Κύριο ἄρθρο: Περιοδεῖες στὴν Ὁρεινὴ Ναυπακτία

Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου

Η Ιερά Μητρόπολή μας είναι μια πολύ μικρή Μητρόπολη, αφού αριθμεί περίπου 20 με 22 χιλιάδες Χριστιανούς - κατοίκους, αλλά όμως το Καλοκαίρι τριπλασιάζεται, και σε μερικά μέρη πολλαπλασιάζεται. Αν υπολογίση κανείς ότι υπάρχουν χωριά στην ορεινή Ναυπακτία στα οποία όλο τον χειμώνα δεν μένει κανείς, ή παραμένει ένας άνθρωπος, και το καλοκαίρι διαμένουν χίλιοι και χίλιοι πεντακόσιοι άνθρωποι, όπως π.χ. στο Λιβαδάκι, τότε ανταλαμβάνεται ότι μπορούμε να μιλούμε για καλοκαιρινή Μητρόπολη.

Συνολικά υπάρχουν 63 Κοινότητες - Ενορίες - χωριά στην Ναυπακτία και 13 Ενορίες στην περιοχή του Αγίου Βλασίου. Όμως, τα περισσότερα χωριά κατά την διάρκεια του χειμώνος είναι άδεια, ενώ το καλοκαίρι γεμάτα από κόσμο.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ολόκληρο το Καλοκαίρι επισκέπτομαι τα χωριά για να δω τους Χριστιανούς, που έρχονται από όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό, να λειτουργήσω στους Ναούς και τα εξωκκλήσια, να μιλήσω μαζί τους στις πλατείες και τα σπίτια, γενικά να έχω μια επικοινωνία με τον λαό. Έτσι, και εφέτος για δυόμιση μήνες, από τα μέσα Ιουνίου έως το τέλος Αυγούστου, περιφερόμουν στα χωριά, με δύσκολες πραγματικά συνθήκες, λειτουργώντας τις περισσότερες ημέρες της Εβδομάδας και επιτελώντας σχεδόν κάθε ημέρα την ακολουθία του Εσπερινού και της Παρακλήσεως μαζί με επίκαιρη ομιλία, και στην συνέχεια επακολουθούσαν συζητήσεις στο προαύλιο της Εκκλησίας, στην πλατεία του χωριού και στα σπίτια των Χριστιανών. Αυτές οι περιοδείες έχουν και μια άλλη πλευρά. Γνωρίσαμε τον ορεινό όγκο της Ναυπακτίας, είδαμε τις ομορφιές της, καθώς επίσης μάθαμε και την οδογραφία, αφού είδαμε όλους τους δύσκολους δασικούς δρόμους και τα σταυροδρόμια.

Από την περιοδεία μου αυτή θα ήθελα να καταγράψω μερικές εντυπώσεις, αφ’ ενός μεν για να αποκτήσουν οι αναγνώστες σαφή εικόνα της περιοχής, αφ’ ετέρου για να βοηθήσουν ο καθένας με τον τρόπο του στην βελτίωση των συνθηκών.

Πρώτον. Η Ορεινή Ναυπακτία και η περιοχή του Αγίου Βλασίου είναι δύο περιοχές πολύ όμορφες. Ιδίως η Ορεινή Ναυπακτία μπορεί να χαρακτηρισθή ως Ελβετία της Ελλάδος. Ψηλά βουνά, που φθάνουν τα 1.700 μέτρα πνιγμένα στο έλατο και άλλα δένδρα ομορφαίνουν κυριολεκτικά την περιοχή. Πλούσια βλάστηση δημιουργεί μια καταπληκτική ατμόσφαιρα. Πρόκειται για μια κυριολεκτική μαγεία. Πολλές φορές παρατήρησα ότι η Ορεινή Ναυπακτία από πλευράς μορφολογίας είναι κάτι ενδιάμεσο μεταξύ του Πηλίου του Βόλου και των Ζαγορίων της Ηπείρου. Είναι κάτι μεταξύ αγριάδας και γλύκας, γι’ αυτό ισορροπεί το πνεύμα του ανθρώπου. Είναι ιδανικός τόπος για παραθέριση και διακοπές. Πολλοί Έλληνες τώρα τελευταία έχουν ανακαλύψει την Άνω Χώρα και την επισκέπτονται. Συντελεί, βέβαια, εκτός των άλλων και το καταπληκτικό Ξενοδοχείο Κρυστάλ με τις πολλές του διευκολύνσεις που προσφέρει.

Δεύτερον. Όλη αυτή η ομορφιά αμαυρώνεται από την έλλειψη δρόμων. Το οδικό δίκτυο της Ορεινής κυρίως Ναυπακτίας σε μερικά σημεία είναι άθλιο. Έτυχε να διανύσω με το τζιπ μια απόσταση 8 χιλιομέτρων σχεδόν σε μία ώρα, καθώς επίσης δεν υπάρχει πουθενά βενζινάδικο, μόνο σε δύο-τρία μέρη ο παντοπώλης του χωριού διαθέτει ελάχιστη βενζίνη, την οποία προμηθεύεται σε μπετόνια. Τώρα τελευταία γίνεται μια μεγάλη προσπάθεια, αφού ο κ. Υφυπουργός του Υπουργείου Χωροταξίας και Περιβάλλοντος, κ. Βερελής, διαθέτει πολλά χρήματα για την βελτίωση του οδικού δικτύου.

Τρίτον. Όπως ανέφερα προηγουμένως, όλα τα χωριά γεμίζουν από ανθρώπους κατά την διάρκεια του Καλοκαιριού. Αυτό το θεωρώ πολύ σημαντικό από πνευματικής πλευράς. Δηλαδή, οι γονείς και οι παππούδες φέρνουν τα παιδιά και τα εγγόνια τους στο χωριό, και έτσι τους δείχνουν υπαρξιακά την Παράδοση. Είναι σημαντικό το να συνδέεται κανείς με τις ρίζες της παραδόσεώς του. Με τον τρόπο αυτό ανοίγονται και λειτουργούνται οι Ναοί και τα παρεκκλήσια, ακούγονται τα κλαρίνα στις πλατείες των χωριών, γιορτάζουν παραδοσιακά όλα τα πανηγύρια, κάνουν μνημόσυνα και τρισάγια στους τάφους των γονέων και παππούδων τους, ζουν έστω και για ένα μικρό χρονικό διάστημα στο περιβάλλον που έζησαν οι προγόνοι τους και ροφούν τον ίδιο αέρα. Πολλοί επισκέπτονται την Ιερά Μονή Αμπελακιώτισσας, όπου ευρίσκεται η θαυματουργική εικόνα της Παναγίας της Αμπελακιώτισσας, και το ευλογημένο χέρι του αγίου Πολυκάρπου Επισκόπου Σμύρνης, που κάνει πολλά θαύματα. Με τον τρόπο αυτόν γίνεται μια μετάγγιση της παραδόσεως από την παλαιά στην νέα γενιά. Γι’ αυτό και πάντοτε στα κηρύγματα επαινούσα την έλευση των ανθρώπων κατά την διάρκεια του Καλοκαιριού στα χωριά τους.

Τέταρτον. Παντού γεύθηκα την αγάπη των κατοίκων, την φιλοξενία τους. Σε μερικά μέρη μετά την θεία Λειτουργία στην πλατεία του χωριού έστρωναν τραπέζι για όλο τον κόσμο, στην διάρκεια του οποίου γίνονταν εποικοδομητικές συζητήσεις πάνω σε ποικίλα θέματα, κοινωνικά, οικογενειακά, πολιτιστικά, θεολογικά, μερικές φορές και φιλοσοφικά. Χαιρόμουν πάντα αυτήν την ωραία ατμόσφαιρα, αλλά με συγκινούσε αφάνταστα η αγάπη του λαού προς την Εκκλησία και τον Επίσκοπό του.

Πέμπτον. Έβλεπα την δραστηριότητα των πολιτιστικών Συλλόγων. Και αυτό είναι ένα γνώρισμα των κατοίκων της περιοχής, ότι επιδιώκουν την ίδρυση συλλόγων, με άμεσο σκοπό το ενδιαφέρον τους για την βελτίωση των χωριών τους. Έτσι, οι πολιτιστικοί σύλλογοι το Καλοκαίρι διοργανώνουν διάφορες εκδηλώσεις, όπως αθλητικούς αγώνες, ημερίδες, πανηγύρια κλπ. Εφέτος ο Πολιτιστικός Σύλλογος των Απανταχού Κεντρικιωτών Ναυπακτίας με κάλεσε να μιλήσω σε ημερίδα που διοργάνωσε στο προαύλιο της Εκκλησίας του χωριού με θέμα: “ο αιώνας που έρχεται και η συμμετοχή της Εκκλησίας μέσα σε αυτόν, τόσο με τον επαναπροσδιορισμό της αποστολής των στελεχών της, όσο και με την μέριμνα για την επαρκή τους επιμόρφωση”. Μετά την εισήγηση έγινε μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση. Διέκρινα την αγάπη όλων των κατοίκων των χωριών προς την Εκκλησία και την Ορθόδοξη Παράδοση.

Έκτον. Μου έκανε μεγάλη εντύπωση η απλότητα και η αναζήτηση του λαού. Γέμιζαν οι Ιεροί Ναοί από την παρουσία των πιστών που έρχονταν για να δουν τον Επίσκοπο, να τον ακούσουν να ζητήσουν την ευλογία του, να ζητήσουν Εφημέριο για το χωριό τους. Κυρίως θα ήθελα να σημειώσω δύο περιστατικά που μου έκαναν τεράστια εντύπωση.

Το ένα αφορά μια απλή γυναίκα - γριούλα. Ερχόταν προς το μέρος μου, δεν έβλεπε και καλά και την παρακολουθούσα να ψάχνη δεξιά και αριστερά. Την ρώτησα. “Τί θέλεις γιαγιά;” “Την ευλογία σου χαλεύω”, απήντησε. Δηλαδή, γυρεύω - ζητάω. Μου έκανε τεράστια εντύπωση, μου προξένησε πολλή χαρά το ότι “χάλευε” την ευλογία του Επισκόπου, που δίδει την ευλογία του Θεού. Το άλλο συνέβη σε ένα χωριό της Ορεινής Ναυπακτίας, και έχει σχέση με το προηγούμενο. Ο Ιερεύς με παρεκάλεσε να διαβάσω μια ευχή σε μια γυναίκα για να εισέρχεται στο ιερό Βήμα και να το καθαρίζη, λόγω ελλείψεως Νεωκόρου. Την ώρα που της διάβαζα την σχετική ευχή, μπροστά στην Ωραία Πύλη ήλθαν και μερικές άλλες γριούλες και έβαλαν το κεφάλι τους κάτω από το Ωμοφόριο. Τους είπα ότι αυτή η ακολουθία και ευχή αναφέρεται σε ένα ειδικό θέμα. Και τότε μου απάντησαν: “Δέσποτά μου, πονάμε και εμείς, υποφέρουμε, διάβασέ μας μια ευχή”. Νόμισαν, δηλαδή, ότι διάβαζα μια ευχή για την αρρώστια. Μόλις τελείωσα την προηγούμενη ακολουθία, διάβασα σε όλες τις γιαγούλες τις ευχές για τις ασθένειες, μέσα σε βαθειά συγκίνηση, γιατί αισθάνθηκα τον πόνο του λαού.

Μου αρέσουν πολύ οι περιοδείες στα χωριά, έστω και αν είναι κουραστικές ως προς το σώμα. Και αυτό γιατί εισέρχομαι μέσα στην ζωή και την ψυχή του ορθοδόξου λαού, που πονά και υποφέρει, αλλά αγαπά πολύ τον Θεό, την Εκκλησία και τους ανθρώπους. Ακούω τον ήχο της παραδόσεως, αισθάνομαι την ευαισθησία του λαού. Αντιλαμβάνομαι έτσι ότι η θεολογία δεν είναι υψηλές ιδέες και μεγάλα νοήματα, δεν έχει σχέση με τα σπουδαστήρια και την φόρτιση του μυαλού με γνώσεις, αλλά με την ίδια την ζωή. Αισθάνομαι την πλήξη να κλείνεται κανείς σε ιδεολογίες και συστήματα, σε ευσεβισμούς και αυταρχισμούς, και να μην ανοίγεται στην ευρυχωρία της αληθινής ζωής.

Είναι πράγματι όμορφη η Πατρίδα μας, όμορφος ο λαός, όμορφη η παράδοση και η ζωή που ζή, όμορφη η Ναυπακτία και η περιοχή του Αγίου Βλασίου.

Με αυτές τις απλές γραμμές δοξάζω τον Θεό που μου έδωσε την δύναμη και την υγεία να περιοδεύσω και εφέτος τα χωριά της Μητροπόλεως, και ευχαριστώ όλους εκείνους που με δέχθηκαν ως άγγελο Θεού, ως εις τύπον και τόπον του Χριστού, και με φιλοξένησαν, με ανέπαυσαν, με άκουσαν και ποικιλοτρόπως εξεδήλωσαν την αγάπη τους και τον σεβασμό τους. Ευχαριστώ και τους Ιερείς, εν ενεργεία και συνταξιούχους, που εξυπηρετούν τους ανθρώπους αυτούς λειτουργικά και ποιμαντικά μέσα σε ποικίλες δυσκολίες και με ακολουθούσαν στην περιοδεία. Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να κάνω στον π. Κωνσταντίνο Μάλαινο, Αρχιερατικό Επίτροπο Αγίου Βλασίου. Αισθάνομαι την ανάγκη να παρακαλέσω τον Θεό: “Κύριε, Κύριε, επίβλεψον εξ ουρανού και είδε και επίσκεψαι την άμπελον ταύτην και κατάρτισαι αυτήν ήν εφύτευσεν η δεξιά Σου”.

Ετικέτες: ΚΥΡΙΟ ΑΡΘΡΟ

  • Προβολές: 1363

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance