Η διδασκαλία της Εκκλησίας για τον Γάμο μέσα από την ακολουθία του μυστηρίου

Όπως ανακοινώσαμε σε προηγούμενο φύλλο της “Παρέμβασης”, φέτος –όπως και κάθε χρόνο– κατά την διάρκεια της Τεσσαρακοστής των Χριστουγέννων ο Σεβ. Μητροπολίτης μας εκφωνεί κηρύγματα κάθε Κυριακή απόγευμα μετά τον Εσπερινό, στον Ι. Μητροπολιτικό Ναό του Αγ. Δημητρίου, στα οποία αναλύει το μυστήριο του γάμου, κυρίως δε τα γενόμενα και συμβολιζόμενα στην τελετουργία του μυστηρίου.

Τα κηρύγματα αυτά εντάσσονται στην διδακτική και ποιμαντική φροντίδα της Εκκλησίας μας για τα μέλη της, και μάλιστα για τα νεαρά μέλη της. Τα κηρύγματα αυτά αποτελούν, όπως είναι γνωστό, έκφραση του διδακτικού αξιώματος του Επισκόπου, ο οποίος, ως εκ της θέσεώς του, είναι “αναγκασμένος” –κατά τον λόγο του Αποστόλου: “εάν γαρ ευαγγελίζωμαι, ουκ έστιν μοι καύχημα· ανάγκη γαρ μοι επίκειται· ουαί γαρ μοί εστιν εάν μη ευαγγελίσωμαι”– να κηρύττη τον εκκλησιαστικό πατερικό λόγο και να ευαγγελίζεται τον λαό του Θεού. Και από την άλλη πλευρά, ο λαός του Θεού, ως εκ του αξιώματός του να καλείται “τού Θεού”, είναι “αναγκασμένος” να ακούη, να μελετά και να δέχεται τον λόγο του Θεού, εφ’ όσον έχει γίνει ή προσπαθεί να γίνη ικανός να τον διακρίνη από τον ανθρωποκεντρικό νοησιαρχικό ή συναισθηματικό λόγο. Οπωσδήποτε, η πατερική ανάλυση και κατοχύρωση παραμένει ο καλύτερος και ασφαλέστερος δρόμος προσεγγίσεως των πνευματικών θεμάτων που απασχολούν τον άνθρωπο και επηρεάζουν τον βίο και την σωτηρία του.

Θα προσπαθήσουμε να δώσουμε ένα στίγμα των όσων πολύ ενδιαφερόντων λέγονται στα πρώτα αυτά φετινά κηρύγματα.

Αναφερόμενος ο Σεβασμιώτατος στην ακολουθία του μυστηρίου του γάμου μίλησε για τις προσευχές που αναπέμπονται κατά την διάρκεια της ακολουθίας του γάμου, αλλά και για τις υπέροχες διδασκαλίες που παρέχονται μέσω των δύο γλωσσών που μπορούν εύκολα να γίνουν διακριτές: τον προφορικό λόγο, με τις λέξεις, και την γλώσσα των συμβόλων. Είναι δε εξ ίσου σημαντικό να γνωρίζουμε, να ακούμε και να κατανοούμε και τις δύο αυτές γλώσσες.

Ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στον σκοπό του μυστηρίου του γάμου, στο ιστορικό της αποκρυσταλλώσεως της σημερινής μορφής της ακολουθίας του γάμου, στην θέση του μέσα στην Εκκλησία και την θ. Ευχαριστία. Ανέλυσε τις ευχές του αρραβώνος και τις εκφωνήσεις, τα ειρηνικά και τις αιτήσεις του Ιερέως. Υπογράμμισε το νόημα και την σημασία που έχουν οι ευλογίες και οι ευχές της Εκκλησίας δια του Ιερέως προς τους μνηστευομένους. Παρουσίασε τον συμβολισμό των λαμπάδων, του πέπλου, του νυφικού, των δαχτυλιδίων και της τοποθέτησής τους πάνω στο Ευαγγέλιο. Μίλησε για τον ρόλο του παρανύμφου - κουμπάρου στην ζωή του ανδρογύνου, για τα απαραίτητα προσόντα του, για την προσοχή και τα κριτήρια που πρέπει να έχουν οι αρραβωνιαζόμενοι για την εκλογή του. Παρουσίασε, μέσα από τις ευχές της ιερολογίας του αρραβώνος, τις τέσσερις βασικές και αλληλένδετες αρετές, στις οποίες παρακαλείται ο Θεός να στηρίξη τον αρραβώνα, εξηγώντας τί ακριβώς σημαίνει η σύζευξη των αρετών αυτών, καθώς και τί προκαλεί η έλλειψη της μιας ή της άλλης. Συνέκρινε τον γάμο ως πράξη της εκκλησιαστικής κοινότητας, με τον γάμο ως κοινωνικό γεγονός, φανερώνοντας τα σημεία που τους διακρίνουν και τις αρετές που καλούνται να καλλιεργούν οι μέλλοντες και θέλοντες να έλθουν εις εκκλησιαστικού γάμου κοινωνία. Σ’ αυτήν την γαμήλια κοινωνία, ο ένας θεωρείται ως δώρο του Θεού στον άλλο, ως ευλογία για την ζωή του και ως συνοδοιπόρος προς την Βασιλεία του Θεού.

Όλα αυτά και όσα πρόκειται να παρουσιαστούν στα επόμενα κηρύγματα (καί την Μεγαλη Τεσσαρακοστή) είναι πολύ ενδιαφέροντα και αναγκαία, τόσο για τους νέους, οι οποίοι σκέφτονται να διαλέξουν τον έγγαμο βίο, όσο και για τους ήδη συζευγμένους στον ζυγό του ευλογημένου γάμου, αφού η ορθόδοξη πατερική διδασκαλία περί του “μυστηρίου της αγάπης” είναι σε θέση να τους αναπροσανατολίση προς την σωτηριώδη εκκλησιαστική κατεύθυνση, να τους βοηθήση να υπερβούν πολλά προβλήματα, αλλά και να αναθρέψουν κατάλληλα τα παιδιά τους, καλλιεργώντας τους “την σωφροσύνη, την ευλάβεια, την φιλοξενία και κάθε άλλη αρετή”, εκζητώντας γι’ αυτά προ παντός την ευλογία του Θεού και όχι απλώς τον καλό λόγο ή τον έπαινο των ανθρώπων. Αλλά και για κάθε χριστιανό είναι ωφέλιμα τα κηρύγματα αυτά, αφ’ ενός μεν γιατί όλοι είμαστε μέλη κάποιας οικογένειας, αφ’ ετέρου δε γιατί είναι πολλά τα κοινά σημεία στην ζωή και τον πνευματικό αγώνα των ανθρώπων, όποιον τρόπο και αν έχουν διαλέξη, δεδομένου ότι “στην πνευματική - εκκλησιαστική ζωή δεν υπάρχουν αντιθέσεις αλλά συνθέσεις”, και όλοι, όποιον τρόπο ζωής και αν ακολουθούμε, είμαστε υποχρεωμένοι να συνυπάρχουμε με άλλους ανθρώπους στην κοινωνία.

Ν.Γ.

  • Προβολές: 1081

Χρησιμοποιοῦμε cookies γιὰ νὰ βελτιώσουμε τὴν ἐμπειρία σας στὸν ἰστότοπο μας.  Διαβάστε Περισσότερα - Ἀποδοχή.

We use cookies to improve your site experience. Read More - Acceptance