“Διεκδικήσεις των Γειτόνων μας”

 

Παρακολουθούμε με μεγάλο πόνο από τα Μ.Μ.Ε. τις εξελίξεις στα εθνικά μας θέματα –τα σχετιζόμενα με την εξωτερική πολιτική. Παρακολουθούμε τις προσπάθειες των γειτόνων μας να μας παρουσιάσουν ως επιθετικούς, ιμπεριαλιστές, κατακτητές “δικών τους” εδαφών, καταπιεστές μειονοτήτων κλπ. Με πόνο βλέπουμε και τους “συμμάχους” και “φίλους” μας της Ευρώπης και της Αμερικής να ανέχονται ή και να επικροτούν αυτές τις απόψεις, σιγονταριζόμενες πολλάκις και από εντοπίους αφελείς, αν μη τί άλλο.

Πίσω από όλη την αναπτυσσόμενη ξένη διπλωματική επιχειρηματολογία γίνεται φανερή σε εμάς τους Έλληνες η υποκρισία των δυτικών “συμμάχων” μας και η κυνικότητα και η αναίδεια των γειτόνων μας, γίνεται φανερό σ’ εμάς ότι: “φωνάζει ο κλέφτης...”.

Πέρα όμως από την κυνικότητα υπάρχει και μια παραπλανητική ιστορική θεώρηση στην οποία στηρίζεται αυτός ο κυνισμός, ώστε να μην παρουσιάζεται ως τέτοιος αλλά ως εθνικό-ιστορικό δίκαιο, και η οποία έχει καλλιεργηθεί συστηματικά από τους Ευρωπαίους, κυρίως τους Φράγκους.

Η πιο καθαρή ελληνική - ρωμαίικη ματιά η οποία μας βοηθά να δούμε την κατάσταση με τα μάτια των αντικειμένων μας, είναι αυτή του π. Ιωάννη Ρωμανίδη, αυτού του “δασκάλου των θεμελίων της Ρωμαίικης υποστάσεως του γένους μας”.

Ο π. Ιωάννης σε άρθρο του με τίτλο: “Διεκδικήσεις των γειτόνων μας” που είχε δημοσιευθή στο περιοδικό Παράδοση τον Απρίλιο του 1992, μας δίδει το άνομο-νομικό πλαίσιο πάνω στο οποίο στηρίζεται η αναιδής επιθετικότητα των γειτόνων μας, ισχυρών και μη. Γράφει ο π. Ιωάννης: “Οι Σκοπιανοί, Βούλγαροι, Τούρκοι και Αλβανοί μας θεωρούν όχι απελευθερωτές, αλλά κατακτητές της Μακεδονίας, της Ηπείρου, της Θράκης, των νήσων του Αιγαίου και της Κρήτης, και οι Τούρκοι επιπλέον, μαζί με τους Βρεταννούς, μας θεωρούν ότι προσπαθήσαμε να κατακτήσομε την Κύπρον. Όλα αυτά ισχυρίζονται οι γείτονές μας βάσει του διεθνούς δικαίου.” Κύριο σημείο για την κατανόηση του προβλήματος είναι, κατά τον π. Ιωάννη, η προσπάθεια ταυτίσεως των Ελλήνων με τους κατοίκους του ελληνικού κράτους, όπως αυτό είχε διαμορφωθεί την περίοδο 1827-1836, και η παράλληλη θεώρηση ότι οι Έλληνες ήταν, κατά την λεγομένη Βυζαντινή Περίοδο, υπόδουλοι στους Ρωμηούς (Βυζαντινούς). Έτσι “η Ελληνική Επανάσταση ήταν, όχι μόνον απελευθέρωση από τους Τούρκους, αλλά και από τους Ρωμαίους”, και “ο βασιλεύς των Ρωμαίων που έπεσε επάνω στα τείχη της Πόλεως κατήντησε στην κειμένην μάλιστα Ελληνικήν νομοθεσίαν “ο τύραννος των Ελλήνων””. Βασικό όπλο των πλαστογράφων της ιστορίας ήταν η παραποίηση των εθνικών ονομάτων, την οποία πέτυχαν να περάσουν και στην νομοθεσία του Νεοελληνικού Κράτους μέσω των Συνταγμάτων του 1822, 1823, 1827, 1832 και 1844, τη αφελεί, ίσως και προδοτική, συνεργία του Αδαμαντίου Κοραή. Η πλαστογράφηση αυτή εντάσσεται, κατά τον π. Ιωάννη, στην ευρύτερη προσπάθεια της Φραγκοσύνης –με κέντρο το Βατικανό– να εξαλείψη την Ρωμηοσύνη, φροντίζοντας να σβήση ακόμη και από τα ερείπια της Μεγάλης Ρωμανίας κάθε Ρωμαίικη συνείδηση. Συνεχίζει ο π. Ιωάννης: “οι Γείτονες και οι ξένοι διπλωμάτες νομίζουν ότι οι Έλληνες συγχέουν τους ... όρους των Πρωτοκόλλων και των Συνθηκών από σκοπούς επεκτατικούς”, και “συμφέρει πολύ στους Τούρκους και στους Βρεταννούς η περί ονομάτων σύγχυση εκ μέρους των Ελλήνων. Φαίνεται ότι οι Τούρκοι ήδη χρησιμεύουν την εκ μέρους των Κυπρίων εγκατάλειψη του “Ρωμαίος” και την υιοθέτηση του “Έλλην” ως απόδειξη ότι είναι έποικοι από την Ελλάδα”.

Την λύση και την απελευθέρωση από αυτήν την παγίδα, στην οποία μας έχουν ρήξει οι δυτικοί ιστορικοί και διπλωμάτες, ο π. Ιωάννης την βλέπει στην ορθή χρήση των εθνικών ονομάτων και στην προσέγγισή μας προς την “Δυτική Ρωμαιοσύνη” –δηλαδή προς τον λαό της Ευρώπης, όπου υπάρχουν βαθιές ρωμαίικες καταβολές– με την γλώσσα της ιστορικής αληθείας.

Ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης με τις εργασίες του έχει μετακινήσει όρη λήθης, αμαθείας, ψεύδους που είχαν καλύψει το ιστορικό μας παρελθόν. Δεν ξεχνούμε την σπάνια ορθόδοξη θεολογική κατάρτιση του π. Ιωάννη, την δογματική του συνείδηση. Μπορούμε να πούμε ότι λόγω της θεολογικής του κατάρτισης, βοηθούμενος από τον επιστημονικό του νου και την ακούραστη ερευνητική του προσπάθεια, είναι σε θέση να βλέπη τα θέματα που μας απασχολούν με καθαρή, επιστημονική ματιά. Μια ματιά η οποία είναι απαραίτητη σε μας τους Νεοέλληνες, κυρίως στους εξασκούντες την εξωτερική μας πολιτική, αλλά και τους υπευθύνους της παιδείας του λαού, ώστε να μην πελαγοδρομούν ασκόπως, με κίνδυνο να αποτύχουν στην υπηρεσία τους προς την πατρίδα. Γιατί, βεβαίως, μας πονάει η ταραχοποιός δράση των Γειτόνων μας, μα πιο πολύ πονάμε όταν καταλαβαίνουμε ότι η ελληνική απάντηση σ’ αυτές τις προκλήσεις χαρακτηρίζεται από αμηχανία, αντιφατικότητα, επιπολαιότητα, έλλειψη θάρρους, φαινόμενα που οφείλονται στην αλλοίωση της ταυτότητός μας, στην άρνηση του παρελθόντος μας, στην άγνοια των προϋποθέσεων της ιστορικής θεώρησης των γεγονότων “εξ επόψεως” των Γειτόνων μας.

Ν.Γ.

  • Προβολές: 1152

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance