Ομιλία κατά την αγρυπνία της πανηγύρεως των Αθωνιτών Πατέρων

Ομιλία κατά την αγρυπνία της πανηγύρεως των Αθωνιτών Πατέρων στην Αδελφότητα των Δανιηλαίων την 21 Ιουνίου 1998

Με τους Αθωνίτας Πατέρας

του Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου

Αισθάνομαι ιδιαίτερη τιμή και συγκίνηση, διότι αξιώθηκα από την Κυρία Θεοτόκο και τους αθωνίτας αγίους Πατέρας να αγρυπνήσω με τους απογόνους των μεγάλων αυτών αγιορειτών Πατέρων, στην Αδελφότητα των Δανιηλαίων και να αισθανθώ την γλυκύτητα της ερήμου, αλλά και την τραχύτητα της ευαγγελικής ζωής, δηλαδή της ζωής της μετανοίας.

Συνεχόμενος από φόβο και τρόμο, διότι αξιώνομαι να ομιλήσω μπροστά σε Πατέρας που ζουν την πράξη και την θεωρία, την νήψη και την προσευχή, την αγάπη και την ησυχία, θα ήθελα να μου επιτραπή να υπογραμμίσω τρία μόνον σημεία, έκφραση της αγάπης μου προς το Άγιον Όρος και την Παράδοση της Εκκλησίας μας.

Πρώτον. Με ευγνωμοσύνη πολλή αναμιμνήσκομαι της Αδελφότητος των Δανιηλαίων, που έχει την ρίζα της σε μια μεγάλη πατερική φυσιογνωμία, τον αείμνηστο Γέροντα Δανιήλ και ακολούθησαν και άλλοι, όπως ο αξιοσέβαστος σε μένα Γέροντας Γερόντιος, τον οποίον αγάπησα πολύ, και όταν ως φοιτητής και Κληρικός αργότερα τον συναντούσα, στεκόμουν μπροστά του με ιερό δέος. Με καθήλωνε η ιλαρότητα και γλυκύτητά του, η σοφία και η διακριτικότητά του.

Ευχαριστώ θερμότατα και ευγνωμονώ τους Πατέρας της Αδελφότητος ταύτης για την μεγάλη τους προσφορά στην Εκκλησία του Χριστού, με την παρουσία τόσο μεγάλων Πατέρων που αγιάσθηκαν στον χώρο αυτόν και βοήθησαν και άλλους για τον αγιασμό, με την αβραμιαία φιλοξενία, που προσέφεραν σε χιλιάδες προσκυνητές, όπως και σε μένα τις τόσες φορές που επισκεπτόμουν και αισθανόμουν άνεση και ξεκούραση, με την κατανυκτική, αλλά και ανδροπρεπή μουσική, η οποία είναι απόσταγμα ευσέβειας, αλλά και αγρυπνίας, έχει μέσα της το αγιορείτικο ήθος, που είναι ένα κράμα καθάρσεως και αγρυπνίας, νήψεως ψυχικής και ασκήσεως σωματικής, την οποία μουσική δεν μπορούν να αποδώσουν οι κοσμικοί ψάλτες ακριβώς, γιατί δεν διαθέτουν αγιορείτικο κόκκαλο. Τους ευχαριστώ για την διακονία την οποία προσέφεραν και εξακολουθούν να προσφέρουν στα ερημικά πτηνά του ουρανού, τους ερημίτας που ακολούθησαν “οδούς σκληράς”. Ευχαριστώ και για την βοήθεια που προσέφεραν και σε μένα, αν και ανάξιος και μη ανταποκρινόμενος σε αυτήν την μεγάλη δωρεά. Αισθάνομαι, πραγματικά, ότι από τότε που για πρώτη φορά ήλθα στο Άγιον Όρος, άνοιξαν τα μάτια μου και γκρεμίστηκε όλη η σχολαστική θεολογία και οι αντορθόδοξες θεωρίες.

Δεύτερον. Το Άγιον Όρος είναι πράγματι χώρος ιερός. Ο Άθωνας ανέδειξε αγίους Πατέρας και Ομολογητάς της πίστεως, τους οποίους εορτάζουμε σήμερα. Από τον όσιο Πέτρο τον Αθωνίτη μέχρι τις ημέρες μας ο Άθωνας είναι χώρος ζωής, προσφέρει ζωή, γεμίζει τον Παράδεισο. Είναι τόπος αγιάσματος, τα άγια των αγίων της Ορθοδόξου θεολογίας μας. Εδώ έζησαν οι θεούμενοι, αυτούς τους οποίους ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος αποκαλεί “διαβεβηκότες εν θεωρία”. Έζησαν και αγίασαν Πατριάρχες, Επίσκοποι, Ισαπόστολοι, Μάρτυρες, Όσιοι και γενικά Προφήτες, που έβλεπαν από την ζωή αυτή την Βασιλεία των Ουρανών. Το Άγιον Όρος είναι η πνευματική μήτρα μέσα στην οποία το Άγιο Πνεύμα συνέλαβε και κατήρτισε αγίους, όπως ψάλλουμε στους αναβαθμούς: “Αγίω Πνεύματι προσπηγάζει πάσα σοφία, ένθεν χάρις Αποστόλοις και τοις άθλοις καταστέφονται μάρτυρες και προφήται ορώσιν”.

Τρίτον. Όλο το Άγιον Όρος είναι ένας τόπος ησυχίας, νήψεως και προσευχής. Όταν για πρώτη φορά ερχόμουν στο Άγιον Όρος, το 1966, στο καραβάκι που μας έφερνε από την Ουρανούπολη στην Δάφνη, έβλεπα αμήχανα τα Μοναστήρια και τα κελλιά, την φύση του Αγίου Όρους, τους μοναχούς στο καραβάκι να “τραβάνε” κομποσκοίνι, με την αεικίνητη στάση και την στάσιμη κίνηση. Δεν μιλούσα καθόλου. Κάποιος δίπλα μου, που είχε επισκεφθή πολλές φορές το Άγιον Όρος, είπε μια φράση, ξεναγώντας μερικούς άλλους: “Κάθε βράδυ από τις 2 η ώρα όλος αυτός ο τόπος που βλέπετε πυρπολείται, καίγεται από τις προσευχές των Πατέρων”. Αυτή η εικόνα δεν έφυγε ποτέ από τον νού μου. Και όταν σκέπτομαι το Άγιον Όρος, το σκέπτομαι μέσα σε μια φωτιά, καταφλεγόμενο και μη καιόμενο, διότι εκφράζει το μυστήριο της θεώσεως του ανθρώπου.

Όμως έκφραση της βαθυτάτης ησυχαστικής ζωής που βιώνεται από τους Πατέρας σε όλα τα μέρη του Άθωνος είναι η έρημος. Η έρημος είναι η πραγματική κοινωνία του Θεού και του ανθρώπου, εδώ εκφράζεται ο λόγος της ιεράς Αποκαλύψεως: “ιδού η σκηνή του Θεού μετά των ανθρώπων” (Αποκ. κα’, 3). Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, όπως και όλοι οι άγιοι Πατέρες, αγάπησε τόσο πολύ την έρημο, ώστε να κατηγορήση τους φίλους του λέγοντας: Είσθε “ταχείς εις το τυραννήσαι και της ημετέρας ακροπόλεως (καταφύγιον) αποσπάσαι της ερημίας, ήν εγώ πάντων μάλιστα ησπασάμην, και ως συνεργόν και μητέρα της θείας αναβάσεως, και θεοποιόν, διαφερόντως ηγάσθην τε και παντός του βίου προεστησάμην”.

Οι Αθωνίτες Πατέρες, ιδιαιτέρως οι ερημίτες, εκφράζουν τον αληθινό μοναχισμό, που διαφέρει σαφώς από τον λεγόμενο φράγκικο μοναχισμό, αφού εφαρμόζουν τους λόγους του αγίου Ιωάννου του Σιναΐτου:

“Μοναχός εστι, βία φύσεως διηνεκής, και φυλακή αισθήσεων ανελλειπής.

Μοναχός εστιν, ηγνισμένον σώμα, κεκαθαρμένον στόμα, και πεφωτισμένος νούς.

Μοναχός εστι, κατώδυνος ψυχή, εν διηνεκεί μνήμη θανάτου αδολεσχούσα, εγρηγορυίά τε και υπνώττουσα”.

Αγαπητοί Πατέρες,

Αισθανθήκαμε απόψε την παρουσία των Αθωνιτών Πατέρων, των Πατριαρχών, Επισκόπων, Ισαποστόλων, Μαρτύρων, Οσίων να μας παρηγορούν και να μας ενισχύουν στον αγώνα της θεοποιού ζωής, της καθάρσεως, του φωτισμού και της θεώσεως. Αυτοί από το κατ’ εικόνα έφθασαν στο καθ’ ομοίωσιν, αφού, όπως λέγει ο άγιος Διάδοχος ο Φωτικής, επιζωγράφησαν επάνω στο κατ’ εικόνα το καθ’ ομοίωση. Αυτοί έζησαν στην ζωή τους την μυστηριώδη ένωση φύσεως και χάριτος. Αυτοί ακολούθησαν και έζησαν την λεγομένη υποστατική αρχή. Αυτοί γνώρισαν πολύ καλά τις μεθοδείες του διαβόλου και τις αντιδράσεις της σαρκός. Γνώρισαν πώς η φύση η ανθρώπινη ως φθαρτή και θνητή αντιδρά στην θέωση και τον αγιασμό, αλλά όμως έζησαν το “δει το φθαρτόν τούτο ενδύσασθαι αφθαρσίαν και το θνητόν τούτο ενδύσασθαι αθανασίαν” (Α’ Κορ. ιε’, 53).

Και μείς που ζούμε με την φθαρτότητα και την θνητότητα, που στενάζουμε διότι “ο έτερος νόμος εν τοις μέλεσιν” ημών αντιστρατεύεται τον νόμον του νοός ημών και μας αιχμαλωτίζει εις τον νόμον της αμαρτίας, και καθημερινώς φωνάζουμε “ταλαίπωρος εγώ άνθρωπος! τις με ρύσεται εκ του σώματος του θανάτου τούτου” (Ρωμ. ζ’, 23-24), προστρέχουμε στους αγιορείτας Πατέρας και τους ζητάμε βοήθεια και προστασία. Γιατί ο λόγος του Αββά Ησαΐου είναι πολύ εκφραστικός: “Αγάπησον τους αγίους ίνα ελεηθής δι’ αυτών”. “Πόθησον τους αγίους ίνα ο ζήλος αυτών καταφάγη σε”.

Εύχεσθε να με ελεήση ο Θεός και να με καταφάγη ο ζήλος των αγίων Πατέρων και μάλιστα των Αθωνιτών Πατέρων.

Μαζί με τον άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη αναφωνώ:

“Ω πληθύς οσίων ηγιασμένη, και πεποθημένη Θεώ! ω μελισσών θεοσύλλεκτε, ο εν οπαίς και σπηλαίοις του Όρους, καθάπερ εν σίμβλοις νοητοίς, το γλυκύτατον μέλι της ησυχίας κηροπλαστήσας! Τριάδος ηδύσματα· Θεοτόκου εντρυφήματα· του Άθω καυχήματα· και της Οικουμένης σεμνολογήματα. Πρεσβεύσατε προς Κύριον, ελεηθήναι τας ψυχάς ημών”.

  • Προβολές: 1374

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance