Γεγονός καὶ Σχόλιο: Πνευματική λεβεντιά

Γνωστός δημοσιογράφος (κ. Αντώνης Καρκαγιάννης) σε σχόλιό του, κατά την περίοδο της Τεσσαρακοστής, μεταξύ άλλων έγραφε και τα εξής:

“Επιτρέψτε μου να κάνω και μια ακόμη παρατήρηση, άσχετη με τα παραπάνω: Κουλτουριάρηδες, κουλτουρίζοντες και άλλοι ευσεβείς Αθηναίοι συνηθίζουν να παρακολουθούν τις ακολουθίες της Μεγάλης Εβδομάδος στο Μετόχι του Παναγίου Τάφου, στην Πλάκα. Εύγε! Μετά την ακολουθία, όμως, κατέρχονται λάβροι και κατακλύζουν τις γύρω ταβέρνες, όπου σε μέρες αυστηρής νηστείας και θείου πάθους, επιπίπτουν στην μπριζόλα, το λουκάνικο και τον μουσακά”.

Πρόκειται για μια πράξη την οποία βλέπουμε συχνά γύρω μας, και βέβαια δεν είναι προνόμιο μόνον των Αθηναίων. Προσλαμβάνουμε και δεχόμαστε από την Εκκλησία ό,τι μας βολεύει και αρνούμαστε εκείνα τα οποία δεν ικανοποιούν τα πάθη μας. Πράγματι, υπάρχουν άνθρωποι που μαγεύονται από το κατανυκτικό ύφος της Βυζαντινής Μουσικής, επιθυμούν την κατανυκτική ατμόσφαιρα των μικρών βυζαντινών Ναών με τον παραδοσιακό διάκοσμο, αποστρέφονται τους συγχρόνους Ναούς, με τα πολυποίκιλα και επιτηδευμένα αντικείμενα, επικρίνουν την παρουσία μικροφωνικών και μεγαφωνικών συσκευών, αλλά αυτό δεν έχει επιπτώσεις σε όλο το ήθος και την εν γένει συμπεριφορά τους, αφού δεν τηρούν το περιεχόμενο των εκκλησιαστικών ύμνων και τον σκοπό στον οποίο κατατείνουν όλες οι λειτουργικές τέχνες, που είναι η αναγέννηση των ανθρώπων.

Βεβαίως, χρειάζεται να πρσεχθούν οι Ναοί μας, ώστε να αντανακλούν το κατανυκτικό και ησυχαστικό πνεύμα της Ορθοδόξου πίστεως, πρέπει οι Ιερείς να δώσουν ιδιαίτερη προσοχή στον διάκοσμο των Ιερών Ναών και να προσέξουν το μέγεθος του ήχου, αλλά όμως παράλληλα πρέπει να προσέξουμε και όλες τις άλλες διατάξεις της Εκκλησίας, που αναφέρονται στην νηστεία, την προσευχή, την αγάπη, τον τρόπο ζωής.

Όταν κανείς αγαπά τις λειτουργικές Βυζαντινές εκκλησιαστικές τέχνες, αλλά δεν τηρεί τις “ασκητικές διατάξεις” της Εκκλησίας είναι ψευτοκουλτουριάρης. Όταν κανείς τηρεί τις τυπικές “ασκητικές διατάξεις”, αλλά δεν αγαπά την κατανυκτική ατμόσφαιρα της λατρείας και τον ευαγγελικό τρόπο ζωής, τότε δείχνει ότι είναι φαρισαϊστής. Όταν κανείς τηρεί όλα αυτά εξωτερικά, επιδερμικά και επιφανειακά, αφήνοντας ανέγγιχτο το βάθος της ψυχής του, είναι πουριτανός. Όπως επίσης πουριτανός είναι και εκείνος ο οποίος, επειδή όπως πιστεύει ο ίδιος, τηρεί όλες τις διατάξεις της Εκκλησίας, κατακρίνει τους άλλους, οι οποίοι από άγνοια ή αδιαφορία προσλαμβάνουν μερικά μόνον στοιχεία από την Παράδοση, έχοντας όμως την δυνατότητα κάποτε να προχωρήσουν βαθύτερα.

Το πράγμα όμως αυτό έχει και άλλες προεκτάσεις. Μερικοί Κληρικοί και λαϊκοί λειτουργούν ή λειτουργούνται κατανυκτικώτατα, μνημονεύοντας του ονόματος του Επισκόπου τους και της “εν Χριστώ αδελφότητος”, αλλά προ ή μετά την θεία Λειτουργία ζουν σαν να μην έχουν αδελφότητα, σαν να μην ανήκουν στην πνευματική οικογένεια της Εκκλησίας. Δηλαδή, η λειτουργική ατμόσφαιρα δεν επηρεάζει καθόλου την προσωπική και κοινωνική τους ζωή. Λειτουργούν κατανυκτικώτατα, αλλά στις ενέργειές τους εκφράζεται ο θηριώδης εσωτερικός τους κόσμος.

Απαιτείται πνευματική λεβεντιά και πνευματικό φιλότιμο.

Ν.Ι.

Ετικέτες: ΓΕΓΟΝΟΣ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΟ

  • Προβολές: 1140

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance