Μεγάλη Παρασκευή στην Ναύπακτο

Μεγάλη Παρασκευή στην ΝαύπακτοΗ Μ. Παρασκευή είναι η καρδιά του Εκκλησιαστικού έτους. Είναι η ημέρα κατά την οποία “ο την άβυσσον κλείσας νεκρός οράται...”. Είναι ημέρα λύπης και χαράς. Αυτή η φαινομενική αντίθεση φαίνεται καθαρά στο κοντάκιο του όρθρου του Μ. Σαββάτου: “... γυναίκες κλαίουσαι πικρώς και εκβοώσαι· τούτο το Σάββατον εστι το υπερευλογημένον...”. Ενώ κλαίνε πικρά, συγχρόνως ονομάζουν το Σάββατο υπερευλογημένο, “εν ω Χριστός αφυπνώσας, αναστήσεται τριήμερος”. Τί γλυκιά αλήθεια φράση. Πόσο ένδοξη και θριαμβευτική. Ο “Πρωτότοκος των νεκρών” δεν πέθανε· κοιμήθηκε, ώστε να μην υπάρχουν πια πεθαμένοι, αλλά κεκοιμημένοι, που αναμένουν την έκβαση της προφητείας: “τάδε λέγει Κύριος· ιδού εγώ ανοίγω τα μνήματα υμών και ανάξω υμάς εκ των μνημάτων υμών και εισάξω υμάς εις την γήν του Ισραήλ, και γνώσεσθε ότι εγώ ειμι Κύριος...”.

Αυτή η ατμόσφαιρα της χαρμολύπης και αυτή η θεολογία έχει διαποτίσει την λειτουργική παράδοση των ημερών και έχει επηρεάσει βαθειά το φιλακόλουθο πλήρωμα της Εκκλησίας μας.

“Ο θάνατος του Χριστού κτυπά τις ευαίσθητες καρδιές των ανθρώπων”, παρατήρησε ο Σεβασμιώτατος το βράδυ της Μ. Παρασκευής στην πλατεία του λιμανιού της Ναυπάκτου. Μπροστά του υπήρχε πλήθος κόσμου, Ναυπάκτιοι και ξένοι, οι οποίοι συμμετείχαν στην λιτανεία του Επιταφίου, αφού προηγουμένως οι περισσότεροι απ’ αυτούς είχαν σιγοψάλει τα εγκώμια σε κάποια από τις Εκκλησίες της πόλης.

Μεγάλη Παρασκευή στην Ναύπακτο“Ο θάνατος του Χριστού κτυπά τις ευαίσθητες καρδιές των ανθρώπων. Μπορούμε αυτό να το δούμε μόνον από μια πλευρά. Σήμερα επικρατεί το σύνθημα “ο θάνατός σου ζωή μου”. Στις σύγχρονες κοινωνίες επικρατεί ο ατομικισμός, η ιδιοτέλεια, οι σκοπιμότητες, το συμφέρον, ο αριβισμός. Επιζητούν οι άνθρωποι τον θάνατο του άλλου, ώστε να ζήσουν αυτοί.

”Ο Χριστός άλλαξε τα δεδομένα, έδωσε άλλο προσανατολισμό. Δεν λέγει “ο θάνατός σου ζωή μου”, όπως θα το έλεγαν όλοι οι άλλοι θρησκευτικοί αρχηγοί, που εκμεταλλεύονται τον λαό και τον μαζοποιούν, αλλά λέγει “ο θάνατός Μου ζωή σου”. Αυτός πέθανε άδικα για να μας διακιώση.

”Μέσα από το πρίσμα αυτό πρέπει να δούμε αυτές τις εκδηλώσεις. Όχι απλώς σαν φολκλορικές εκδηλώσεις συναισθηματικού περιεχομένου, αλλά ότι μας δίνουν ένα πρότυπο ζωής και προσφοράς, ένα ήθος ηγεσίας. Να λέμε πρώτα εμείς οι Κληρικοί έπειτα οι άρχοντες, όπως ο Χριστός: “ο θάνατός μου ζωή σου”. Να εργαζόμαστε πέρα από ατομικές επιλογές και συμφέροντα για το καλό του άλλου, της κοινωνίας....”

Στο τέλος ο Σεβασμιώτατος ευχήθηκε: “Ο Θάνατος του Χριστού να γίνη ζωή μας ώστε και η δική μας ζωή να προσφερθή για τους άλλους...”.

Πρέπει δε να πούμε ότι η περιφορά του Επιταφίου στην Ναύπακτο είναι από τις πλέον γραφικές, αλλά και φαντασμαγορικές. Γι’ αυτό άλλωστε μεταξύ των εορταζόντων την ημέρα αυτή στην Ναύπακτο συχνά είναι και επίσημοι άρχοντες της πολιτείας. Φέτος την περιφορά του Επιταφίου ακολούθησε και ο Υπουργός Εθνικής Οικονομίας κ. Γιάννος Παπαντωνίου.

Μεγάλη Παρασκευή στην ΝαύπακτοΑπό τον Επιτάφιο του Νεοχωρίου

“Ενώ κτυπούσαν οι καμπάνες για την ακολουθία των Παθών του Κυρίου μας, το ηλεκτρικό ρεύμα διεκόπη. Οι παλιοί θυμήθηκαν τα δικά τους χρόνια χωρίς ρεύμα και οι νεώτεροι έζησαν μία πρωτοφανή εμπειρία. Ο κάθε εκκλησιαζόμενος με το κεράκι στο ένα χέρι και στο άλλο το έντυπο με τα εγκώμια προσπαθούσε να σιγοψάλη και να ακολουθή τον Ιερέα και τους ψάλτες, καθώς και την χορωδία των μικρών κοριτσιών που και αυτοί έβλεπαν με το κεράκι τους. Η ατμόσφαιρα αυτή πράγματι ήταν πρωτοφανής και κατανυκτική και ταίριαζε απόλυτα και με την ακολουθία της ημέρας. Πολλοί ήταν εκείνοι που εξέφρασαν την επιθυμία κάθε χρόνο η Μ. Παρασκευή να είναι σαν κι’ αυτή που περάσαμε, χωρίς πολυελαίους, χωρίς μικρόφωνα, χωρίς φώτα, αλλά μόνο με το κεράκι στα χέρια, όπως κάποτε ψαλόταν αυτή την ημέρα η Ακολουθία του Επιταφίου.

Είτε έτσι είτε αλλιώς μακάρι να ζούμε πραγματικά και εμείς τα άγια και σεπτά Πάθη του Κυρίου μας.”

π.Ν.Σ.Μ.

  • Προβολές: 943

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance