Γεγονός καὶ Σχόλιο: Ψευτοδιλήμματα

 

Πολλές φορές βρισκόμαστε μπροστά σε διλήμματα, τα οποία όμως στην πραγματικότητα είναι ψευτοδιλήμματα, αφού μερικά από αυτά ξεκινούν από σκοπιμότητες αυτών που τα θέτουν. Πράγματι, πολλοί, προκειμένου να οδηγήσουν την σκέψη του ερωτουμένου σε κάποιο αποτέλεσμα, θέτουν ερώτηση που αναφέρεται σε δύο θέσεις, ώστε ο ερωτώμενος να καταλήξη σε μια από αυτές, που είναι ήδη προκαθορισμένες, χωρίς να αφήνουν δυνατότητα να εκφράση και μια τρίτη, πιο ώριμη σκέψη. Στην πραγματικότητα όσοι κάνουν τέτοιες προκατασκευασμένες ερωτήσεις “μπλοκάρουν” την ανθρώπινη σκέψη.

Παλαιότερα ένα τέτοιο δίλημμα αναφερόταν στην σχέση μεταξύ Επιστήμης και Θρησκείας, οπότε ο άνθρωπος έπρεπε να επιλέξη μια από τις δύο πραγματικότητες. Έτσι, εδημιουργούντο διάφορες αντιπαλότητες και φανατισμοί. Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι ότι πρέπει να επιλέξουμε μεταξύ των δυο αυτών πραγματικοτήτων, αλλά ότι μπορούμε να είμαστε επιστήμονες σε επιστητά πράγματα, και μπορούμε να είμαστε θεολόγοι σε θέματα που έχουν σχέση με τον Θεό.

Κατά καιρούς παρουσιάζονται και άλλα διλήμματα: “Είσθε υπέρ της αποποινικοποίησης των ναρκωτικών ή όχι;” Και εδώ πρόκειται για ένα ψευτοδίλημμα και ένα ψευτοπρόβλημα. Αντί οι άνθρωποι να αναζητήσουν την βαθύτερη αιτία της δημιουργίας του προβλήματος των ναρκωτικών και να την θεραπεύσουν, αντί να βρουν το γεγονός που κάνει τους νέους να αναζητούν την εξάρτηση από εξαρτησιογόνες ουσίες, θέτουν ερώτηση για την αποποινικοποίηση ή την απόρριψη των ναρκωτικών. Το πρόβλημα είναι πώς θα δημιουργήσουμε έναν άνθρωπο που να είναι ελεύθερος από εξαρτήσεις, ο οποίος δεν θα έχει ανάγκη να καταλήγη σε υποκατάστατα της ευτυχίας.

Άλλοτε γίνεται λόγος για υποκατάστατα των ναρκωτικών ουσιών και ερωτάται: “Είσθε υπέρ της μεθαδόνης ή κατά;” Και αυτό είναι ένα ψευτοδίλημμα και ψευτοπρόβλημα. Το θέμα δεν είναι ποιος θα χορηγή το ναρκωτικό, το κράτος ή το παρακράτος, αλλά πώς θα κάνουμε τους ανθρώπους να μην έχουν ανάγκη εξάρτησης.

Τελευταία παρουσιάστηκε ένας άλλος προβληματισμός: “Είσθε υπέρ των προγαμιαίων σχέσεων ή κατά;” Βέβαια, η Εκκλησία έχει μια συγκεκριμένη άποψη, την οποία βλέπουμε στην Αγία Γραφή, την θεολογία της Εκκλησίας, όπως εκφράζεται στο μυστήριο του γάμου και την διδασκαλία των αγίων Πατέρων, δηλαδή δεν υιοθετεί τις λεγόμενες “προγαμιαίες σχέσεις”. Η Εκκλησία έχει ένα υψηλό στόχο και ταυτόχρονα θεραπεύει τον άνθρωπο σε όποια κατάσταση τον συναντήση, χωρίς να καλύπτη ενοχές και να κάνη θεολογία των παθών. Αλλά τελικά πιστεύω ότι, όπως τίθεται το θέμα, εκφράζει μια προτεστάντικη αντίληψη. Ο άνθρωπος ή θα είναι πνευματικός μέχρι βαθειά την σάρκα του ή θα είναι σαρκικός μέχρι βαθειά την ψυχή του. Για παράδειγμα ένας άθεος μπορεί να είναι “ηθικός”, αλλά η ηθική του από άποψη Χριστιανική δεν έχει σημασία, ενώ ένας άλλος είναι δυνατόν να βρίσκεται στην μετάνοια του τελώνου και της πόρνης και να βρη τον προορισμό του. Το βαθύτερο πρόβλημα είναι πώς θα βοηθήσουμε τους ανθρώπους, και ειδικά τους νέους μας, να ωριμάζουν ψυχολογικά και πνευματικά και να υπερβαίνουν την αναγκαιότητα του ενστίκτου και να βιώσουν την ελευθερία του προσώπου. Η Εκκλησία δεν περιορίζεται σε μια απομονωμένη πλευρά της ζωής, αλλά αποβλέπει στο να θέση τον άνθρωπο στην πορεία της θεώσεως και, μέσα από αυτή την προοπτική, να αντιμετωπίζη όλα τα προβλήματα.

Αλλά δυστυχώς η σχιζοφρενική κοινωνία μας αναζητά ή δημιουργεί διαζευκτικές ερωτήσεις και εμπλέκει τους ανθρώπους στα ψευτοπροβλήματα και στα ψευτοδιλήμματα, αφήνοντας ανέγγιχτα τα μεγάλα θέματα της ζωής.

Ν.Ι.

Ετικέτες: Γεγονὸς καὶ σχόλιο

  • Προβολές: 980

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance