Ποιμένες και Ποίμνιο

 

Όταν γιορτάζη η Εκκλησία μας την μνήμη αγίων Πατέρων διαβάζεται ευαγγελικό ανάγνωσμα από το κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο, που αναφέρεται στην σχέση των ποιμένων με το ποίμνιο.

Σ’ αυτό το ευγγελικό ανάγνωσμα ο Χριστός παρουσιάζει τον εαυτό Του ως τον καλό Ποιμένα, αλλά και ως την “θύρα της αυλής των προβάτων”. Περιγράφοντας, επίσης, τους καλούς Ποιμένες της Εκκλησίας λέει, ότι “ποιμήν καλός” είναι αυτός που εισέρχεται “δια της θύρας”, που είναι ο Χριστός και δεν “αναβαίνει αλλαχόθεν”. Δεν αλλοτριώνει δηλαδή την διακονία του από το πνεύμα της Εκκλησίας, συγχέοντας προσωπικές επιδιώξεις ή αυτοσχέδιες ποιμαντικές με στοιχεία από την παράδοση των αγίων Πατέρων. Κινείται δραστήρια στην κοινωνία, έχοντας βυθισμένο τον νού στην ησυχία. Είναι μέσα σ’ όλα με την αγάπη και πάνω απ’ όλα με την εμπειρία του Αγίου Πνεύματος. Έχει αδιάλειπτη μνήμη Θεού. Ο νους του βουβός, γυμνός από εικόνες και έννοιες, βρίσκεται διαρκώς ένωπιον του Θεού, κρίνεται, γι’ αυτό και δεν μπορεί να κρίνη άλλους, είτε ανωτέρους είτε κατωτέρους. Η μόνη κίνησή του είναι η υπακοή στην αγάπη του Θεού και Πατρός, που σκορπά στον κόσμο ειρήνη και όχι ταραχή. Είναι θεοκίνητος, γι’ αυτό αληθινός, διότι “πάς άνθρωπος ψεύστης”. Δεν επιδιώκει να εκφρασθή με αγαπολογίες, αλλά με έργο κυρίως σιωπής και προσευχής, το οποίο δεν μπορεί να επαινεθή από κανένα άνθρωπο του κόσμου τούτου, ούτε να προκαλέση τον θαυμασμό ή την ευγνωμοσύνη των αφανώς ευεργετημένων. Δεν θέλει να τον ευγνωμονούν. Ακουμπά θεραπευτικά πληγές που πονούν. Δεν επιθυμεί να είναι συναισθηματικά ευχάριστος, γι’ αυτό είναι ανίκανος να συσστρατεύση οπαδούς. Δεν θέλει τυφλά να τον ακολουθούν. Θέλει, όμως, με ανοικτή την ακοή της ψυχής να τον ακούν, όταν μεταφέρει τον λόγο της ζωής και κατόπιν ελεύθερα να τον ακολουθούν, όταν “έμπροσθεν αυτών πορεύεται”, στον σταυρικό δρόμο της εν Χριστώ ανακαινίσεως, της πορείας, δηλαδή, από την Αίγυπτο της ιδιοτέλειας, στην γη της επαγγελίας, που είναι η ανιδιοτελής αγάπη και η εν Χριστώ ελευθερία.

“Τα ίδια πρόβατα” έχουν το χάρισμα να διακρίνουν τον “κλέπτη και ληστή” ή τον “μισθωτό” από τον αυθεντικό Ποιμένα τους. Αν δεν μπορούν να το κάνουν αυτό, αν, δηλαδή, εκλαμβάνουν των “αλλοτρίων την φωνήν” ως φωνή αληθινού Ποιμένα, αυτό σημαίνει ότι βρίσκονται σε διαρκή κίνδυνο απωλείας, αν δεν έχουν ήδη απομακρυνθή από την ποίμνη της Εκκλησίας.

Το Ευαγγέλιο, λοιπόν, που διαβάζεται στις μνήμες των αγίων Πατέρων, τονίζει την μεγάλη ευθύνη ποιμένων και ποιμενομένων. Και επειδή πάντα εμφανίζονται στον χώρο της Εκκλησίας - χωρίς να προέρχονται από αυτήν - ψευδόχριστοι και ψευδοπροφήτες η ευθύνη του λαού είναι τεράστια. Οφείλει να έχει τα αισθητήρια της ψυχής γυμνασμένα στην διάκριση της αλήθειας από το ψέμα, της ορθοδοξολόγου πλάνης από την απλανή ορθοδοξία.

π.Θ.Α.Β.

  • Προβολές: 933

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance