Γεγονότα καὶ Σχόλια: Δώστε παιδεία στο λαό... - Τοπία και άνθρωποι

Δώστε παιδεία στο λαό...

“Δώστε Μουσεία στον λαό” ήταν ο τίτλος ενός άρθρου αθηναϊκής εφημερίδας, που αναφερόταν στην ολιγωρία της Πολιτείας στο θέμα της δημιουργίας μουσείων σύγχρονης τέχνης. Ο τίτλος αυτός είναι προκλητικός και εξηγώ γιατί.

Τα μουσεία είναι μια προσπάθεια να διασωθούν κομμάτια από την ζωή του παρελθόντος μας ή ακόμα να αποδειχθούν ιστορικοί μας τίτλοι, όπως γίνεται με τα ευρήματα της Βεργίνας και ευρύτερα όλης της Μακεδονίας. Όμως, όπως και να το κάνουμε, τα μουσεία –τουλάχιστον όπως τα ξέρουμε– είναι έξω από την ζωή. Ό,τι μπαίνει στο μουσείο σημαίνει ότι έχει βγή από την καθημερινή χρήση.

Θα πήτε, βέβαια, ότι όλα αυτά ισχύουν για μουσεία με αρχαιολογικούς θησαυρούς και όχι για τα μουσεία σύγχρονης τέχνης.

Κι όμως συμβαίνει και σ’ αυτά κάτι ανάλογο. Τα μουσεία σύγχρονης τέχνης είναι ένα είδος “ασύλου της τέχνης”, όπως είναι τα άσυλα των γερόντων ή των εγκαταλελειμένων παιδιών. Έχουν, δηλαδή, άμεση σχέση με την αδιαφορία και την σκληρότητα των ανθρώπων. Εκεί περισυλλέγονται και προβάλλονται έργα, που θα έπρεπε να είναι στα σπίτια μας, στους χώρους δουλειάς, στα σχολεία, ώστε να δίνουν μέσα στην καθημερινότητά μας την διαφορετική θέαση των πραγμάτων που μας προσφέρει ο καλλιτέχνης.

Με αυτά που γράφω δεν είμαι εναντίον της δημιουργίας μουσείων σύγχρονης τέχνης, αλλά εναντίον του πνεύματος που υποκρύπτεται στο σύνθημα “δώστε μουσεία στο λαό”. Ο λαός δεν θέλει μουσεία, άψυχα κομμάτια του παρελθόντος, χρειάζεται ζωή με ουσία, δηλαδή με νόημα, το οποίο μπορεί να του το δώση μια ολοκληρωμένη παιδεία, όχι αποκλειστικά σχολική ή εκκλησιαστική, αλλά και τηλεοπτική και οικογενειακή. Γιατί αν το σχολείο και η εκκλησία μεθοδικά ενεργοποιούν τα αισθητήρια της ψυχής των μαθητών τους και η τηλεόραση απ’ την άλλη μεριά τα νεκρώνει, τότε δημιουργούμε ανθρώπους αντιποιητικούς, που δεν μπορούν να αισθανθούν βαθιά ούτε το Θεό, ούτε τους ανθρώπους, ούτε τα πράγματα. Αιχμαλωτίζονται από την φαντασμαγορική επιφάνεια των τηλεοπτικών σόου και μένουν αδιάφοροι για την τέχνη που πάει λίγο βαθύτερα, η οποία, τελικά, για να επιβιώση εισάγεται από κάποιους προστάτες της σε μουσεία - άσυλα της τέχνης.

Τοπία και άνθρωποι

Το καλοκαίρι ο πληθυσμός της Ναυπάκτου διπλασιάζεται ή και τριπλασιάζεται. Η “τουριστική μετανάστευση” - κίνηση αντίθετη προς την αστυφιλία - καθιστά την πόλη μας πολυθόρυβο κέντρο.

Αναμφισβήτητα ο τουρισμός είναι πολύ ωφέλιμος για την αδύνατη οικονομία της Ναυπακτίας. Έχει, βέβαια, και τους κινδύνους του, στον πολιτιστικό και πνευματικό τομέα. Δεν θα αναφερθώ σ’ αυτά τα υπέρ και τα κατά. Θα εκφράσω μόνο ένα ερώτημα: Τί είναι αυτό που φέρνει τους παραθεριστές στον τόπο μας; (Δεν αναφέρομαι, φυσικά, στους απόδημους Ναυπακτίους). Είναι η απαράμιλλη ομορφιά του τοπίου ή η γνωριμία με τους κατοίκους, τον τρόπο ζωής τους, τις παραδόσεις τους, τη νοοτροπία τους; Τους ενδιαφέρει (ή και μας ενδιαφέρει, όταν και ’μείς πηγαίνουμε σε άλλο τόπο) το τοπίο ή οι άνθρωποι;

Πάντως ο θερινός τουρισμός μπορεί να έχη κάποιο νόημα σπουδαιότερο από την ξεκούραση μέσα σε ωραία φυσικά περιβάλλοντα, όταν προχωρεί στην επικοινωνία και γνωριμία με τα κοινωνικά και πνευματικά περιβάλλοντα. Όταν εκτός από το φυσικό τον ενδιαφέρει και το ανθρώπινο τοπίο.

π.Θ.Α.Β.

Ετικέτες: Γεγονότα καὶ Σχόλια

  • Προβολές: 1090

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance