θα γίνει. Οι ειδικοί να ροφούν κονδύλια υπάρχουν”.

Δυστυχώς, ζούμε σε μια εποχή στην οποία κυριαρχεί πολύ το υλικό στοιχείο, αφού όλα προσδιορίζονται από τα οικονομικά μεγέθη, τον ωφελιμισμό και την χρησιμοθηρία. Ό,τι χρειάζεται και ό,τι ωφελεί έχει αξία, ενώ ό,τι δεν χρειάζεται και δεν ωφελεί έχει απαξία. Επομένως, επικρατεί η αντίληψη ότι πρέπει να κάνουμε τα πάντα για να απορροφήσουμε κεφάλαια. Γιατί, ό,τι δεν απορροφά κεφάλαια είναι καταδικασμένο να σβήση. Μέσα στην προοπτική αυτή δεν μπορεί να χωρέση ό,τι έχει σχέση με την παράδοση, την κληρονομιά, και δεν προσελκύει την προσοχή.

Βέβαια, υπάρχουν και λαμπρές εξαιρέσεις, τις οποίες συναντά κανείς στην ορεινή Ναυπακτία. Συναντά κανείς χωριά εγκαταλελειμμένα, αλλά σε αυτά βλέπει κανείς την φροντίδα και το ενδιαφέρον των Ναυπακτίων που ζουν σε όλα τα μέρη της γης, οι οποίοι φροντίζουν για τις Εκκλησίες, τα πατρικά τους σπίτια, τα κοιμητήρια, τις πλατείες. Μου έλεγε κάποιος: “κάνω ό,τι μπορώ για την ψυχή των γονέων μου”.

Το κείμενο όμως του πιο πάνω σχολιαστού έχει και μια άλλη αξιόλογη παράγραφο: “Αν η κυβέρνηση ενδιαφερόταν για την αυτοδιοίκηση, θα έπρεπε να θέσει προς συζήτηση το μοντέλο του Αγίου Όρους. Είναι η μόνη δημοκρατική κοινότητα που μας έχει μείνει”.

Υπάρχουν αξιόλογες μελέτες που αναπτύσσουν το πώς λειτουργεί το Άγιον Όρος, όπου φαίνεται όχι τόσο ο δημοκρατικός τρόπος διοικήσεως, αλλά ο ιεραρχικός. Ο κάθε μοναχός λειτουργεί ανάλογα με το χάρισμα που διαθέτει. Στο δημοκρατικό σύστημα διοικήσεως του Αγίου Όρους συνδέεται αρμονικά ο μεταμορφωμένος άνθρωπος με το σύστημα διοργανώσεως. Ούτε το σύστημα εξουθενώνει το πρόσωπο, ούτε ο κάθε άνθρωπος διαταράσσει ή καταλύει το σύστημα.

Είναι τιμή που έχουμε ένα τέτοιο σπουδαίο κέντρο στην χώρα μας, που είναι έκφραση του λεγομένου Βυζαντίου, δηλαδή της Ρωμηοσύνης, αρκεί να το γνωρίσουμε στο βάθος. Έτσι, λοιπόν, ο τρόπος διοικήσεως και κοινωνικής οργάνωσης του Αγίου Όρους πρέπει να γίνη μοντέλο για την διοργάνωση της κοινωνίας μας. Γιατί, πράγματι, το Άγιο Όρος “είναι η μοναδική δημοκρατική κοινότητα που μας έχει μείνει”.

Ν.Ι.

Ετικέτες: Γεγονὸς καὶ σχόλιο

  • Προβολές: 925

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance